Beeld: Joost de Haas

Deze week: babyfoto's op Facebook, honger in Biutiful, de VVD terug naar zichzelf, homo-emancipatie in de VS en dodelijke ernst in de grootste flashmob ooit." />

Beeld: Joost de Haas

Deze week: babyfoto's op Facebook, honger in Biutiful, de VVD terug naar zichzelf, homo-emancipatie in de VS en dodelijke ernst in de grootste flashmob ooit." />
nieuwsbrief
Asset 14

Grootste flashmob ooit

Een beetje New York in Nederland: hard//talk is onze variant van Talk of the town van The New Yorker. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Graag horen we wat u van deze rubriek vindt. Mailt u ons!

Mail

De filmclub

Biutiful

“Mensen met honger zijn niet te vertrouwen,” zegt de corrupte politieman tegen Uxbal (Javier Bardem) in Biutiful. Deze zin is het mooiste moment uit de film van regisseur Alejandro González Iñárritu, die eerder Amores perros, 21 Grams en Babel maakte. Maar net als bij zijn vorige films verliet ik de zaal met een onbevredigd gevoel: de sfeer, cinematografie, personages en het acteerwerk waren zeker indrukwekkend, toch raakte het me geen moment. Iñárritu’s films balanceren op het randje van melodramatiek en vallen keer op keer aan de verkeerde kant eraf. Het gewelddadige geschreeuw en gehuil, de ziektes en de pijn: ze laten me na een tijdje koud en een maand later ben ik alles weer vergeten.
Behalve die ene zin die rechtstreeks uit het werk van Thomas Hobbes leek te komen, wanneer twee machtige mannen het lot van illegale arbeiders bespreken. Het is waar, mensen met honger zijn zeer gevaarlijk. Denk maar aan de ruzies die je rond lunchtijd met je vriendin hebt gehad, of met je reisgenoot na uren wachten op het station.
Het subplot van Biutiful gaat over de rol van illegalen in onze samenleving, wat interessante vragen oproept. In de VS zou de economie in elkaar klappen als deze hongerige mensen vertrokken. Hoe zit dat in Europa? De Schipholbrand toonde al aan dat illegale immigranten in Nederland niet veel meer waard zijn dan honden in een asiel. Maar voor wie daar in geïnteresseerd is, raad ik eerder de film Dirty Pretty Things aan, een bescheiden meesterwerkje uit 2002 met Audrey Tatou en Chiwetel Ejiofor, dat in tegenstelling tot Biutiful nog lang in je hoofd blijft rondspoken. Illegaal te downloaden op de betere torrentsite.

Door Rutger Lemm

Zelf

Growing up in public

Ik heb Lotje en Dax nog nooit ontmoet, maar ik weet hoe ze er uitzien, ik weet hoeveel ze wegen, en ik weet dat ze hun moeders op de meest onmogelijke tijdstippen wakker maken: ("Heerlijk die nachtvoedingen – 4:15"; "Gaap...Afgelopen nacht 1 uur 'geslapen'"). Ik weet dat de moeder van Lotje, twee weken na de bevalling, weer in haar broeken en rokjes past ("best netjes toch??!! :-)") , en ook dat de vader van Dax de ellende is ontvlucht om te gaan skiën ("helemaal alleen thuis met m'n kleine manneke -- papa is op wintersport").
Het zat er aan te komen: ik bevind me inmiddels aan de andere kant van 25, en de mensen om me heen beginnen zich langzaam maar zeker voort te planten. Het was, in het Facebooktijdperk, te verwachten dat de resultaten van deze procreatie vervolgens middels foto, video, statusupdates en twitterfeed wereldkundig worden gemaakt. Wie nu geboren wordt, krijgt van zijn grootouders geen spaarrekening, maar een FlickrStream kado. Wij leven online; het volgt logischerwijs dat onze kinderen online geboren worden. Lotje en Dax zijn in mijn Facebookvriendenkring de eerste, maar vast niet de laatste voorbeelden van dit fenomeen.
Toch overviel me bij het op de voet volgen van de eerste braakneigingen, poepluiers, en avonturen in de buitenwereld van Lotje en Dax ("Heerlijk wezen shoppen met mijn kleine meid!!! Vroeg mee beginnen!!") een vreemd gevoel: de intieme details van totaal onbekenden kan ik prima hebben, maar wanneer het op bekenden aankomt voelt het plotseling toch ongepast. Alsof de hoeveelheid intimiteit die je kan tolereren in parabolische verhouding staat tot hoe goed je de ander kent: veel van volslagen vreemden en directe naasten, maar weinig van mensen in de tussenliggende "hoe ist?" "goed!"-categorie.
Ik herinner me hoe ik als kind geregeld tegenover een kennis van mijn ouders stond die, met kinderachtig stemmetje, zei dat 'ie me nog kende uit de tijd dat ik "zo groot" was -- waarbij dan met de rechterhand de lengte van mijn oude zelf werd aangegeven. Dat voelde intimiderend: alsof die persoon iets wist over mij dat ik zelf niet eens wist. Mocht ik Lotje en Dax ooit ontmoeten, dan kan ik zeggen dat ik ze nog ken uit de tijd dat ze "zulke kleine pixels" waren.

Door Lynn Berger

Commentaar

Hoera voor de homo's

Obama en zijn kornuiten zijn, na twee jaar lang juridisch getouwtrek, tot een conclusie gekomen: de tendentieus getitelde ‘Defence of Marriage Act’ wordt verworpen als onconstitutioneel. Deze wet hield twee dingen in: ten eerste ontzegde het de homohuwelijken alle (belasting)voordelen, privileges en rechten die aan het huwelijk verbonden zijn, en ten tweede gaf de wet staten het recht om homohuwelijken niet te erkennen.

In principe was het dus aan de staten zelf om te beslissen of ze homohuwelijken wel of niet toestonden, maar de federale overheid ontkende ze sowieso. Daarnaast waren deze trouwerijen in geen geval juridisch gezien gelijk te stellen aan ‘normale’ huwelijken. Geen recht op voogdij, geen recht op alimentatie, geen greencards voor buitenlandse partners. Vooral in Californië ontstond er veel ophef na de invoering van de notoire proposition 8, welke stelde dat alleen een huwelijk tussen een man en een vrouw rechtsgeldig was. Dit leidde tot een regenboogkleurige rel met gigantische protestmarsen, een schreeuwende Lady Gaga, een geëmotioneerde Drew Barrymore, Prop 8 ‘The Musical’ en flamboyante virals.

Dit besluit komt als een grote overwinning voor de voorvechters van gelijke rechten. Niet slechts ‘discriminerend’, of ‘onrechtvaardig’ dus, maar Onconstitutioneel met de O van Obama. Dit betekent niet alleen dat het Witte Huis de wet niet langer verdedigt, maar brengt ook een sterk waardeoordeel met zich mee. Onconstitutioneel is namelijk Onamerikaans, en daar houden Amerikanen niet van. Met andere woorden: Yay! It’s Okay to be Gay!

Door Meredith Greer

De Hofstad

Klassiek VVD

Langs de snelweg heeft de VVD posters gehangen met daarop: 'Liever meer banen dan meer bomen' en 'Een koe in de wei is ook natuur'. In 2008 deed Mark Rutte nog een voorstel om van de VVD een rechtse partij die op komt voor zowel de economie als het milieu te maken, maar dat leverde weinig zetels op. Nu doet de partij precies het tegenovergestelde.
Rutte werd destijds binnen de VVD nogal links bevonden. In het pamflet Groenrechts sprak hij over "energie, water, leefomgeving en natuur" en over "de vaststelling dat economie en milieu niet tegengesteld zijn." Verbazing alom; de liberalen staan er toch juist om bekend dat ze het groene hart willen asfalteren? Het enige belang is toch dat van hun inkomen en de Hummer die ze er van willen kopen? Hoe moeten we de politiek nog begrijpen als de VVD ineens wil opkomen voor het milieu? Rutte leek met Groenrechts ineens bruggen te willen slaan tussen klassieke rechtse waarden en klassieke linkse waarden.
Er is veel voor tegenstellingen in de politiek te zeggen. Mensen moeten wat te kiezen hebben. En als alle partijen op elkaar lijken, wordt vooral het belang van de meerderheid gediend. Maar om te zorgen dat de mensen wat te kiezen hebben, schromen de partijen nu niet om te polariseren. De VVD keert met dit soort slogans weer terug in hun oude positie, uitgesprokener dan ooit. Het is een rare oplossing. Ik ga er posters naast hangen: ‘Liever meer bruggen dan meer kloven’ en ‘Een compromis is ook een oplossing’. Of 'Een koe kan je niet van de belasting aftrekken'. Of ben ik dan 'klassiek links humorloos'?

Door Tim de Gier

Ver weg

Revolutie achter je laptop

Zoals miljoenen andere laptopkluizenaars heb ik de afgelopen maanden veel tijd doorgebracht met volgen hoe anderen in opstand komen. Nieuwssites, gruwelijke filmpjes op YouTube, laatste nieuwtjes via Facebook, en zelfs (voor het eerst sinds tijden) het journaal kijken – kortom, ik ben meegezogen in Arab Uprisings Online, de grootste en langst durende virtuele flashmob tot nu toe. Zag iemand dit aankomen vóór Mohamed Bouazizi zichzelf op 17 december in brand stak omdat de Tunesische politie zijn groentestal had ingepikt? Van achter de laptop lijkt het bijna vanzelf te spreken: je gaat net zolang de straat op tot de situatie uit de hand loopt, en als de machthebbers dan in paniek raken en het leger weigert om op demonstranten te schieten is de revolutie een feit. Maar zo vanzelfsprekend is het niet. Elke dag weer de straat op gaan is een krankzinnige gok. In Tunesië was het nog een uprising, in Egypte heette het al revolt, en in Libië is het gewoon oorlog - waarbij de partij met alle wapens lijkt te verliezen. Het is een vreemd gevoel van schijnbetrokkenheid. Je checkt elke paar uur of de situatie al verder geëscaleerd is, en wilt wel/niet kijken naar de filmpjes die laten zien hoe mensen echt doodgaan. Maar in elk geval kijken we niet de andere kant op, zoals toen de Shi'ieten in Irak in opstand kwamen na de eerste Golfoorlog, en staan we niet te gniffelen zoals toen Baghdad viel (weet je nog, die man met die vaas? lachuh). De paradoxen van de globale verbondenheid worden pijnlijk uitvergroot met zoveel dodelijke ernst op het beeldscherm. Al is het maar omdat we nu intens meeleven met mensen die "Allahu Akbar" roepen. Toch niet bepaald Arabisch voor "Olé olé".

Door Floris Solleveld

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer