tickets
Asset 14

Snackbarman

Een van mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar is om socialer te zijn. Nu kan ik aardig sociaal overkomen als ik met vrienden in de kroeg zit, maar in het dagelijks verkeer ben ik een zombie die uitsluitend gesprekken voert in zijn hoofd. Het is niet zozeer dat ik verlegen ben, maar koetjes en kalfjes blijf ik lastige onderwerpen vinden. ‘‘Groet gewoon eens wat mensen,’’ moedigt mijn vrouw mij aan. Wonderbaarlijk genoeg is zij altijd potentie in mij blijven zien. ‘‘Je krijgt er zoveel voor terug!’’ Wat ik ervoor zou krijgen weet ik niet, maar het valt allicht te proberen.

Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Zoals elke woensdagochtend heb ik mijzelf met veel weerzin naar de sportschool gesleept. Voor de verandering heb ik mijn koptelefoon thuisgelaten, want muziek mag mijn beweeglijkheid dan wel stimuleren, het sluit mij nog verder af van de wereld dan ik vanuit mijzelf al doe. In plaats van stapels coupons die driftig geteld worden op het televisieschermpje voor me, bestudeer ik de mensen om mij heen, terwijl mijn voeten heen en weer trappen. Ik ken bijna iedereen van gezicht, al weet ik niet wie ik zou herkennen met normale kleding aan. Dan zie ik de snackbarman. Het zou niet vreemd zijn om hem te groeten; ik ben immers een vaste klant.

De snackbarman zit in een stoel die hij met zijn buikspieren eerst een aantal malen naar links en dan naar rechts draait. Elke keer dat ik mijn ene hand opsteek – met mijn andere hand de grip op het rubber verstevigend, zodat ik niet omkukel – draait hij net weg. Ik overweeg om deze moedige eerste poging tot sociaal contact in een plek die geen kroeg is, maar als mislukt te beschouwen. Dan bedenk ik dat enkele medesporters mijn gebaar gezien kunnen hebben. Ze zullen denken dat ik gek ben, waarmee elke mogelijkheid tot toekomstig contact in de kiem gesmoord is. Daarom houd ik mijn adem in tot de snackbarman mijn kant op draait en roep dan: ‘‘Hé, hallo!’’
God, wat klinkt mijn stem hard. Enkele mensen kijken mij met hun bezwete gezichten verbaasd aan. Ik wijs naar de snackbarman, om duidelijk te maken dat het voor hem bedoeld was. Hij lijkt niets te hebben gehoord.
Terwijl mijn voeten van de zenuwen extra hard trappen, schraap ik mijn keel en bulder dan door de sportzaal: ‘‘Voor drie euro patat zonder, een frikandel speciaal met extra veel curry en een groentekroket.’’

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Een instructrice komt naar mij toelopen. ‘‘Gaat alles goed? Het is goed dat je je frustraties eruit gooit, dat gevecht met die calorieën mag ik graag zien, maar je zorgt voor overlast.’’
‘‘Nee, nee,’’ grijns ik geruststellend, ‘‘ik had de akoestiek hier een beetje onderschat, maar ik wilde alleen hem even groeten.’’ Ik wijs weer naar de snackbarman, die net van zijn apparaat is gestapt en zijn gezicht dept met een handdoek.
‘‘Als jij zo graag met hem wil praten, waarom loop je dan niet gewoon even naar hem toe?’’
Ik wil de instructrice uitleggen dat het mij niet om een uitgebreid gesprek te doen is, enkel om wat vluchtig contact tussen buurtgenoten. Toch stap ik af en loop met haar mee naar de snackbarman.
‘‘Babik, ken jij deze jongen?’’ Babik kijkt me aan als een hoogbejaarde man die in een slijterij gevraagd wordt zich te legitimeren. Zijn zweet ruikt pittig.
‘‘Normaal heb ik een grote groene jas aan,’’ leg ik uit. ‘‘Zo om de week kom ik eten bij je halen. Eergisteren heb ik dat nog gedaan. Heerlijk was het weer.’’
Ik wacht tevergeefs op een blik van herkenning.
‘‘Eten bij mij halen? Waar heb jij het over?’’
Dan zie ik dat het de snackbarman helemaal niet is.

‘‘Sorry,’’ stamel ik, ‘‘wat ongelooflijk stom. Ik verwarde u met een andere Turk, ook met zo’n mooie snor.’’
In het gezicht van Babik maakt verwarring plaats voor ergernis. Zijn snor trilt ervan.
‘‘Ik ben een Koerd!’’ snauwt hij.
Ik kijk om mij heen. Iedereen in de zaal is gestopt met bewegen en slaat het gesprek gade. Alleen achterin heft een kreunende kerel onverstoorbaar zijn gewichten.
‘‘Nou ja, Turk, Koerd, wat doet het er ook allemaal toe?’’ lach ik hartelijk. ‘‘Ik wilde alleen maar vriendelijk doen! Nog een prettig nieuw jaar!’’
Zonder mij om te kleden ga ik naar huis. Morgen is er weer een dag.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Notice: Undefined index: show_large_first_post in /home/hardhoof/staging.hardhoofd.com/releases/20200122203538/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 31
10 jaar HH

10 jaar HH

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n plek is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een... Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer