nieuwsbrief
Asset 14

The Place Beyond the Pines

Een aan lager wal geraakte motorcoureur (Ryan Gosling) berooft banken om de luiers voor zijn baby te betalen. Hij komt in aanraking met een idealistische politieman (Bradley Cooper) die zijn goedheid niet kan volhouden. Jaren later raken hun zoons bevriend. Redacteurs Rutger, Zara en Rob over een film vol megalomane symboliek: "Kerkhoven! De dood! En daar een achtervolging!"

Mail

Rutger: De met tattoo’s beschilderde buikspieren van Ryan Gosling, een kermis, motoren in een kooi, de tepels van Eva Mendes... Wat een opening!

Rob: Huh? Wat? Sorry, ik was even ingedommeld geloof ik.

Zara: De opening was heel, heel tof. Wel jammer dat dat het hoogtepunt van de film was.

Rutger: Het was gewoon Drive 2: The Motor Cycle Edition. Alleen moest Ryan Gosling nu nóg meer badass zijn. Daar is zijn hoofd toch te lief voor. In Drive beukte hij er ook op los, maar dat was een soort sprookje. Als echte domme lowlife crimineel overtuigde hij mij helaas niet, maar vertel hem niet dat ik dit gezegd heb.

Zara: Ik vind dat extreem stoere in combinatie met een naïef soort kinderlijkheid heel goed werken voor hem. Ryan Goslings charme is dat hij eigenlijk een soort uit de kluiten gewassen kind is.

Rob: Een kind dat je wil neuken.

Zara: Ja! Nee. De manier waarop hij acteert bedoel ik. Het lijkt alsof alles wat hij doet heel impulsief is, alsof alles het eerste is wat in hem opkomt. Mooi is dat.

Rutger: En Bradley Cooper? Was deze film niet een kwestie van: twee hunks op een kussen, daar slaapt de duivel tussen?

Rob: Bradley was toch ook verkozen tot meest sexy man van het jaar of zoiets? En dat alle Ryan Gosling fans daar pissig over waren?

Rutger: Ja we waren woest. Normaal is de sfeer altijd top in het clubhuis, maar nu waren mensen razend. We hebben toen maar met z’n allen The Notebook gekeken om te kalmeren.

Zara: Ik moet zeggen, en niet omdat ik ook een membership card heb voor die club, dat de film niet meer de moeite waard was nadat Ryan Goslings rol voorbij was.

Rutger: Het waren eigenlijk drie films in één. Ik hield het wat langer vol dan jij, Zara, ik haakte af bij het deel met hun zoons. Ik vond het het trauma van Bradley Cooper eigenlijk wel mooi.

Zara: Bij het tweede deel was ik eerst ook nog wel geïnteresseerd, maar het leek allemaal nergens heen te gaan. Punten die net niet gemaakt werden en boodschappen die me niet konden boeien. En de muziek was zo pretentieus. Dat Bradley dan in slow-motion een politiebureau binnenloopt met hysterisch kerkgezang op de achtergrond. Hallo!

Rutger: Schrijver-regisseurs zijn altijd megalomaan, maar dat blijft meestal binnen de perken omdat een film maken heel moeilijk en duur is. Zodra ze succes hebben en meer vrijheid krijgen, schieten ze vrijwel altijd uit de bocht. Toen het einde ook nog eens veel te rond werd gemaakt, dacht ik: nee, nu ben je echt te veel in je eigen mythe gaan geloven, Derek Cianfrance. En Blue Valentine was niet eens zo geniaal.

Rob: Toen ik ergens op de helft de contouren van een misplaatst allesomvattend Magnum Opus zag opdoemen hoopte ik nog vurig op het tegendeel, maar helaas.

Rutger: Ik vind het wel altijd sterk als de goed/kwaad-vraag wordt gesteld: is de crimineel per se slecht en de agent of politicus per se goed?

Rob: Ja, goeie vraag, alleen weet ik het antwoord al sinds LA Confidential (1997).

Rutger: Jullie zijn wel erg hard hoor. Ik vond het een boeiende film. Ik sluit me aan bij het slot van de recensie in The New York Times:The failures of this film are the product of its aspirations, which makes it easy to forgive, even though the disappointment is hard to shake. The movie is a little like both its anguished protagonists, going wrong in the name of vanity and love.” IJdelheid en liefde: essentieel én gevaarlijk voor elke man, en zeker voor een regisseur.

Zara: Natuurlijk, als een film pretentieus is zitten er vaak ook elementen in die in potentie heel mooi hadden kunnen zijn. Dat was hier zeker het geval. Maar toen het beeld na het symbolische einde met Bon Iver langzaam zwart werd, was ik toch vooral ook een beetje boos op meneer Cianfrance dat ik nu net tweeënhalf uur hiernaar had moeten kijken.

Rutger: Toen Ryan Gosling achtervolgd werd op een kerkhof dacht ik: nu geilt Cianfrance zo hard op zijn eigen symboliek. Kerkhoven! De dood! En dan daar een achtervolging! Ik ben geniaal!

Rob: Ryan gaat even stoppen met acteren en misschien een regisseursklus doen, las ik. Ik vraag me af of dat iets met The Place Beyond the Pines te maken heeft. Het leek me wel verstandig in ieder geval, zo’n bezinningsmomentje.

Rutger: Neptattoeages zijn ook heel slecht voor je huid. Krijg je een beetje uitslag van.

Rob: Haha en de uitslag van deze film was niet mals.

Rutger: Eerst speelt hij nog in Only God Forgives van Nicolas Winding Refn (Drive), waarvan de eerste trailer nu uit is. En tijdens zijn pauze kunnen we ons hiermee vermaken.

Zara: Toffe trailer! En mmmmmm.

Rob: Wel mooi dat we dit gesprek begonnen met Ryan Gosling en ook weer met hem eindigen.

Zara: Ja, dan zie je toch weer dat echt alles met elkaar verweven is.

Rutger: Ik nam als eerste het woord en nu ook weer als laatste. Toen had ik geen broek aan, en nu weer niet. Eigenlijk is het hele leven een cirkel.

Redactie

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer