Beeld: Nico Jungman, 1904 Meredith was in Den Haag om te demonstreren tegen de geplande bezuinigingen op kunst en cultuur. Ze zag er een heel ander tafereel dan het achtuurjournaal van diezelfde avond." />

Beeld: Nico Jungman, 1904 Meredith was in Den Haag om te demonstreren tegen de geplande bezuinigingen op kunst en cultuur. Ze zag er een heel ander tafereel dan het achtuurjournaal van diezelfde avond." />

nieuwsbrief
Asset 14

Wij doen niet aan oneliners

Ik keek naar het achtuurjournaal en wachtte met spanning op het segment over de demonstratie tegen de bezuinigingen op kunst en cultuur. Ik dacht ‘Yes! We hebben het nieuws gehaald!’ totdat ik de berichtgeving zag. De media, waar ik in Den Haag over struikelde, hebben uitgebreid opnames gemaakt van alles wat er deze dag is gebeurd, inclusief wat ik hieronder beschrijf. Ze waren echter duidelijk selectief in het beeldmateriaal dat ze lieten zien.

Mail

ME en violen

Voor het Binnenhof stond vrijdagmiddag een groep van ongeveer honderd demonstranten. De Mobiele Eenheid blokkeerde de ingang met busjes en een dreigende blik. Er was een spandoek gehesen met de tekst ‘Is politiek spel straks nog het enige theater?’ en onder luid gejuich werd er een pingpongtafel naar voren gereden waarmee iemand had bezworen 48 uur lang non-stop te pingpongen tegen het regeerakkoord.

De stemming was uitgelaten en licht baldadig, conservatoriumstudenten klapten in hun handen op percussieritmes terwijl dansers die ritmes via hun vloeiende lichamen interpreteerden. Er werd gejoeld en gefloten, een jongen crowdsurfte en stak zijn middelvingers op naar de ME.

Totdat er een collectieve 'ssssssshhh' uit de voorhoede opsteeg en de hele groep demonstranten ineens muisstil in de kleermakerszit op de kinderkopjes zat. Een violist in een blauwe jas met hip warrig haar stond op en speelde een Bach partita. Een oude vrouw vroeg aan een ME'er of ze alsjeblieft even de motor van hun busjes uit wilden doen, omdat er iemand aan het spelen was. De ME keek een beetje ongemakkelijk, het leek alsof ze compleet uit hun boze houding werden getrokken. Wat moesten ze hier nou mee?

Beeld: Nico Jungman, 1904

Malieveld

Eerder die middag was ik naar Den Haag vertrokken, om te protesteren tegen de onevenredige bezuinigingen op kunst en cultuur. Volgens mij waren de demonstraties vooral bedoeld voor conservatoriumstudenten. Er gingen geruchten dat de Facebookpagina onder dwang van de autoriteiten op ‘privé’ werd gezet, zodat niet nog meer mensen lid konden worden. Het aantal leden stond al boven de tweeduizend. Maar goed, Facebookgroepen liegen nog wel eens over de opkomst. Om dus maar het zekere voor het onzekere te nemen werd de demonstratie verplaatst van het Binnenhof naar het Malieveld. Zou natuurlijk ook niet zo leuk staan, een horde schreeuwende muzikanten op je stoep terwijl je de kandidaten voor je nieuwe kabinet ontvangt.

Dus daar stonden we, tegen de drieduizend mensen, met onze vlaggetjes en bordjes en spandoeken, op dat veel te grote modderige Malieveld. ‘Wat valt er nog in te burgeren als we onze eigen cultuur kapotmaken?’ ‘(be)zuinig op kunst!’. Voor ons stond een groep theatermakers die luidkeels ‘kunst sterft!’ riepen, en daarna dramatisch neervielen. Op mijn eigen bordje stond ‘Wij doen niet aan oneliners’. We schreeuwden en we joelden en we floten zo hard mogelijk op speelgoedblokfluiten van de HEMA.

Waarom eigenlijk?

Waarom demonstreerden wij? We wisten denk ik, op een enkele optimist na, allemaal dat ons protest geen nut had. We snapten ook wel dat de bezuinigingen waarschijnlijk gewoon doorgaan. Maar toch voelde het goed om tussen al die mensen te staan, die in het regeerakkoord weggezet worden als overbodig en zich hardop afvragen wat er met ze gaat gebeuren. Om niet alleen te brommen dat we het er niet mee eens zijn, maar het ook uit te schreeuwen.

Er werd ook gesproken, gespeeld en gezongen op een podium. Verrassend goed en genuanceerd ook, met name door Johan Fretz, een jonge theatermaker. Hij ontkende niet dat er bezuinigd kon worden in de cultuursector en dat we ons lieten overheersen door ‘linkse zuurheid en hulpeloosheid’, maar benadrukte dat op een denigrerende toon de ‘zuurstof voor de ziel’ een linkse hobby noemen en met één rode pennenstreek 200 miljoen weghalen bij een kwetsbare sector, onaanvaardbaar is.

Jetta Klijnsma (namens de SP, D66 en de PvdA) en Boris van der Ham (D66) namen vast een aanloop om stennis te trappen in de oppositie. Zelfs Emile Roemer maakte zijn opwachting. Petities werden overhandigd en we werden tussendoor gewaarschuwd toch vooral niet naar het Binnenhof te gaan.

Toch het Binnenhof

Een paar uur later zitten we in kleermakerszit bij het Binnenhof. De dagjesmensen mochten binnen blijven, de journalisten die verslag deden van Rutte’s formatie ook, de conservatoriumdocenten die zo lang mogelijk en zo hard mogelijk in koor een noot probeerden aan te houden werden schoorvoetend door politie te paard naar buiten geëscorteerd. We zaten inmiddels geconcentreerd te luisteren naar de violist en zijn Bach, terwijl de baas van de gele hesjes op zoek ging naar een megafoon.

Zijn interruptie werd niet op prijs gesteld, en wegge-sshhhht door demonstranten. Oké dan, nog één nummer. De violist mocht verder spelen en zijn eenzame, prachtige melodie zweeft boven het Binnenhof. Na afloop kwam de ME-baas glimlachend op hem af, schudde hem de hand, en zei ‘Goed gespeeld jongen’. We werden vriendelijk, doch dwingend verzocht ons te verplaatsen. Dit was bekender terrein voor de ME, en met opluchting over het herstel van de hiërarchie lieten zij hun dreiging zachtjes voelen. De menigte droop af. Om toch nog maar een punt te maken, werd de crowdsurfer aangehouden.

En dat was de arrestatie waarover het achtuurjournaal berichtte, dat overigens ook maar drie seconden beeld liet zien van de duizenden die urenlang protesteerden op het Malieveld, en de rest van hun segment wijdde aan de paar seconden waarin demonstranten van het Binnenhof werden verwijderd.

Meredith Greer

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer