nieuwsbrief
Asset 14

Werk ohne Autor

Filmtrialoog: Werk ohne Autor

De Duitse regisseur Florian Henckel von Donnersmarck (Das Leben der Anderen) maakte met Werk ohne Autor (over het leven van Kurt, die in naoorlogs Oost-Duitsland verliefd wordt op Ellie – tegen de wil van haar vader, Carl Seeband (Sebastian Koch) – die een heel dubieus oorlogsverleden heeft) een gelaagde film, gebaseerd op het leven van schilder Gerhard Richter. Redacteuren Daan Steinebach, Lara Maassen en adjunct-hoofdredacteur Mathijs Hoogenboom lieten zich onderdompelen in drie uur Geschichte, Kunst und Intrigen.

Mail

Daan: Deze film was heel Duits. Lang, veel verwijzingen naar geschiedenis, cultuur, kunst, en dus echt, heel lang.

Mathijs: Bedoel je daarmee ook langdradig?

Daan: Nee dat niet, vond jij dat?

Mathijs: Nee, zeker niet. Hij begon om 21.15 en was pas 0.45 afgelopen. Maar ik heb me geen moment verveeld. Alles volgde elkaar zo natuurlijk op dat het heel vloeiend keek.

Daan: Het is een heel brede film. De Duitse taal was erg belangrijk; taal in het algemeen: er zat heel veel dialoog in.

Mathijs: Op een bepaald moment werd die Duitse taal ook specifiek benoemd. Toen Kurt naar het Westen gevlucht was en opviel vanwege zijn accent.

Lara: Op dat moment werd de grens tussen Oost en West heel helder. En ook toen ze met de S-bahn naar het Westen gingen. Hoe snel je tussen twee totaal verschillende werelden, ideologieën en mogelijkheden kunt switchen.

Mathijs: Er werd ook kritiek op geleverd, naar mijn idee. De westerse omgang met kunst werd zelfs belachelijk gemaakt. Hoewel die uitvergroting misschien ook illustreerde hoe Kurt de westerse kunst ervoer.

Het idee dat alles 'mooi' zou zijn als het waar is, is in de context van deze film toch wel heel dubieus.

Lara: Wat vonden jullie van de zin 'Alles, was wahr ist, ist schön' (wat Kurts tante Elisabeth tegen hem zegt als hij jong is, in 1937, red.)?

Daan: Curieus om dat tegenover fascisme te stellen.

Mathijs: Er zit wel een poëtica in: dat kunst die de waarheid nabootst mooi is. Zo gaat Kurt tegen het einde kunst maken die zo waarheidsgetrouw mogelijk is.

Lara: Het is natuurlijk altijd de vraag hoe kunst zich tot de waarheid verhoudt. Zeker als die waarheid zo pijnlijk is. Maar het idee dat alles 'mooi' zou zijn als het waar is, is in de context van deze film toch wel heel dubieus.

Daan: Dat werd te weinig uitgewerkt, vond ik. Ik voelde de pijn niet. Alle dingen die we zagen zijn verschrikkelijk, maar het gleed over het scherm. Een van de grootste drama’s uit het verhaal werd nauwelijks behandeld. Ze kussen nog wat, en dat is het.

Mathijs: Ben ik deels met je eens. Juist die afstandelijkheid van het leed vond ik typerend voor deze film. Het leed van de Tweede Wereldoorlog werd in twee minuten over je heen gestort, en daarna was je als het ware numb, net als Kurt. Die twee minuten stonden de tranen mij trouwens in de ogen, ongelofelijk heftig.

Er is geen plaats voor rouw. Kurt geeft zichzelf nergens ruimte om het verleden te betreuren.

Daan: Vond jij die twee minuten zo dramatisch? Misschien ben ik nóg meer afgestompt, maar ik dacht: zo mooi zag het er niet uit (ik moest aan bepaalde foto’s denken).

Mathijs: Er is geen plaats voor rouw, denk ik. Kurt geeft zichzelf nergens ruimte om het verleden te betreuren. Hij blijft zich ook aan zijn schoonvader optrekken, ondanks wat die hem heeft aangedaan.

Daan: Of die eerste Elisabeth, Kurts tante. Ze wordt vermoord, maar er is geen rouw, hij vindt razendsnel vervanging – met dézelfde naam nota bene. Zo werkt het toch niet. Er was ook niks dat weggeduwd werd.

Lara: Zo werkt het inderdaad niet, maar ik denk dat de film daar juist over gaat, hoe je omgaat met zoveel leed en toch doorgaat. En dat Kurt dat blijkbaar op deze manier doet.

Mathijs: Er zat veel dramatische ironie in de film, wat ik in het begin frustrerend vond ('Snap je nou nog niet hoe de vork in de steel zit Kurt?!') maar uiteindelijk was dat juist mooi. Wij weten hoe Elisabeth stierf, maar verder weet niemand dat.

Daan: Hoe bedoel je?

Mathijs: Nou, het is typerend voor de trauma's van Duitsland. Je moet er niet te veel in willen wroeten, dan breng je alleen maar meer schade aan. Tegelijkertijd moet je het wel verwerken en doorgaan.

Daan: ‘Het is wat het is,’ is dat de boodschap van de film? En dat dat mooi is?

Mathijs: Misschien, dat zei die kunstdocent eigenlijk ook hè? Je ziet wat je ziet en je moet zelf bepalen wat het betekent en of het goed is.

Wat is geschiedenis? Misschien is het allemaal zoals een noot op de piano.

Daan: Dan heeft het dus niets met jou te maken. Je staat erbuiten, als achter een camera. En zo kun je je onschuld herwinnen, nadat je door de geschiedenis medeplichtig bent gemaakt. Zoals de vader die lid werd van de NSDAP. Of Kurt die sozial realistischer kunst gaat maken.

Lara: Dat linkt ook erg aan Das Leben der Anderen toch? Daar moest ik aan denken, diezelfde tendens van 'we willen niet, maar we moeten wel'. De schijn ophouden dat je het eens bent met de staat. En tegelijkertijd je innerlijk verzetten tegen diezelfde censuur.

Mathijs: Dat zat er absoluut in. Hoewel hij tegen het einde noch de DDR-, noch de westerse denkwijze aanhield, maar gewoon zijn eigen 'Wählt die Kunst'.

Daan: Maar Georg Dreyman, de toneelschrijver uit Das Leben der Anderen (ook Sebastian Koch!) neemt juist wél positie in. Dat doet Kurt niet, behalve dat hij naar het Westen gaat.

Lara: Hij laat wel al zijn (door de staat geliefde) kunst vernielen. En ook Elisabeth (zijn tante) zegt in het begin dat ze de moderne kunst heel mooi vindt. Kurt lijkt daar als kind al gevoelig voor.

Daan: Maar wil Kurt niet gewoon succesvol worden? ‘Mooie’, onschuldige kunst maken en zich laven aan het laatkapitalisme van de BRD en de VS?

Lara: Die indruk had ik niet.

Mathijs: In het begin niet, maar op het eind misschien. Als hij het spel meespeelt.

Lara: De schilder Gerhard Richter (op wie het verhaal is gebaseerd) heeft zich trouwens gedistantieerd van de film, wisten jullie dat?

Mathijs: Nee! Wat zegt hij erover?

Lara: Dat kon ik niet helemaal terugvinden. Ik las wel dit. Hij vond het te sensationeel misschien?

Mathijs: Als ik het goed begrijp heeft de regisseur getracht er een fictieverhaal van te maken, gebaseerd op Richters leven, maar geen biopic.

Lara: Ergens schuurt dat wel: Kurt wil aan het einde van de film niet toegeven hoe biografisch zijn kunst is (en niet alleen omdat hij het spelletje meespeelt, maar ook omdat het te pijnlijk is om openlijk toe te geven), en tegelijkertijd laat regisseur Henckel von Donnersmarck precies datzelfde zien van een bekende kunstenaar.

Daan: Er is niemand, geen auteur. Dus ook geen biografie.

Mathijs: Slaat de titel daarop, denk je?

Daan: Alles wat waar is, is mooi, tijdloos, auteurloos, zoals wiskunde of één muzieknoot.

Lara: Ik volg je niet meer, Daan.

Mathijs: Een muzieknoot kun je niet claimen, dat is onderdeel van de natuur. Net zoals de kunst van Kurt uiteindelijk natuur(getrouw) is?

Daan: Precies, maar ook dat er in een leven niets te claimen valt. Alles gebeurt: de Tweede Wereldoorlog, de DDR, alles en dat is het. Dat is het leven. Wat is geschiedenis? Misschien is het allemaal zoals een noot op de piano. Als je het schildert is zelfs de grootste gruwel mooi.

Lara: En toch: ik vond hier zeker niet alle gruwel mooi. De dood raakte me wel zeker, hoe snel en stilistisch het ook voorbij ging. En alle sterilisaties en abortussen.

Je haatte Elisabeth? Waarom Elisabeth?

Mathijs: En de relatie tussen Kurt en zijn schoonvader Seeband?

Daan: Die was een beetje onuitgewerkt. Seeband: eens een opportunist, altijd een nazi.

Mathijs: Haha, prachtig. Ik vond de verhouding tussen Seeband en Kurt vooral fascinerend: hoezeer Seeband Kurts leven ook vergalde, Kurt leek nooit écht wrok te voelen.

Lara: Misschien is het probleem met deze film wel dat alles zo 'rond' moet zijn. Alles klopt. Pijn lijdt tot kunst (en als je geen kinderen kunt krijgen, moeten de schilderijen de kinderen maar worden, zoals Elisabeth zegt). Daardoor is er weinig ruimte voor 'nutteloze' pijn of haat, zeker niet bij Kurt.

Mathijs: Interessante observatie!

Lara: En tegelijkertijd krijg je als kijker de ruimte om de pijn alsnog te voelen (ik ben Seeband echt gaan haten).

Daan: Hij ziet zoveel schoonheid dat hij vergeet te kijken. Maar dat is het precies: alles is rond, niks betekent iets. Ik haatte Seeband ook, net als Elisabeth trouwens.

Mathijs: Je haatte Elisabeth? Waarom Elisabeth?

Lara: Je haatte Elisabeth?!

Daan: Nee, ik bedoel dat Elisabeth ook haar vader haatte! Hij had haar lichaam verwoest. Háár raakte het wel. Zij wees er steeds op dat hij bij de SS zat en zo trots was met z’n uniformpje.

Lara: Ja! Dat is waar.

Mathijs: Jep, een walgelijke man indeed.

Daan: Al moet ik bekennen dat ik Kurt eigenlijk ook walgelijk vind. Met al z’n schoonheid.

 

Werk ohne Autor is nu te zien met:

Redactie

Margriet Osinga is freelance illustrator en woont en werkt in Utrecht. Gewapend met een herkenbaar kleurenpalet maakt ze het liefst illustraties met geometrische composities en grafische patronen. www.margrietosinga.nl

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer