nieuwsbrief
Asset 14

Over gebeld worden

Essay: Over gebeld worden 4

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Renate Stalman schrijft over de angst om gebeld te worden. 'Het moment waarin het stem tegen stem is en alles of niets, zonder mijn gezicht of houding om me er doorheen te slepen.'

Mail

Of ik niet moest opnemen, vroeg mijn vriend, die net als ik naar een stel meeuwen in mijn telefoon luisterde. Een beltoon die ik aanvankelijk rustgevend vond klinken, maar die net als alle andere beltonen dezelfde boodschap heeft: neem op, en snel een beetje, want iemand wil je spreken. Ik schrik als ik die meeuwen hoor. Alsof iemand bonst op de deur van een kamer waarin ik probeer te slapen.

Het was Sara die belde. Ik zag haar gezicht op het display van mijn telefoon die ik op het aanrecht in de keuken had gelegd. Ik staarde naar haar foto terwijl ik luisterde naar mijn beltoon en mijn twijfel: wel of niet opnemen? En zo ja: wat moest ik zeggen?

'Ik bel haar zo wel terug,’ zei ik tegen mijn vriend. Als ik scherper en grappiger en leuker ben, dacht ik.

De foto was gemaakt voor ik haar kende. Haar haar was korter en ze had een hippe pony. Ze zag er cool uit, vond ik. Als iemand die ik wil kennen. Een nieuwe vriendin. Ik dacht aan mijn hand die mijn telefoon zou kunnen pakken, en aan mijn vinger die over het display zou kunnen swipen, maar geen van beide deed iets. Ik liet alleen die meeuwen schreeuwen, totdat ze geen zin meer hadden.

Daarna deden ze nog twee keer hun ronde, achter elkaar, waardoor het gebel intenser leek, als iets uit The Birds van Hitchcock. Even bewonderde ik Sara's doorzettingsvermogen. Ze wilde me echt spreken, maar waarom? Ik dacht aan het gesprek dat ik zou kunnen hebben en aan de dingen die ik had kunnen zeggen. Suffe dingen, verteld in slechte zinnen.

'Ik bel haar zo wel terug,’ zei ik tegen mijn vriend. Als ik scherper en grappiger en leuker ben, dacht ik.

Uiteindelijk werd het een vaak herschreven sms’je, vlak voordat ik naar bed ging en mijn telefoon uit deed. Ik kon het belmoment niet aan. Het moment waarin het stem tegen stem is en alles of niets, zonder mijn gezicht of houding om me er doorheen te slepen.

Lagen boter

Vroeger, toen ik nog naar school ging, vond ik contact met vriendinnen ook al eng. Ik belde ze dan ook niet of nauwelijks. Ik was niet zoals mijn moeder, die uren aan de telefoon kon hangen met een vriendin, of een buurvrouw, of iemand die ze nog niet zo lang kende. Ze had geen schroom om te vertellen over haar dromen over Jezus, of de verandering van een moedervlek op haar been, en hoe ze zich daarbij voelde.

Ik leek meer op mijn vader: teruggetrokken en bang voor wat anderen van me zouden vinden. Alsof ik een duister familiegeheim met me meedroeg waar men later literaire thrillers over zou schrijven. Maar eigenlijk zat er niet zo veel. Misschien dat ik daar bang voor was.

Als een klein, scherp mes stak het uit de mouw van haar winterjas. Alsof ze al die tijd een machine was.

Ik sprak weleens af met vriendinnen, maar kreeg het benauwd als ze meer van me wilden, zoals een gesprek over emoties, of mijn mening over iets of iemand. Meestal ontweek ik intieme momenten door gewoon weg te lopen en iets anders te doen, zoals plotseling naar de wc gaan, of een boterham maken tijdens een gevoelige scene in een film die ik keek met een vriendin bij mij thuis. Ik liet haar dan alleen op de bank met haar emoties, en ik maar lagen boter smeren en kaas schaven in de keuken, wensend dat ik beter af was zo.

'Waarom horen we niets van je?'

Lange tijd kon ik met dit gedrag wegkomen. Het was pas later, toen ik ging studeren, dat mijn vriendinnen iets van mijn terugtrekkende bewegingen begonnen te zeggen. Ze werden mondiger en slimmer. Ze hadden wel door hoe ik mezelf ‘harnaste’ voor anderen. 'Waarom horen we niets van je?’; 'Je moet wel bellen hoor'. Verwijten die ik steeds vaker hoorde als ik ze sprak in de kroeg met veel goedkope wijn, waardoor iedereen losser en geiniger werd, maar ook eerlijker en harder.

En dan was er die ene zin, van die ene belangrijke persoon die ik al mijn leven lang kende: 'Weet je, je bent eigenlijk niet zo'n goede vriendin voor me.’ Ik hoor het haar nog zeggen, tussen de uitlaatgassen op het busstation in Groningen. We zouden samen iets doen in de stad, maar ik voelde me niet lekker en wilde naar huis. Ze werd boos en er kwam een wijsvinger bij. Als een klein, scherp mes stak het uit de mouw van haar winterjas. Alsof ze al die tijd een machine was. Een Transformer die voor eerlijkheid en daadkracht pleitte. Daarna vertelde ze waar ze allemaal van baalde. Dat ik onbereikbaar was en te nonchalant in onze vriendschap. Dat ik haar nooit belde om te vragen hoe het met haar ging.

Hoeveel moest ik geven? En wat zou er van me overblijven als alle lagen waren van me waren afgepeld?

'Wil je eigenlijk wel vriendinnen zijn?' vroeg ze, waarop ik volmondig 'ja' zei, omdat het de waarheid was. Maar ik kon niet ontkennen dat ik ook bang was voor wat dat betekende. Hoeveel moest ik geven? En wat zou er van me overblijven als alle lagen waren van me waren afgepeld? Alsof mijn persoonlijkheid tegelijkertijd lelijk en bijzonder was. Iets dat te allen tijde moest worden beschermd, omdat het zomaar kapot getrapt kon worden als het op de grond viel.

Die avond deden we alsnog wat samen. We gingen naar een film met Julia Roberts en aten kipnuggets met barbecuesaus bij McDonald's, alsof er niets was gebeurd. Maar bij elke hap dacht ik aan de confrontatie op het station en aan haar wijsvinger die nog als een mesje in mijn maag stak. Misschien dat ik daarom wilde wegrennen, haar achterlaten met de laatste kipnuggets en de toiletjuffrouw die ons de hele tijd aanstaarde. Maar ik deed het niet. Wat zou die vrouw wel niet denken?

Wake-up call

Het is makkelijk om jezelf te verbergen als de angst voor afwijzing groot is. Ook als je weet dat je op die manier een self-fulfilling proprophecy uitspreekt. Gewoon een stap terug doen als iemand toenadering zoekt, en een veilige zone voor jezelf creëren: een begrensd gebied zonder risico's en echt contact, omdat je bang bent om op je bek te gaan en gezichtsverlies te lijden waar anderen bij zijn. Een beetje zoals vroeger, met gym, toen je alvast op de bank ging zitten met een excuus, of überhaupt niet kwam opdagen. Zo bang was je om mee te doen, voor de zielige bewegingen die je zou maken in je pogingen de volleybal goed te raken. De bal op je gezicht; het gelach van je klasgenoten; de gymlerares die haar hoofd schudt en andere gymleraren roept om te komen kijken. Je wijst jezelf alvast af, voordat iemand anders het kan doen. En hoe langer je dit nu doet, hoe makkelijker, al weet je diep van binnen dat het niet klopt; dat jouw manier van doen ervoor zorgt dat je maar voor de helft in het leven staat.

Want gebeld worden is niet zomaar gebeld worden voor mij. Die beltoon met schreeuwende meeuwen rijkt veel verder dan een eventueel gesprek met een vriendin via een apparaat. Het is een letterlijke wake-up call om me over mezelf heen te zetten; om mijn diepste aard die liever bang op de bank zit te negeren; om risico's te nemen en eventuele littekens van het vallen te koesteren.

Hij lijkt niet van zijn stuk gebracht door het idee dat dingen mis kunnen gaan. Dat je fouten maakt; dat een vriendschap verwatert; dat je pijn voelt.

Misschien dat ik daarom mensen bewonder die makkelijk bellen met hun vrienden. In mijn ogen komen ze van een totaal andere planeet dan ik. Een planeet waar dappere mensen worden gemaakt, omdat ze confrontaties niet uit de weg gaan. Mijn vriend is er zo een. Ik bekijk hem soms van een afstand als hij belt in de keuken, of rokend staat te praten met z'n handsfree-ding op het balkon. Ik zoek naar een teken van ongemakkelijkheid in zijn gezicht: een zenuwtrek die ik zelf heb, maar dan bij zijn mond. Maar ik zie nooit iets dat niet klopt. Hij is ontspannen, zelfs als hij zich verspreekt. Hij lijkt niet van zijn stuk gebracht door het idee dat dingen mis kunnen gaan. Dat je fouten maakt; dat een vriendschap verwatert; dat je pijn voelt.

In haar mini-essaybundel 300 Arguments zegt de Amerikaanse schrijfster Sarah Manguso: 'It's impossible to fail if one doesn't know how the end should look. And it's impossible to succeed. But it's possible to enjoy'.

Deze observatie raakt me omdat hij veel zegt over mijn bel-angst en mijn hang naar veiligheid in het leven. Want door zo fatalistisch aan een falend einde te denken mis ik het ‘middenstuk’, waar van alles gebeurt. Teleurstelling en fouten: ja, misschien. Maar wie weet ook plezier, zelfs in alle ongemakkelijkheid van echt contact. Je weet het niet, als je het niet probeert.

 

Buurmeisje

Het duurt even voordat Sara opneemt, maar dan hoor ik haar stem – hees, rokerig en cool – aan de andere kant van de lijn, en ik kan niet geloven dat ik doe wat ik doe: iemand bellen, de Mount Everest voor wie telefoonangst heeft.

Haar Engels klinkt zoals het altijd klinkt: niet helemaal correct en met een zwaar Portugees accent, maar uiterst verstaanbaar. Mijn Engels is normaal gesproken goed, maar als ik probeer uit te leggen waarom ik bel, maak ik een grammaticaal slechte zin. Ook mijn uitspraak laat me in de steek.

'Why are you laughing?' vraagt ze serieus, waarop ik probeer te antwoorden, maar niets anders kan doen dan stamelen.

Daarna blijft het stil. Een pauze waarin ik de zenuwtrek om mijn mond voel opkomen en zich ook helemaal laat ontwikkelen, en ik denk aan hoe nutteloos ik als persoon zou zijn in situaties die daadwerkelijk om moed vragen, zoals een oorlog, of een ecologische ramp, of iets anders waar geen plek is voor de ontwikkeling van neurotische ego's.

Als ze eindelijk begint te praten steekt opeens de wind op, waardoor ik haar nauwelijks versta en dom lach van de zenuwen.

'Why are you laughing?' vraagt ze serieus, waarop ik probeer te antwoorden, maar niets anders kan doen dan stamelen. Daarbij word ik afgeleid door mijn buurmeisje dat op haar balkon extreem ontspannen een sigaret opsteekt, en dan door het steeds sterker wordende idee dat ik misschien weer moet beginnen met roken.

Daarna wordt het niet veel beter. Ik praat op de momenten dat Sara praat en andersom. Ons gesprek is een bende, volgepropt met stiltes en onzeker gelach. Van beide kanten, gelukkig.

Als ik ophang kijk ik naar mijn buurmeisje dat haar laatste trekken neemt. Ik denk aan wat ze allemaal heeft gehoord van mijn gesprek, en vervolgens aan die ene avond in de McDonald's met mijn vriendin van vroeger. Aan haar scherpe wijsvinger en de ongemakkelijkheid die volgde, en dat ik toch was blijven zitten, net als zij. We waren daar allebei, in het middenstuk, en volgens mij hadden we echt contact.

 

Dit essay is onderdeel van een drieluik over hedendaagse communicatie. Dit was het eerste deel.  

Renate Stalman (Groningen, 1980) schrijft. In Groningen studeerde ze Engelse taal en literatuur en was ze gefascineerd door Jane Eyre en (obscure) Britse vrouwenliteratuur uit de 18e en 19e eeuw.

Mieke Stuiver

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer