nieuwsbrief
Asset 14

Auf Einmal

Op een warme lentedag gingen eindredacteuren Ruby Sanders en Tommy de Bruijn met auteur Emma Stomp naar de bioscoop. Ze zagen er de ijskoude thriller Auf Einmal, van de Turks-Duitse filmmaakster Aslı Özgeen moesten soms de neiging onderdrukken om dingen naar het scherm te gooien.

Mail

Ruby: Laten we beginnen waar we net in de bioscoop waren gebleven.
Tommy: Ja. Die kop. Van de hoofdrolspeler.
Emma: Die was wel echt te erg.
Ruby: Te erg voor woorden. Dat enge ringbaardje. En die vieze tanden.
Tommy: De hele tijd in close-up. Ik kon z'n baardharen tellen. Alle vier.
Emma: En het bloempotkapsel niet te vergeten. Ik wou voorwerpen naar zijn hoofd gooien.
Tommy: Even een korte schets van de film. Auf Einmal begint zo: Anna, een jonge vrouw, valt dood neer na een feestje, en we volgen de hoofdpersoon, Karsten (helaas van veel te dichtbij), in wiens huis het feestje was. De twee vragen die overheersen zijn 'heeft ‘ie het gedaan, haar vermoord?' en 'hoe ga ik ooit sympathie opwekken voor deze man?'.
Ruby: En dit alles tegen de achtergrond van een klein en ‘idyllisch’ Duits plaatsje in Noordrijn-Westfalen.
Tommy: Wat een plaatsje was het, zeg. Een nachtmerrie.

"De vrouw die nog het meeste onafhankelijk leek was al na tien minuten dood."

Emma: Het deed me wel denken aan de vakanties die ik vroeger met mijn ouders had. Qua natuur dan. Maar man, daar wil je niet dood gevonden worden.
Ruby: Dat was wel bewust zo neergezet. De natuur was prachtig, maar de mensen afschuwelijk, en het regende de godganse dag.
Emma: Ik vond het ook typisch en deprimerend dat Karsten bij een bank werkte. En dat iedereen van die slechtzittende pakken droeg.
Ruby: Zo'n troosteloos decor. Lelijke pakken, lelijke mannen.
Tommy: Dat alles bij elkaar werkte in ieder geval flink drukkend. En de paar seksscènes waren al helemaal troosteloos.
Emma: Hadden jullie ook dat jullie bang werden om volwassen te worden? Iedereen was zo serieus en eenzaam. En eng grotemensenwerk aan het doen bij een bank.
Tommy: Ik weet vrij zeker dat ik nooit op deze manier volwassen ga worden.
Ruby: Ik ook niet! Maar ik snap wat je bedoelt. Het was inderdaad een soort schrikbeeld van een volwassen leven. Maar misschien nog meer van een landelijk en Duits volwassen leven. Waar je in een zwijgende kamer gekookte aardappels en rode kool van een vooroorlogs servies eet.
Emma: Ik was me vooral aan het afvragen hoe je zo ongelooflijk onsympathiek kon zijn. Ik dacht bijna: laat hem maar de gevangenis in gaan, of 'ie het nou gedaan heeft of niet.
Tommy: Eigenlijk voelde ik maar weinig voor Karsten en z'n 'vrienden'. Iedereen was zo lichtjes geschetst dat het meer karikaturen waren dan echte karakters.
Emma: Ik vind het jammer dat we Anna niet hebben leren kennen. Volgens mij was zij het interessantste karakter, maar voordat de film echt begon was ze al dood. Ik had gehoopt op meer flashbacks.
Ruby: Naar mijn idee was dat een bewuste keuze van de regisseuse, om de karakters zo archetypisch te maken. Toen ik zag dat dat een Turks-Duitse vrouwelijke filmmaker is, dacht ik dat er wel meer achter zat. Ik denk dat het vooral een heel cynische blik is op het 'Duitse' leven is.
Emma: Het troosteloze.
Tommy: Met de man als manipulatieve machtswellusteling.
Ruby: Ja, precies, alle mannen waren machtswellustelingen of losers. De vrouwen waren niet heel veel beter, maar toch wel ietsje.
Tommy: De vrouw die nog het meeste onafhankelijk leek was al na tien minuten dood. Emma heeft trouwens in Berlijn gewoond.
Ruby: Vond je veel dingen in de film nou typisch Duits?
Emma: Ik vond alles Duits! Alleen al het feit dat niemand humor had. En dat alles doodgezwegen werd. En die extreme beleefdheid. Ik denk ook dat de filmmaakster een heel negatief mensbeeld heeft, of wou ze misschien het slechte van de mens laten zien?
Ruby: In ieder geval zet ze in de film een heel negatief mensbeeld neer. Of liever gezegd, een heel negatief mensch-beeld. En dat het zo'n weerstand opriep bij ons, is misschien wel haar bedoeling.

"Als een barbecue met vrienden op deze manier verloopt dan knoop ik me direct op."

Emma: Een van de weinige lieve momenten was bij het kampvuur, toen die vriend tegen Karsten zei dat hij niet zo hard moest zijn voor zichzelf.
Tommy: Maar dat sloeg eigenlijk nergens op, want het kan best dat hij wél verantwoordelijk was voor Anna’s dood, en dan zegt die vriend, joh, wees niet zo hard voor jezelf?
Emma: Vonden jullie ook dat er een heel raar gevoel voor humor in zat? Dat moment dat die grafdelver aan het neuriën was bijvoorbeeld?
Tommy: Er zat wel één scene in die ik grappig vond: in de kerk, omdat het begon als een typische 'hoofdpersoon met morele issues heeft het zwaar en gaat naar de kerk om verlossing te zoeken' (dat zit serieus in zó veel films), maar hier loopt het iets anders af...
Emma: ...met een orgelspeler die aan het oefenen is, wat een afgrijselijk geluid veroorzaakt. Waardoor Karsten alleen nog maar angstiger wordt. Dat was wel grappig.
Ruby: Daarmee werd ook de kerk, en de eventuele troost die het geloof zou kunnen bieden, ­afgeschreven.
Tommy: Of wordt er gezegd dat de troost van het geloof niet weggelegd is voor deze man? Ik herkende ook wel een soort Lynchiaans gevoel, waar in ieder klein, ogenschijnlijk perfect dorpje, van alles onder het oppervlakte speelt.
Ruby: Ja, dat zeker! Typisch schone schijn met heel veel narigheid die daaronder schuilgaat.
Tommy: Wat ik het meest weerzinwekkend vond was hoe de 'vrienden' van Karsten onder elkaar waren. Als je toch zo met elkaar om moet gaan…
Ruby: Als een barbecue met vrienden op deze manier verloopt dan knoop ik me direct op.
Tommy: Al die onderhuidse spanning en onuitgesproken wrok, báh. Ik ben blij dat jullie gewoon aardig zijn.
Ruby: Niemand van Karstens vrienden vroeg ook naar de waarheid. Daar was het ze niet om te doen.
Emma: Dus: nooit naar een klein Duits gehucht verhuizen?
Tommy: Misschien is deze film een soort anti-toerisme-advertentie.
Emma: Een anti-‘Ik vertrek’.
Ruby: Het Duitse plaatsje Altena: das nimmer!
Emma: Het lijkt misschien idyllisch om in een Duitse provincie een B&B te beginnen, maar doe het niet!
Tommy: Wel een prachtige omgeving, compleet met die kerncentrale in de vallei. Met heftig bijpassend geluidseffect.
Emma: Ja, wauw!

"Speelde deze film zich niet stiekem in 2000 af?"

Tommy: Viel het jullie ook op dat er bijna geen muziek in de film zat? Tot aan de aftiteling, natuurlijk.
Ruby: Dat viel me meteen aan het begin al op: heel ongemakkelijk als het zo stil is. Het publiek werd niet gespaard.
Emma: Je kon niet wegdromen.
Tommy: Of zoals in mijn geval, subtiel dropjes eten…
Ruby: ...Iemand in de zaal zat ook met een zak drop te kloten... En dan bij de aftiteling opeens: BAM! RAMMSTEIN.
Tommy: Ja, dat moet bij iedere Duitse film. Staat geloof ik in hun Grondwet.
Ruby: Klopt, dat is het eerste artikel.
Emma: Wat ik wel nog wil noemen: die scène dat het dochtertje van Anna als een kat naar Karsten gaat blazen is wel echt geweldig.
Ruby: Die dochter was tof. Die komt er hopelijk wel.
Tommy: Ze stal de film wel een beetje.
Emma: En dat zonder tekst.
Tommy: Ik wil een spin-off met haar in de hoofdrol, waarin ze wraak gaat nemen!
Emma: Ik ook!
Tommy: De film kon wel wat luchtigheid gebruiken. Alles was grauw, bekrompen, klein en ouderwets.
Emma: Speelde deze film zich misschien niet stiekem in het jaar 2000 af?
Tommy: Ze hadden 't wel over Facebook aan het begin, en er is een scène waar iedereen om een iPhone heen staat om daarop een filmpje te kijken. Misschien speelt Auf Einmal juist wel in de verre toekomst en is het stiekem een post­-apocalyptische film over het laatste dorpje van Duitsland.
Emma: Waar iedereen een slechte smaak heeft? Dat zal het zijn!
Tommy: Dat geeft die scène bij de kernreactor ook een diepere laag - en verklaart die gemuteerde grafkop van Karsten. Ik denk dat we 't ontcijferd hebben.
Ruby: OMG, alleen de raszuivere Duitser is overgebleven en alle anderen worden categorisch uitgemoord? Dat moet het zijn!
Tommy: Dat was zo’n betere film geweest.

Auf Einmal is:

Redactie

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer