nieuwsbrief
Asset 14

Burning

Filmtrialoog: Burning

Verdwijningen, mysterieuze katten, onverwachte telefoontjes: geen verhaal van Haruki Murakami kan zonder. Eindredacteuren Lotte Akkerman en Olga Leonhard en redacteur Wiard van der Kooij zagen Burning, de Koreaanse verfilming van een kort verhaal van Murakami, waarin aspirant-schrijver Jong-soo verliefd wordt op Hae-mi, totdat patserige concurrent Ben de droom verstoort. Het bioscoopbezoek liet onze redacteuren verward achter.

Mail

Lotte: Ik heb deze Murakami-bingokaart er nog eens bij gepakt, en die is behoorlijk accuraat!

Olga: Vanishing cats, weird sex, unexpected phone call... check, check, check.

Lotte: Wat zijn jullie trouwens van Murakami?

Wiard: Ik ben zijn neef.

Olga: Ik zijn ex.

Lotte: Wauw! Ik ben dus helemaal niets van hem.

Olga: Vroeger las ik hem wel, maar zijn boeken liggen al een tijdje stof te verzamelen. Dit was mijn eerste ontmoeting met Murakami sinds tijden. Jullie nooit iets van hem gelezen?

Lotte: Nee. Niet met een reden hoor. Meer zoals mensen Multatuli niet hebben gelezen, of het verzameld werk van Jonathan Franzen.

Wiard: Ik heb ook nooit iets van de beste man gelezen. Daar heb ik verder geen gevoelens bij. Net zomin als bij de film helaas; die ik vrij afstandelijk vond. Terwijl ik normaliter emotioneel raak bij van alles en nog wat.

Lotte: In de bioscoop deed het mij ook niet zo veel, maar nu merk ik dat er toch dingen zijn blijven hangen.

Olga: Terugkijkend is er bij mij ook het een en ander rond blijven spoken.

 'Hebben we hier te maken met een sterk staaltje shape shiften?'

Wiard: Besprekingen van de film zijn heel lovend. Ik las bijvoorbeeld dat de film heel mysterieus zou zijn. Dat de kijker zich telkens zou afvragen: wat gebeurt hier? Maar voor mijn gevoel had ik het wel in de smiezen. Het was toch direct duidelijk dat Ben, de playboy in zijn Porsche, foute boel was?

Olga: Ja, dat kon je van een afstand ruiken.

Lotte: Hij was meteen al vervelend, toen hij ineens achter Hae-mi vandaan kwam op het vliegveld.

Olga: Wat deden die twee in godsnaam in Afrika? Dat was wel een groot mysterie.

Wiard: Zij ging daar soul searchen. Ik vond het vooral mysterieus hoe ze dat kon bekostigen, want ze kwam uit een eenvoudig milieu.

Olga: Je zou haast denken dat ze al eerder een 'Ben' aan de haak had geslagen...

Lotte: Goed punt. Ze zei ook dat ze een gezichtscorrectie had ondergaan.

Olga: Ook mysterieus: waarom ging Hae-mi in eerste instantie zo'n sul als Jong-soo achterna?

Wiard: Ik denk dat ze pissig was omdat hij in het verleden geen aandacht voor haar had. Ze wilde zichzelf bewijzen door hem alsnog aan de haak te slaan. Daarom vraagt ze: ‘Vind je mij (nu, na mijn gezichtscorrectie) niet knap?’

Lotte: Mijn top drie mysteries: 1. Was er echt een kat en zo ja, was de kat op het einde dezelfde? 2. Wat bedoelde Ben met 'kassen verbranden'? en 3. Waarom duurde de film zo lang?

Olga: Over de kat: waarom verschijnt die pas als Hae-mi verdwijnt? Hebben we hier te maken met een sterk staaltje shape shiften? Zomaar een theorie.

Lotte: Je bedoelt dat zij verandert in die kat?

Wiard: Shit… Misschien is Ben a.k.a. Playboy Porsche wel een tovenaar.. Maar toch: ik heb meer respect voor schrijvers of regisseurs die een helder verhaal vertellen, dan dit soort films, waarin veel niet uitgewerkt is. Dat kun je mysterieus vinden, en wij kunnen er uren over lullen, maar het zit simpelweg niet in de film. Een half verhaal vertellen om mysterie te bereiken vind ik makkelijk. Want de clues waren helemaal niet zo mysterieus.

Olga: De karakters en hun beweegredenen bleven wel mysterieus. Het was vaak onduidelijk, 'leeg'.

Lotte: Of onuitgewerkt. Ik vond vooral de 'arme' hoofdpersonages nietszeggend, maar op zó'n manier dat het leek alsof ze het zelf ook niet wisten.

Wiard: Jong-soo kon alleen maar sloom en onbegrijpend om zich heen kijken. Hij wil schrijver worden, maar kan niet aan zijn debuutroman beginnen want hij snapt niets van de wereld.

Lotte: Die schrijfambitie van hem vond ik een van de oppervlakkigste elementen in de film.

Wiard: En Hae-mi is volledig door zichzelf geobsedeerd. Ze is slechts het personage waarop de mannelijke lusten worden gebotvierd.

Lotte: Zij maakt me nu ik erover praat eigenlijk steeds gefrustreerder!

Olga: Toch was ze het interessantste karakter, omdat er het meeste leven in zat. Die mandarijnpel-scène was een hoogtepuntje.

'Daar gaat het toch om: elkaar lief vinden en hindernissen overwinnen.'

Lotte: Dat was veelbelovend ja! Toen werd ik er echt even in gezogen. Maar daarna ging dat helaas verloren.

Wiard: Toen dacht ik nog: dit wordt een lief stel, ze gaan fijn op vakantie en misschien gaat er dan wel iets mis, maar dat komt heus weer goed.

Lotte: Fijn verwachtingsmanagement.

Wiard: Daar gaat het toch om: elkaar lief vinden en hindernissen overwinnen. Maar in deze film ging het om afgunst. En shit in de brand steken.

Lotte: Niemand deed iets omdat hij of zij het echt graag wilde. Misschien alleen de rijke Ben, die deed wat hij wilde.

Wiard: Alles was wel heel mooi in beeld gebracht. Meer kan ik daar niet over zeggen, want dit was de eerste keer in vijf jaar dat ik naar de film ben geweest.

Olga: Eens. Vooral de brand-scènes waren erg mooi.

Lotte: In een interview met regisseur Chang-dong Lee zegt hij dit: 'Hoe dichtbij de waarheid zit wat ik zie en wat ik geloof? Hoe waarachtig is het narratief van deze film? Wat is film überhaupt? Al deze vragen zouden het publiek een nieuwe ervaring moeten geven.’

Olga: Ik kan me voorstellen dat iemand, met wat moeite, die vragen in Burning kan zien, maar vóel je ze ook?

Wiard: Mij lijkt dat zelfoverschatting. Ik voelde niks, ja mijn blaas, want ik moest na anderhalf uur heel nodig.

Lotte: Je voelt ze niet, omdat je met niemand meeleeft. Jong-soo had voor mij de meeste meeleef-potentie, maar hij was echt te passief. Hae-mi was een karikatuur en Ben een creep.

 'Ik identificeerde me vooral met die kat.'

Wiard: Maar wel een lekker dingetje of niet? Met zijn Porsche en gruwelijk kapseltje.

Olga: Ik zou best een jointje met hem kunnen roken. Maar niet topless. Het moet wel een beetje beschaafd blijven.

Lotte: Ik vond hem eng. Maar oké, één jointje, met kleren aan. Maar Wiard, stel dat je nu weer vijf jaar niet naar de film gaat. Zou je dan spijt hebben, dat je hier vijf jaar mee moet? Als bioscoopervaring?

Wiard: Nee, want ik vond het reuze leuk. De stoel zat lekker en de eerste anderhalf uur had ik best schik. Lekker gluren naar een stel gekken en een aardig landschap.

Olga: Heb je wel popcorn gegeten?

Wiard: Nee; ik had ontbeten met bami. Ik vond het jammer dat ik me in geen van de personages kon herkennen, want er zaten geen zwarte mannen in. Zelfs geen witte. Er waren alleen maar Koreanen. Wat op zich divers is, maar ook weer niet.

Lotte: Oh, Wiard.

Wiard: Dit is een geintje hè: er wordt soms gedaan alsof je je niet kunt identificeren met iemand die niet van jouw geslacht of kleur is. Maar geef mij een film vol Koreanen en ik kan me prima met ze identificeren - mits ze genoeg emotie tonen, wat in deze film wel problematisch is.

Olga: Ik was al blij dat er een vrouw in zat met meer dan drie zinnen tekst! Dat is heel wat voor een 'thriller', althans volgens de trailer. Niet dat ik nou met zweethandjes op het puntje van mijn stoel zat.

Lotte: Op Wikipedia lees ik dat Barn Burning ook een kort verhaal van William Faulkner was! Daarbij staat: The story deals with class conflicts, the influence of fathers, and vengeance as viewed through the third-person perspective of a child.

Wiard: Die vader en moeder! Moeder verscheen ineens en wilde geld. Zegt Jong-soo: ik ga het voor je regelen, ma.

Lotte: Dat was echt een losse flodder.

Wiard: Terwijl die film ermee begon. Ik hoopte daar op gevoelens: het is niet niks, moeder en zoon herenigd. Maar hij had dat gesprek net zo goed met zijn achterbuurvrouw kunnen voeren.

Olga: Of met Hae-mi. Eigenlijk waren het allebei vrouwen die hem gebruikten. Als cat-sitter of als geldschieter.

Lotte: Of chauffeur.

Wiard: Zo gaat het altijd. Gelukkig heb ik geen rijbewijs.

Olga: Ik dacht dat je je niet herkende in de personages, Wiard? Of kwam het verhaal van Jong-soo toch erg dichtbij?

Wiard: Ik ben wel passief en een kluns, zeker met vrouwen, maar zo suffig als hij, nee dat niet.

Olga: Ik identificeerde me vooral met de kat. Ik zou me ook verstoppen als ik op vijftien vierkante meter zat met een vreemde masturberende man. Hij werd gewoon hitsig van die lichtweerkaatsing.

Lotte: Een samenvatting van hun levens: die weerkaatsing kwam het dichtst bij iets opwindends of leuks. De reflectie van de zon in een fallussymbool.

Olga: Treurig maar waar.

Lotte: Ik vind het bij nader inzien goed dat de film zo'n troosteloos beeld kan overbrengen. Echt lief was die interactie tussen Jong-soo en het kalf.

Wiard: Oh ja, daar was wél emotie! Nu weet ik het weer. Toen voelde ik het door mijn lijf bouncen.

Lotte: Dan nog iets grimmigs: wat dachten jullie van dat huis, zo dicht bij Noord-Korea, dat je er kon meeluisteren met de propaganda?

Olga: Heel vet eigenlijk. Propaganda in je achtertuin.

Lotte: Een typisch geval wrong side of the tracks. Ik denk dat Jong-soo op sommige momenten liever in een echte dictatuur had willen leven dan in de klasse-dictatuur waar hij zich nu in bevond.

Olga: Ja, in een wereld zonder Porsches, rijke seriemoordenaars en plastische chirurgie.

Lotte: Waarin iedereen gewoon normaal doet.

Olga: Dan ga ik nu even mijn niet zo onzichtbare kat eten geven.

Burning is nu te zien met:

Redactie

XF&M zijn een illustratie duo uit Groningen. Vanuit hun studio/huis werken zij samen aan hun illustraties, laag voor laag, met pen en papier, wat potlood, verf, krijt, inkt, stiften…en misschien nog wat spuitbus…

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer