Het zinkende schip, nu in drie dimensies. Gaan zien of niet? Drie redacteuren praten na." /> Het zinkende schip, nu in drie dimensies. Gaan zien of niet? Drie redacteuren praten na." />
nieuwsbrief
Asset 14

Titanic 3D


Mail

Boy:

Wat een feest der herkenning. Als ik voormalig tienermeisjesdroom DiCaprio zie uitschreeuwen dat hij de koning van de wereld is, heb ik me allang weer overgegeven aan James Camerons vakkundige blockbusterregie. De gespreide armen, staand op de reling van het voordek en natuurlijk de handafdruk in condens; ik kijk er zowaar naar uit. Dat ik mijn jeugdige onschuld ben verloren, doet daar niets aan af en dat ik door een tweede bril op mijn neus wat extra diepte ervaar, draagt er niks aan bij. De scènes zijn iconische momenten uit de filmgeschiedenis.

Enigszins sceptisch, had ik me voorafgaand aan de film bewust voorgenomen niet te cynisch te zijn. Nu betwijfel ik of het überhaupt zou zijn gelukt, me niet laten meevoeren door het behendig opgebouwde verhaal, de overweldigende sets en van het scherm spattende chemie tussen tortelduifjes Jack en Rose. Daar kunnen de suikerzoete romantiek, bordkartonnen bijfiguren, absurde lengte en een oceaan vol Hollywoodsentiment niets aan veranderen. Vijftien jaar geleden niet, nu niet en als ik de film als historisch onverantwoorde geschiedenisles voorschotel aan mijn kleinkinderen waarschijnlijk nog steeds niet.

Kasper:

Om te bedenken of ik cynisch zou zijn, of me zou laten meevoeren, daar had ik in het geheel geen tijd voor. Iets heel anders wond mij op sinds ik gevraagd werd aan dit bioscoopbezoek deel te nemen. Het is toch op z’n zachtst gezegd merkwaardig te noemen. Ik heb niet het idee onder een steen te leven, ben zelfs een heuse filmliefhebber en kijk ook al niet neer op innovatie. Toch had ik tot gisteravond nog nooit een 3D-film gezien. Wel, dat is niet helemaal waar. Toen ik tien was werd ik door Michael Jackson betast in Euro Disneyland. Met afstand de engste attractie van het pretpark, alhoewel volgens mij niet eens zo eng bedoeld. Maar een jeugdtrauma is niet de reden dat ik sindsdien nooit meer zo’n brilletje op mijn neus heb gehad. Het is er domweg niet van gekomen. Met de Jackson-film als enige referentiepunt is het misschien te begrijpen dat ik gisteren met wat kinderlijke verwachtingen in mijn bioscoopstoel plofte. Dat het schip bijvoorbeeld op ons neer zou vallen, of Kate’s borsten. Dat was allemaal niet het geval. Het was gewoon de film die ik vijftien jaar geleden had gezien, alleen nu met diepte.

Het vreemde is dat wanneer ik naar een 2D-film ga, ik nooit het gevoel heb naar een plat scherm te kijken. Misschien is dat wel aan een groot verbeeldingsvermogen mijnerzijds te wijten, maar ik zie eigenlijk altijd diepte. Zou dat vermogen afsterven als ik vanaf nu vaker naar 3D-films zou gaan? En zou ik daarmee door 3D zelf steeds meer 2D worden? Uiteindelijk kom je dan dus in alle gevallen altijd op hetzelfde gemiddelde uit: 2,5D. Oftewel, precies genoeg om voor een uur of drie je ogen te willen geloven, met een gezonde afwezigheid van cynisme.

Noor:

3D of niet, mij was het niet gelukt mijn cynisme vooraf thuis te laten. Ik zag er als een ijsberg tegen op om 3,5 uur naar deze draak te moeten kijken. Ach, hoe slecht ken ik mezelf? Ik werd, net als jij Boy, meegesleurd in deze magische wereld van fresh paint en Celine Dion, en voelde dingen die ik al vijftien jaar niet gevoeld had. Uiteraard prijkte Leo’s prachtige tienerhoofd toen aan de muur van mijn zolderkamer. Nu was hij wederom onweerstaanbaar: de knijpende ogen waarmee hij Rose bekijkt en portretteert wanneer zij naakt voor hem ligt, welk meisje van ergens in de twintig herinnert zich die niet?

Maar ook ik heb inmiddels iets van mijn jeugdige onschuld verloren, en dus deed mijn kritisch oog zijn werk: de computergeanimeerde scènes zijn te opzichtig en de dichtgepoederde porieën van personage Cal lachwekkend. En dan het slot van de film, waarbij Rose in haar fantasie in Jack z’n armen valt, omringd en toegejuicht door alle bemanningsleden en passagiers van the ship of dreams; terwijl de kijker die even daarvoor heeft zien doodvriezen en verdrinken in de oceaan. Hollywood durft helaas niet zonder Happy End, zelfs niet als daarvoor een stijlbreuk nodig is met de rest van het verhaal.

Ondanks deze kritiek verdween mijn aanvankelijke cynisme als sneeuw voor de zon en verliet ik de zaal als een verliefde puber. En dat is, denk ik, precies wat (Hollywood) film nastreeft: Titanic is daarmee een van de mooiste reclamespots voor het medium zelf. Maar om dat te kunnen zien, hoef je zeker geen 3D-brilletje op.

Boy:

Goed, de derde dimensie voegt niets noemenswaardigs toe. Het verschafte de perfectionistische technieknerd Cameron hooguit een extra excuus om zijn film een eeuw nadat het iconische schip zonk, opnieuw uit te brengen. Desondanks zijn we hem dankbaar. Aanvankelijk cynisme of niet, we verlieten de bioscoop alle drie licht verbaasd maar bovenal enthousiast: schaam je dus niet en ga deze guilty pleasure op het grote scherm zien.

Redactie

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer