Asset 14

Dierentuin

Toen ik een halfjaar geleden voor het eerst met mijn dochter in Artis was, verwachtte ik dat ze haar ogen uit zou kijken. Maar erg onder de indruk van de olifanten, giraffen en leeuwen was Annika niet. De aapjes vond ze wel aardig, maar minder opmerkelijk dan de poepvlieg die op het hek lag te maffen. Zelfs mijn lievelingsdierentuinbewoner – de prairiehond, een immer verbaasd kijkend knaagdier dat als je geluk hebt naar je blaft – bekeek ze met gelaten blik. De getekende portretten van de dieren op de informatieborden trokken haar aandacht vaak meer dan de dieren zelf. De bomen vond ze ook leuk, daar kon ze tenminste rondjes omheen lopen. Ik concludeerde dat zij nog te jong was om de wonderen van het dierenrijk op waarde te kunnen schatten. Ik pakte haar hand en wilde de tocht naar de uitgang inzetten, toen een schor gekraai haar blik en daarmee mijn hand de andere kant op trok.

Daar waren de wezens waar ik normaal in een grote boog omheen liep, omdat hun groteske vormen en felle kleuren mij angst inboezemden: de tropische vogels. Maniakaal vlogen ze door hun kooien en Annika bekeek ze met het grootste plezier. Eén exemplaar in het bijzonder wist een enorm geluk op haar gezicht te toveren: de Zuidelijke Hoornraaf. Deze opgeblazen papegaai met moordenaarssnavel liep met getergde blik heen en weer door zijn kooi, alsof hij een tekst aan het instuderen was. Annika keek schaterlachend naar dit ondier, druk naar hem wijzend. Het leek haast alsof ze hem ergens van kende. Ik moest haar vasthouden, anders zou ze haar vingertjes door het gaas steken. Op het informatiebord las ik dat de Zuidelijke Hoornraaf in Afrika tientallen kilometers per voet aflegt op zoek naar voedsel, maar wegvliegt zo gauw er gevaar dreigt. Wat een inefficiënt rotbeest, dacht ik. En waarom moest mijn dochter zo om hem lachen? Zo hard lachte ze nou nooit om mij. Ik drukte haar dicht tegen me aan en liep met stevige pas weg. Over mijn schouder maakte zij voor een laatste keer oogcontact met de Zuidelijke Hoornraaf, stak haar hand omhoog en zei: “dag Coco”.

Illustratie: Gino Bud Hoiting

Enigszins bekomen van mijn interbestiale jaloezie, besloot ik dat het uitje toch wel een succes genoemd kon worden en kocht ik een jaarabonnement voor ons tweeën. Nu konden we net zo vaak naar Coco kijken als Annika maar wilde. Het was toch juist mooi dat haar voorkeuren voor mij zo’n mysterie waren? Ze was amper anderhalf, maar ik moest nu al leren haar los te laten.

Toen wij twee weken later voor de kooi stonden, ontnam een dikke man met een rood petje ons het zicht op de vogel. Hij had een verrekijker om zijn nek hangen en gaf door de tralie kusjes op de snavel van Coco. Tussendoor fluisterde hij met een Duits accent: “Jij bent een echte kameraad. Zullen wij hier morgen weer afspreken?”. Toen hij ervandoor ging begon Coco met zijn snavel tegen de tralies te rammen en kwam er een klagelijk geluid diep uit zijn keel. Ik zou bang geworden zijn, als ik niet overmand werd door een enorm verdriet. Ik wilde nog heel lang naar de vogel kijken, maar Annika trok aan mijn hand en zei: “dag Coco”. Ditmaal klonk het alsof zij geen zin had in aanstellerij.

Tegenwoordig verdeelt Annika alle inwoners van Artis in twee soorten: poezen en aapies. Een zeeleeuw is bijvoorbeeld een aapie en een reuzenschildpad een poes. Ze loopt tien kanten tegelijk op en brabbelt bij elke kooi onnavolgbaar commentaar voor onze medebezoekers, alsof zij een bioloog is uit een ander universum. Als we bij de uitgang zijn, steekt ze haar hand op en zegt: “dag dieren”.

De man met het petje heb ik nooit meer gezien en Coco lijkt tot rust gekomen. Bij elk bezoek aan Artis wil ik hem toch even begroeten. Met priemende ogen kijkt hij ons aan, alsof wij weer eens laat zijn op een afspraak. Annika houdt mijn hand stevig vast en staat er wat afwezig bij. Soms kijkt ze de andere kant op. Coco is geen aap en ook geen poes, hij is een vriend uit vervlogen tijden die haar heeft bedrogen met een fluisterende Duitser.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer