Fotografeer geen junkies. En als het dan toch per ongeluk gebeurt, tag ze dan niet op Facebook." /> Fotografeer geen junkies. En als het dan toch per ongeluk gebeurt, tag ze dan niet op Facebook." />
nieuwsbrief
Asset 14

Junkies

Er zijn junkies in ons pand. Ik heb ze niet met eigen ogen gezien, maar de uitgespreide stukjes aluminiumfolie met het zwarte goedje in het midden vormen het onmiskenbare bewijs. Toen ik het rituele hoopje in een hokje van het trappenhuis voor het eerst opmerkte, hurkte ik en staarde er gefascineerd naar. Ik heb in mijn leven eigenlijk nog nooit iemand drugs zien gebruiken, hoewel het toch regelmatig in mijn omgeving gebeurd moet zijn. Ik hoorde dan achteraf dat “echt iedereen aan de coke was” of dat “de hele groep ‘em hard tripte op fucking lekkere XTC”. Het was alsof iedereen snel een lijntje nam op het moment dat ik naar de WC ging en het geheel weer snel onder een bierviltje schoof bij mijn terugkomst. “Hé man, waar was je? Aaaah holy fuck! Wat sta je daar nou? Ga zitten man! Neem plááts!”

Mail

Eigenlijk verstoppen alle illegale uitwassen zich voor mij. Toen ik nog in een buitenwijk woonde, las ik wekelijks in de krant over moorden, verkrachtingen en drugsdeals die bij mij om de hoek plaatsvonden. Maar als ik met mijn plastic tas naar de buurtsuper liep, verborgen alle gangsters vlug hun stiletto’s en boksbeugels achter hun rug, veegden gehaast het bloed van de stoep en zwaaiden glimlachend samen met hun tandeloze slachtoffers naar de nietsvermoedende buurman. De criminaliteit was als de toverwereld van Harry Potter, het Madrid van Sinterklaas en god mag weten waar de tandenfee woont: een onzichtbare plek waarvan ik zeker wist dat het bestond, maar waarvan ik alleen maar geruchten en vage sporen opving. Ik wist het wachtwoord niet en niemand stuurde me een uitnodiging.

Deze junkies zijn slordiger. Ik had er eentje zien morrelen aan onze voordeur, waarna ze zo vlug mogelijk met gebogen rug wegstrompelde bij het horen van mijn voetstappen, als een verlegen zombie. “Er woont een dealer hier,” fluisterde een buurvrouw met een mix van angst en sensatiedrift. Ik zou anders nooit met haar gesproken hebben en vond haar heel vriendelijk en bovendien aantrekkelijk voor haar leeftijd, die zich alleen subtiel kenbaar maakte door middel van de kleine rimpels rond haar grote bruine ogen. Ook anderen onderbreken hun gebruikelijke autistische staar bij de postvakjes om hun zorgen met me te delen. Zo brengen de junkies ons als buurtbewoners dichter bij elkaar. Als ze geld hadden voor een PR-strategie zouden ze die slogan op een poster kunnen zetten om hun imago te verbeteren, maar ze hebben waarschijnlijk andere prioriteiten.

Moeten deze werelden wel versmelten? Een vriend van een vriend van mij had ooit in Lissabon foto’s gemaakt van spuitende junkies in een steegje. Deze werden zo boos dat ze hem vastgrepen en hun vuile naalden in hem staken. De jongen moest drie maanden lang talloze medicijnen slikken om de waarschijnlijke ontluiking van het HIV-virus tegen te gaan. Fotografeer geen junkies. En als het dan toch per ongeluk gebeurt, tag ze dan niet op Facebook.

Misschien moet ik vrienden met een junkie worden. Zijn aanvankelijke vijandigheid voor een normale burger zal smelten en hij zal me zijn wereld laten zien, die veel onverwachts mooie kanten zal blijken te kennen, maar ik zal hem er toch bovenop helpen zodat hij eindigt met een leuk gezinnetje en een prima baan. Of nog beter, ik zal een romance beginnen met een vale, maar nog mooie junkin, een liefde die de wereld zal inspireren om nooit meer op drugsgebruikers neer te kijken. Wat zullen ze opkijken op het familiefeest, vooral mijn oom die nooit naar de grote stad gaat omdat hij zeker weet dat zijn auto dan gestolen wordt. “Ze heeft even een shot nodig,” zal ik liefdevol tegen mijn oma opmerken als mijn graatmagere lief naar de WC vertrekt. Mijn oma zal waarschijnlijk nog welwillend glimlachen ook, de schat.

Ik heb wel een vermoeden wie de dealer is. Een paar weken eerder nam ik een pakketje in ontvangst dat bestemd was voor twee verdiepingen lager – ik moet een van de weinigen geweest zijn die op dinsdag om half drie thuis was. ’s Avonds klopte ik aan. "Wie is daar?" sprak een mannenstem. "De buurman," zei ik na enig aarzelen. De deur ging open en daar stond hij, naakt op een grote pyjamabroek met regenboogstrepen na. Zijn korte blonde haar stak alle kanten op en zijn rossige baardje was twee tot drie dagen op weg, maar zijn blik was scherp en vriendelijk. Achter hem zag ik zijn huis, hetzelfde als het mijne, maar donkerder en viezer, met rare kamerschermen kriskras door de ruimte verspreid en okere Indonesische doeken aan de muur. “Dit is voor jou,” zei ik uiteindelijk maar, onhandig met het pakketje zwaaiend. Hij keek verheugd, alsof hij al maanden op deze post wachtte. Was het een geldteller? Een weegschaal? De afgehakte hand van een concurrent? Had ik dat toen maar gevraagd, maar hij sloeg de deur al dicht.

Hij woont op nummer 61. Ik zou weer kunnen aankloppen om te vragen of zijn klanten hun troep kunnen meenemen, omdat ik niets tegen hun aanwezigheid en gewoontes heb, als ik er maar niets van merk. Ik wil simpelweg dat de werelden weer gescheiden worden. Ik zou niet van hem verwachten dat hij het zelf zou opruimen, omdat hij daarmee uiteraard zijn schuld zou toegeven, als de persoon die subtiel begint te wapperen nadat hij een scheet heeft gelaten. Dit is ook de reden dat de andere bewoners de drugsresten met rust laten, alsof ze willen zeggen: “Het zijn niet mijn junkies.” Maar de schoonmakers komen maar een keer per maand en misschien hebben ze een junkieverleden waar ze niet mee geconfronteerd willen worden en zal de aanblik van het zwartgebrande restje heroïne hun met moeite uitgebannen verslaving terugbrengen, waarna ze hun schoonmaakspullen verkopen aan ranzige corpsballen die net hun leven willen beteren, om even later in een steegje die heerlijk troostende walmen tot zich te nemen.

Dat zal de dealer begrijpen en hij zal voortaan zijn deals niet alleen eindigen met “en je kent mij niet”, maar ook met “hou het trappenhuis schoon, eikels. Denk aan de buren.” De buurvrouw met de grote bruine ogen zou niet weten dat ik verantwoordelijk ben voor de plotseling brandschone gemeenschappelijke ruimten, voor de terugkeer van de magische wezens naar hun eigen wereld, maar ze zou het voelen en ze zou me, zichzelf verbazend met haar eigen stoutmoedigheid, bij haar thuis uitnodigen voor een koffie en harde, licht wanhopige seks.

Stephan M. Horvath

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer