nieuwsbrief
Asset 14

De GVR

34 jaar na het verschijnen van het boek van Roald Dahl, durfde Steven Spielberg het aan om The Big Friendly Giant, of De GVR, te verfilmen. Op het oog de aangewezen man voor de klus. Toch vinden Tim, Lisanne en Ruby niet de warme gevoelens waar ze op gehoopt hadden.

Mail

Lisanne: Het was niet erg spannend. Nu ik erover nadenk, er was niks waarvan ik dacht: ‘zo benieuwd hoe dit gaat aflopen!’

Tim: Ik vond de film vooral lang. En Sophie dan, wat een betweterig kreng!

Ruby: Dat kun je wel zeggen. Kunnen jullie je herinneren of dat in het boek ook zo was?

Lisanne: Ik heb veel gelachen op momenten dat het niet moest. Toen Sophie zei dat de directrice van het weeshuis ‘incompetent’ was, of toen ze heel serieus meldde: ‘Ik lijd aan slapeloosheid’. Ik vond dat genieten. Ik zou graag onderzoek doen naar vroegwijze weeskinderen binnen de wereldliteratuur. Ik geloof niet dat het als grap bedoeld was.

Tim: Het leek of het script geschreven was door een officemanager. Sophie zei nog net niet: ‘GVR, zullen we even sparren?’ Alsof ze de jaarcijfers oplas.

Ruby: Ik denk dat dat ook door de vertaling kwam. Misschien hadden we niet nostalgisch de Nederlandse versie moeten gaan kijken. Waarschijnlijk móet Sophie betweterig overkomen, maar pakt de vertaling slecht uit: niet leuk Brits maar vervelend Goois.

Lisanne: Sophie was geen spannend personage. Ze had wel potentie: eenzaam, dwaalde 's nachts alleen rond, leed aan slapeloosheid en dode ouders.

Tim: Misschien te heftig voor de doelgroep?

Ruby: Ik vond haar blasé, nooit oprecht bang of verdrietig. Omdat ze al zoveel had meegemaakt?

Tim: Dat zou mooi zijn, Sophie helemaal afgestompt. Ik had vooral het idee dat ze het niet te zwaar wilden maken.

Ruby: Ja daar ben ik ook bang voor. Was het te lichtvoetig allemaal? Teveel Spielberg en te weinig Dahl? De scherpe randjes eraf?

Tim: Lichtvoetig, maar niet grappig genoeg. Wel spectaculair toen de andere, boosaardige reuzen de GVR gingen pesten. Met die auto's als rolschaatsen. Ze hadden gevoel voor spielerei.

Lisanne: De reuzen hadden veel monsterlijker gemogen. Het was heel naar toen ze die droomhut van de GVR kapot maakten, maar hij leek nauwelijks aangeslagen. Ik dacht: dit is je levenswerk.

Tim: Misschien was het juist fijn; had hij zich te veel laten meeslepen in die hele dromenbusiness. Een workaholic.

Ruby: Maar vonden jullie het niet gek dat hij voor altijd alleen zou zijn? In het boek mocht hij in het paleis wonen, hoefde hij niet tot in de eeuwigheid in zijn eentje te tuinieren.

Lisanne: Wat zouden jullie liever doen: voor eeuwig in het paleis of voor eeuwig tuinieren?

Tim: In het boek is Sophie een stuk minder passief dan in deze film. Misschien die apathie door alles wat ze heeft meegemaakt?

Ruby: Ze leed aan slapeloosheid, al tijden. Daar kun je ook behoorlijk apathisch van worden.

Tim: Ja dat was mooi, dat ze meteen in slaap viel toen de GVR haar ging voorlezen. Dat was alles wat ze miste; iemand die haar voorlas.

Lisanne: Een vaderfiguur. Ook typisch gevalletje stockholmsyndroom.

Ruby: Hij was de eerste die haar aandacht gaf. Hoe vreselijk dat weeshuis moest zijn, kwam trouwens niet echt over.

Lisanne: Het weeshuis zag er super knus uit!

Tim: Daar wil je kinderen niet mee confronteren, een echt weeshuis.

Lisanne: Dit was wel erg vredig. In een van mijn lievelingsfilms van vroeger was het weeshuis een stuk naarder, en dat kon ik best aan. Ik vind dat bij jeugdfilms altijd de vraag: hoe ver kun je als maker gaan? Volgens mij verder dan je denkt.

Tim: Nou dat hebben ze in de jaren negentig uitgeprobeerd, met Purno de Purno enzo. Ik heb daar soms nog last van, dat ik dat allemaal voor mijn kiezen gehad heb.

Ruby: Ja van Purno de Purno heb ik ook nog wel last.

Lisanne: Misschien zijn wij een verdorven generatie. Gebrek aan moraal. Geïndoctrineerd door kindertelevisie uit de jaren negentig.

Ruby: Maar van alle uren Roald Dahl lezen zijn wij toch beter geworden?

Tim: Dat ligt eraan wat je definitie van ‘beter’ is. Als je brave Amerikaanse kindertjes wilt kweken is deze versie van De GVR goed.

Lisanne: Of gaan ze zich hier ontzettend tegen afzetten, zijn er vandaag in de bioscoop rebellen geboren. Zouden er trouwens weleens kinderen weglopen bij kinderfilms?

Ruby: Vast wel. Had ik in 1993 ook moeten doen bij Jurrasic Park. Daarna heb ik een week bij mijn ouders in bed geslapen.

Lisanne: Toen ik zeven was heb ik Amadeus gekeken met mijn vader. Daar sneed iemand gelijk zijn keel door. Toen hield ik wel van lugubere dingen.

Tim: Bij Indiana Jones had je die nazi’s van wie de ogen uit hun hoofd spoten. Dat was ook Spielberg. Dus hij kan het wel.

Ruby: Spielberg wordt ook een dagje ouder, hij is nu zelf opa.

Lisanne: Is hij mild geworden? Ik vond de mimiek van de GVR heel ontroerend. Zo lief, kraaienpootjes en die enorme oren. Toch kan ik me niet voorstellen dat dit zo'n jeugdfilm is die gaat beklijven.

Tim: Op het laatst hebben de reuzen ook een droom, waardoor ze spijt van hun gedrag krijgen. Dat is dus de moraal: je krijgt spijt van dingen in lijn met je instinct.

Lisanne: De wilden werden opgesloten; de GVR ging tuinieren en Sophie werd geadopteerd. Iedereen moet in de pas lopen, de reus normaal praten en weeskinderen gelukkig zijn.

Ruby: Sowieso vond ik het einde nogal wrang; de reuzen – een soort wilden – werden uit de weg geruimd. Ze moesten ook per se wroeging voelen. Terwijl; een holbewoner ga je ook niet op zijn moraal aanspreken?

Tim: Nu komen we op een glijdende schaal; ik voel politiek aankomen.

Ruby: Wat is de politieke parallel? In hoeverre moordenaars verantwoordelijk zijn voor hun daden? Of  je bepaalde mensen met holbewoners mag vergelijken?

Tim: Toch nog interessante filosofische materie.

Lisanne: In hoeverre kun je ervan uitgaan dat ‘de reuzen’ meteen meekunnen in de ‘normale mensenwereld’? Het civiliseren van wilden?

Ruby: Ik denk dat deze verfilming voor onze generatie weinig toevoegt aan het boek. Voor nieuwe generaties lijkt het me geen instant klassieker.

Tim: Eén ster!

Lisanne: Knoerthard. Ik zou zeggen: drie sterren, misschien pijnlijker dan één ster. Verder gun ik Spielberg veel plezier met zijn kleinkinderen.

Tim: Wat zou dan één ster krijgen?

Lisanne: Iets waar je echt boos van wordt. Eén ster heeft cultpotentie.

Tim: Een melodrama over Adolf Hitler in het decor van Samson en Gert.

Lisanne: Maak die film!

Ruby: Het positieve was de vertolking van de GVR.

Tim: Ook hoe hij langs die bomen rende, in reuzensprongen.

Lisanne: Met z’n lachrimpeltjes en malle taaltje, dat ‘ie ‘warrelig’ sprak.

Tim: Nu gaan we weer nuanceren, dat is niet de bedoeling.

Lisanne: Wisten jullie dat het budget 140 miljoen was?

Ruby: Ja maar aan het geld lag het ook niet. Spielberg heeft een kritische adviseur nodig.

Tim: De GVR van Spielberg: ‘aan het geld lag het niet’. Drie sterren.

Ruby: HAHAHA. In een notendop.

de_gvr_nl__43008814_st_6_s-low

Redactie

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer