Deze week: stamelen we Coheniaanse dingen, boycotten we Nederland, en laten we Griekenland in de goot liggen." /> Deze week: stamelen we Coheniaanse dingen, boycotten we Nederland, en laten we Griekenland in de goot liggen." />
Asset 14

Helemaal niets

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vijf korte commentaren, in woord en beeld, van onze redacteuren.

De Hofstad

Boycot Nederland

De Europarlementariërs Sebastian Bodu (RO) en Jacek Saryusz-Wolski (PL) hebben opgeroepen tot een boycot van Nederlandse bedrijven, zolang Rutte geen afstand neemt van het Meldpunt Midden- en Oost-Europeanen. De website boicoland.ro maakt één en ander aanschouwelijk met plaatjes van windmolens met hakenkruiswieken, en Philishave om je Hitlersnor te trimmen. Welkom in tulpen-klompen-neonaziland.
Triest, dat het opnieuw over dat stomme meldpunt gaat. Tenslotte is dat ook maar iets wat een peroxideblonde querulant op de website van zijn privé-vereniging heeft gezet. Ingrijpender is dat Nederland al maanden de toelating van Roemenië en Bulgarije tot de Schengenzone blokkeert, wat neerkomt op een boycot van onze kant. Geen wonder dus, dat die mensen ons niet mogen.
Zijn we wéér in een Wilders-hoax getuind. Het lijkt de Deense cartoonrel wel. En wat doet minister Rosenthal, die toch ons imago in het buitenland moet bewaken? Hij kapittelt een ambtenaar die “geen regering met steun van de PVV” liket. Met zulke bestuurders verdien je een boycot.
Groot gelijk, boycot Nederland! Alleen bij de combinatie tulpen-klompen-hakenkruizen spelen bij mij chauvinistische reflexen op. Het is zolangzamerhand het Thomas-Mann-dilemma in het klein: wie van het tolerante, vrijzinnige Nederland houdt kan alleen maar hopen dat er nog meer haat en onheil op ons neerdaalt. Maar dat maakt de combinatie van nationale stereotypen en nazi-symbolen niet minder wansmakelijk en misplaatst. De PVV en hun rechterburen wapperen al jaren met Israëlische vlaggen, en ook als afspiegeling van wat er mis is met het kabinetsbeleid, was een Davidsster toepasselijker geweest.

Door Floris Solleveld

Commentaar

Helemaal niets

Vorige week ontstond er veel ophef over het interview van Mathijs van Nieuwkerk met Martijn van Dam. Op de meningenstroom van de sociale media en in de kranten sprak men schande over de ‘arrogante’ van Nieuwkerk die de arme van Dam ‘paternalistisch’ toesprak. Eerstgenoemde zal opgekeken hebben van deze reacties. Normaal is hij kritiekloos, nu te kritisch.
Ik heb Martijn van Dam een keer in het openbaar zien optreden, tijdens een debat over journalistieke ethiek dat door de Raad voor Journalistiek was georganiseerd naar aanleiding van de rellen rond de politieke roddelbijlage van HP/de Tijd en het Telegraaf-interview met de vliegramp-overlevende Ruben. Toen van Dam het podium betrad, riep een van de journalisten in het zaaltje: “Wat doet een politicus hier?” Van Dam pakte rustig de microfoon en zei: “Dat vraag ik me van jullie ook wel eens af. Maar we zijn nu eenmaal tot elkaar veroordeeld.” Hij kreeg een klein applausje van de beroepscynici.
Die Martijn van Dam was me bevallen, maar tegenover de gemene van Nieuwkerk bleef er niets van hem over. In de twee jaar sinds het debat van de RvJ is er een hoop veranderd in het publieke debat. Toen kon een interview met een 10-jarige wees in een ziekenhuisbed ons nog choqueren, nu lachen de hoofdredacteuren van kwaliteitskranten om die commotie. Je moet je wapenen tegen schaamteloze leugens, ego’s van presentatoren en beledigingen. Dat lesje leerde van Nieuwkerk aan de kansloze van Dam, die Coheniaanse dingen stamelde als: “Wat is dit voor idioot gedoe.”
De verontwaardigde reacties van linkse kiezers toonden aan dat zij ook geen idee hebben van wat er tegenover hen staat. De wanhopige zoektocht naar een Messias maakt hen blind voor de eisen van het moderne debat. Ik sluit me aan bij van Nieuwkerk: “Dit wordt helemaal niets.”

Door Rutger Lemm

Nieuws in beeld

De grote winnaar van de 84e editie van de Oscaruitreiking was The Artist met vijf beeldjes. And the Oscar for best doggy goes to: Uggie!

Illustratie: Elise van Iterson

Ver weg

De Griekse verslaving

De Griekse schuldencrisis is even uitzichtloos als het leven van een verslaafde rockster. Neem Richard Danko van The Band, die in 1969 het nummer The Unfaithful Servant schrijft. Precies tien jaar later speelt hij samen met Paul Butterfield een hartverscheurende uitvoering. Danko was op dat moment al jarenlang verslaafd aan drugs en alcohol, wat uiteindelijk zou leiden tot zijn dood in 1999. Tien jaar later slaat de wereldwijde schuldencrisis in Griekenland toe.
Danko raakte oorspronkelijk verslaafd aan pijnstillers, Griekenland aan goedkoop krediet en een frauduleuze boekhouding, met Goldman Sachs als uitgekookte drugsdealer. Sjoemelen met de boekhouding is een veelvoorkomend mechanisme onder verslaafden, door de realiteit niet onder ogen te willen zien en interventie te ontwijken. Wanneer een persoon of land zich in een omgeving bevindt waar dat oogluikend wordt toegestaan, dan is er geen enkele reden om te stoppen.
In The Unfaithful Servant bezingt Danko het lot van de verslaafde en ontrouwe man die ontkent iets fout te hebben gedaan en uiteindelijk door zijn vrouw verlaten wordt. Deze vrouw heeft hem al die tijd getolereerd omdat het wellicht makkelijker was om de problemen te negeren. Maar zoals elke verslaving vroegen die van Danko en nu die van Griekenland steeds sterkere middelen. Een ontwikkeling die, indien niet op tijd behandeld, onvermijdelijk uitloopt op een tragisch afscheid.
Griekenland is jarenlang de 'unfaithful servant' van het Europese gezelschap geweest en heeft de situatie dusdanig uit de hand laten lopen dat de uitwerkingen nauwelijks nog te behandelen zijn. Het land leeft niet sinds 2009 in crisis, 2009 was slechts het jaar waarin het zichzelf niet langer in de verslaving kon voorzien en op de knieën naar de Europese Bank moest, bedelend voor een adrenalinestoot. En nog één, en nog één. De hulppaketten, het beoogde medicijn, worden een nieuwe verslaving. Dat Griekenland zo makkelijk van de ene in de andere rolt, voorspelt voor de toekomst weinig goeds. Want als ook medicinale drugs het afkicken niet helpen, komt er een moment dat de verslaafde aan zijn lot moet worden overgelaten.

Door Rutger Westerhof

Post Scriptum

Decolletés en indianenpakjes

Afgelopen zondagavond keek Amerika naar de Oscars, en het was weer een dolle boel. Een Franse winnaar riep "I love this country!", Meryl Streep maakte een grapje en de beste vrouwelijke bijrol moest huilen. En er waren heel veel jurken, waarvan sommige sexy, want puriteins Amerika moet toch iets hebben om van te schrikken bij zo’n langdradige prijzenceremonie. De spraakmakers waren dit jaar de hoge split in de jurk van Angelina Jolie en de V-hals van Jennifer Lopez’ ensemble, die zo diep was dat je een schaduwlijn zomaar had kunnen verwarren met een tepel.
Nederland keek zondagavond naar het Nationaal Songfestival, en de kledij daar deed niet af voor het Amerikaanse spektakel. Ik had het geluk net langs het meest gestoorde shot van de avond te zappen. Links in beeld stond een meisje in een lange witte jurk met franjes en een reusachtige indianentooi op haar hoofd, rechts een meisje in een kostuum met een gat waar de voorkant moest zitten, de borsten grotendeels ontbloot.
Zou dit halfnaakte meisje Nederland gaan vertegenwoordigen op het Eurovisie, dan hoopte ik dat ze haar een minder armoedig pakje zouden aantrekken. Het gaat immers niet zo goed met het imago van Nederland: Wilders zette ons voor paal met zijn meldpunt, een RTL-journalist moest op de Amerikaanse tv uitleggen dat omaatjes hier heus niet bang zijn voor onvrijwillige euthanasie, en ik heb al lang niemand 'I love this country!' horen roepen.
Niet de stoeipoes, maar het indianenmeisje won. Nu wordt Nederland vertegenwoordigd door een meisje dat zich op belachelijke wijze verkleedt als een onderdrukte minderheid in de VS. Hoe zou een RTL-journalist dat uitleggen aan de Amerikaanse televisie?

Door Kelli van der Waals

Mail

Redactie

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer