Asset 14

De komst van de vreemdeling

In een hete zomer wordt een volkstuinencomplex opgeschrikt door de komst van een onbekende man. Een verhaal in zeven delen. Deze week: de komst van de vreemdeling.

Het was de avond van een lange warme dag. Op de weg kon je Avar zien, hij liep snel, zijn schep leunde op zijn schouder. Een vreemde tijd om nog aan het werk te zijn. Hij stond stil bij nummer 57. Het tuinhek van zijn huisje had de vorm van een opkomende zon, de tralies vormden de stralen. Hij had het zelf gemaakt.
Avar zette zijn schep tegen de muur en pakte zijn sleutel.
Op dat moment klonk er vanaf de weg een ongewoon geluid. Het was een zacht geratel: iets werd over het grind gesleept.
Avar deed een paar stappen richting de weg. Een donkere figuur liep aan de overkant in de berm, een koffer achter zich aanslepend. Avar draaide zich om en stootte zich aan de schep die tegen het muurtje stond. Het ijzer schraapte over het steen.
De figuur stond stil. Hij keek richting Avar.
‘Hee,’ riep hij.
Avar liep achteruit het donker in. Hij sloot de deur van zijn huisje achter zich.

De dood van Fernando

Midden op de tafel in de kantine lag een vogel. Het was een zwarte vogel, een kauwtje. Hij lag op zijn zij, zijn pootjes tegen zijn lijf gekruld. De borstkas was plat en ingedeukt. Hij bewoog niet.
‘Hij ligt als een baby,’ zei Peter uiteindelijk.
De anderen zeiden niks. Ze keken naar de vogel. Het was een warme dag en er kwam een vervelende geur van af.
Het was Avar die hem gevonden had. Peter had de hele ochtend door het tuinencomplex rondgelopen, zijn blik op de lucht gericht en roepend om zijn vogel. Hij had die vogel al sinds hij vijftien jaar was. Er was een ei uit het nest in zijn tuin gevallen, hij zette er een lamp op en noemde hem Fernando. De vogel was helemaal tam, je kon hem zo oppakken en in je handen houden. En overal waar Peter naar toe ging vloog Fernando achter hem aan.
Peter was een erg simpele jongen die weinig behoefte aan gezelschap had. Maar hij en Fernando waren onafscheidelijk. ‘s Avonds rende Peter rondjes om zijn huisje om de vogel af te schudden, voordat hij naar binnen kon gaan.
Nu was de vogel dood. Avar had hem achter het schuurtje bij de takkenversnipperaar gevonden. Nel Schenk had een schoenendoos gehaald en naast de vogel gezet.
‘Hij was gisteravond niet naar zijn hok gekomen,’ zei Peter. ‘Ik had er een vetbol ingelegd.’
Hij drukte op het borstkastje van de vogel.
‘Het lijkt wel alsof hij is fijngeknepen.’
Avar hoestte. ‘We moeten niemand zomaar beschuldigen,’ zei hij luid. ‘Dat is alles wat ik erover wil zeggen.’ Hij pakte de vogel op en legde hem in de schoenendoos. ‘Verder schijnt het zo te zijn dat er gisteravond laat een vreemdeling naar het volkstuinencomplex is gekomen. En het schijnt dat hij richting het schuurtje liep. Maar hoe dat precies zit weet ik niet.’
‘Er staat een man achter het raam,’ zei Nel Schenk.
Ze keken allemaal naar het raam. Er stond inderdaad een man achter het raam, en het was zonder twijfel de vreemdeling. Hij keek naar binnen. De tuinbewoners keken naar buiten. Niemand zei iets, er was alleen het geluid van het ingehouden snikken van Peter.

Illustratie: Bette Adriaanse

De brief

IK BEN DE BROER VAN JASPER IK PAS OP ZIJN HUIS NUMMER 13 TOT HIJ TERUG IS.
KEES
De brief hing op de deur van de kantine. Het was op net briefpapier geschreven, en met zilveren stukjes tape aan de deur geplakt. Het papier was vochtig van de ochtenddauw. Het moest er die nacht zijn opgehangen.
‘Waarom kan hij dat niet zelf komen zeggen?’ vroeg Avar. ‘En waarom moet hij het zonodig ’s nachts ophangen, als normale mensen slapen?’
Avar stond op het grindpad voor de kantine samen met zijn dochter Sunshine, Nel Schenk en Jaap, de penningmeester. Ze keken naar huisje 13. De vreemdeling lag in de tuin in een hangmat een sigaret te roken. Hij had een zonnebril op en het was niet duidelijk of hij ook naar hen keek. Sunshine stak haar hand op.
‘Niet doen,’ zei Avar.
Hij hield zijn hand boven zijn ogen om de zon tegen te houden en tuurde naar de overkant.
‘Hij lijkt helemaal niet op Jasper,’ zei hij.
Jasper was een grote, blonde man met een gezicht dat altijd een beetje rood was van de drank. Hij was de vorige zomer naar Canada vertrokken, en had zijn huisje achtergelaten zonder ook maar iets mee te nemen. Zijn kleren lagen op de stoel, zijn schoenen bij de deur, zelfs zijn boterhammen lagen nog op tafel toen hij vertrok. Hij was de voorzitter van het bestuur van het tuinencomplex geweest en dat was hij nog steeds, want niemand had zich aangemeld om hem te vervangen. Ze wachten eigenlijk gewoon tot hij terug kwam.
‘Hij heeft zijn naam ook heel onwennig opgeschreven,’ zei Avar. ‘Het lijkt helemaal niet alsof hij het al vaak heeft opgeschreven.’
‘Hij ziet er niet uit alsof hij Kees heet,’ zei Nel Schenk. ‘Hij ziet er eerder uit als een ..’ Ze woog wat klanken op haar tong, terwijl ze met haar hand wapperde. ‘Een Woe, Woewoe, ofzoiets.’
‘Nu woont hij in het huis van Jasper,’ zei Avar. ‘Wie weet hoe lang hij blijft.’
‘Er komen hier nooit nieuwe mensen,’ zei Nel Schenk. ‘En dan net nu dat met Peters vogel is gebeurd.’
Avar knikte langzaam. ‘Wij hebben het recht om ons prettig te voelen,’ zei hij.
Nel Schenk knikte ook.
Dat was een ding dat zeker was.
‘Jasper heeft aan zijn financiële verplichtingen voldaan,’ zei Jaap, die sinds het vertrek van Jasper niet alleen penningmeester was, maar in zijn eentje het volledige bestuur vormde. ‘Zolang aan alle financiële verplichtingen is voldaan mag je uitnodigen wie je wilt.’
‘Ik wil alleen maar zeggen dat als mensen je een vervelend gevoel geven dat iets betekent,’ zei Avar.
‘Mensen die je een vervelend gevoel geven moet je voor op je hoede zijn,’ zei Nel Schenk. ‘Zo simpel is het.’
Ze keken naar de vreemdeling die uit zijn hangmat was opgestaan en zijn kruiwagen pakte.
‘Iedereen is hier welkom,’ zei Jaap. ‘Zolang hij zich aan het reglement houdt.’
Avar wees naar de vreemdeling. Hij stond bij de algemene grindplaats en laadde zijn kruiwagen vol.

-

Bette Adriaanse is schrijfster en beeldend kunstenaar. Ze maakt tekeningen, schrijft fabels, verhalen, en heeft net haar eerste boek af. Ze publiceert in Engeland en Nederland. www.betteadriaanse.nl

Mail

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar

Notice: Undefined variable: articleCount in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200503005100/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer