nieuwsbrief
Asset 14

Kinderfestival

Het bos bestaat tachtig jaar en dat moet gevierd worden. Er is een kinderfestival, met een theatervoorstelling en tal van activiteiten.
‘‘Waarom gaan we niet gewoon naar de speeltuin?’’ vraagt Annika argwanend terwijl we de stad doorfietsen.
‘‘Het is toch leuk om een keer wat anders te doen? Bovendien is de speeltuin niet jarig. Het bos is jarig. Daarom is er feest.’’
‘‘Het bos was toch ook niet op mijn verjaardag?’’
‘‘Annika, denk toch eens na. Al die bomen zouden toch nooit in onze woonkamer passen?’’
Achter mij wordt opstandig gezwegen.
‘‘Het wordt hartstikke leuk, lieverd. Er is theater. En er zijn activiteiten.’’
‘‘Wat zijn akkievietreiten nou weer?’’
‘‘Gewoon, dingen. Om te doen. Hartstikke leuk.’’
Ik stop langs het fietspad om het kaartje op mijn telefoon nog eens goed te bestuderen.
‘‘Zijn we verdwaald, papa?’’
‘‘Natuurlijk, lieverd.’’

Mail

De rij voor de ingang beweegt zich tergend traag. De zon schijnt ondraaglijk, het zweet gutst langs mijn lijf.
‘‘Ballonnen, ballonnen!’’ hoor ik Annika jubelen. In de verte houdt een man verkleed als boom een gekleurde tros vast. Ik voel mijn plakkerige hand de grip op die van mijn dochter kwijt raken.
‘‘Hier blijven!’’ commandeer ik voor de vorm en begin dan achter haar aan te rennen. Zij huppelt vrolijk langs alle benen heen, ik wurm me er een weg achteraan.
‘‘Let dan toch op je kind,’’ wordt er gesist.
Goddank weet ik Annika vast te pakken en naar mij toe te trekken. Ik hoop schuld in haar blik te zien, maar wat ik zie lijkt eerder op medelijden. Net als ik met mijn verplichte preek wil beginnen, vult een verschrikkelijke duizeligheid mijn hoofd. Zo dadelijk stort ik nog neer in het gras en zal een EHBO-dienst de rest van ons dagprogramma mogen verzorgen. Uit mijn tas haal ik een waterfles en zet deze aan mijn mond.
‘‘Gadverdamme, wat een misselijke manier om voor te dringen,’’ gromt een gespierde man met een kleuter op zijn blote schouders.
‘‘Heeft u het tegen mij?’’ vraag ik, bijna monter vanwege het verkoelende water en de wegzakkende duizeligheid.
‘‘Dacht je dat ik deze truc nooit gezien had? Je koter weg laten rennen om lekker een plekje vooraan te bemachtigen? Mooi voorbeeld geef je dan. Het is dat die kids er bij zijn, anders zou ik je in een driedubbele knoop leggen.’’
Trillend als een rietje loop ik met Annika terug naar de plek waarvan ik denk dat we er net stonden.

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Wanneer we na drie kwartier de ingang naderen zien we de reden voor deze file: een uitgebreide tassencontrole. Een hoogzwangere vrouw met een duobuggy schreeuwt tegen een man in een oranje hesje, die potjes Olvarit uit haar luiertas haalt en in een container werpt.
‘‘Dit kunt u toch niet maken! Hoe moet ik nou mijn baby’s voeden?’’
‘‘Dat is uw probleem, mevrouw. Glaswerk op het terrein is verboden. De regels zijn er ook voor uw veiligheid.’’
‘‘Hé, zo praat je niet tegen een dame,’’ roept de man die mij van voordringen betichtte. Blijkbaar hebben we hem toch weer bijna ingehaald.
‘‘Ja, doe eens even normaal man,’’ valt iemand hem bij.
‘‘Zij begon anders met schreeuwen hoor,’’ stamelt de controleur.
‘‘Waarom is iedereen boos?’’ vraagt Annika.
‘‘Omdat de zon schijnt,’’ fluister ik.

We zijn eindelijk binnen.
‘‘Zullen we dan maar een ijsje gaan halen?’’
‘‘Jaaaaaaaaaaaaaaaa!’’
En zo staan we opnieuw in een rij. Na twintig minuten zijn we aan de beurt.
‘‘Graag een hoorntje met citroen en een hoorntje met aardbei’’.
‘‘Een goede keuze. Dat is dan twee muntjes,’’ zegt de ijscojongen.
‘‘Twee euro?’’
‘‘Nee, twee muntjes.’’

De rij voor de muntjes gaat gelukkig een stuk vlotter. Na een kwartier zijn we aan de beurt. De rij voor de ijscokar is ditmaal echter een stuk langer. Zeker een half uur moeten we wachten. Annika blijft braaf mijn hand vasthouden. Ik begin mij zorgen te maken of zij zo nog wel oog zal hebben voor de festiviteiten; hitte en verveling laten haar steeds zwaarder tegen mijn been leunen. Als ik zeg dat we aan de beurt zijn, schrikt ze wakker.
‘‘Wil je nog steeds aardbei?’’ vraag ik aan haar.
‘‘Ja, lekker, aardbei-ijs!’’ roept ze verrukt.
‘‘Een hoorntje met aardbei en een hoorntje met citroen,’’ herhaal ik tegen de ijscojongen. God, wat zal zo’n verfrissend vruchtenijsje mij goed doen.
‘‘Sorry, bijna alles is op,’’ deelt de jongen mede. ‘‘We hebben alleen nog rum-rozijnen.’’

De voorstelling heet Het winderige prinsje en gaat over een knappe prins – gespeeld door een potige vrouw van middelbare leeftijd – die maar geen prinses kan vinden, omdat hij elke keer wanneer een romantisch moment zich aandient een oorverdovende scheet moet laten. Sommige kinderen lachen, misschien wel omdat dat van ze verwacht wordt. De meeste staren verwachtingsvol naar het podium, alsof de ware toedracht van het gebeuren elk moment kan worden onthuld.
‘‘Ik vind het vies,’’ snikt een jongetje.
‘‘Zo goed Paddington, dat je met ons wil delen wat het bij jou losmaakt,’’ straalt zijn moeder en ze geeft hem een stengel selderij.
Annika houdt haar armen naar mij gestrekt. Zij weet dat ik haar niet meer op mag tillen van de fysiotherapeut. En het gaat zo goed, want ik heb al zeker twee weken nauwelijks last meer van mijn rug. Maar als ik haar nu laat staan, kan zij onmogelijk iets zien van wat er op het podium gebeurt. Ik zet haar op mijn nek. Vechtend tegen de pijn kijk ik naar de rest van de voorstelling. Als ze stil zit gaat het nog wel, maar wanneer de prins haar ritmisch ruftend maant zijn bewegingen te volgen op de beat van Right Said Freds 'I’m Too Sexy' voel ik mijn wervelkolom in elkaar storten. Ik probeer voor de zoveelste keer een vriendin te bellen die hier ook ergens met haar kroost moet rondlopen. Alle kinderen die ik zie hebben telefoonnummers op hun arm, maar er lijkt geen enkel bereik op dit festival te zijn.

Na de voorstelling is het weer tijd voor een rij, nu om geschminkt te worden. Dit is veruit de langste rij van de dag. Wanneer we na anderhalf uur wachten in de brandende zon aan de beurt zijn, is Annika diep in slaap.
‘‘Oh, ik weet eigenlijk niet of wij dat mogen, slapende kinderen schminken,’’ weifelt het meisje.
‘‘Jawel, dat mag jij,’’ zeg ik dreigend. ‘‘Als zij wakker wordt is ze een leeuw.’’
Als Annika wakker wordt moet ze plassen. Heel nodig plassen.
‘‘Jullie mogen zo gewoon weer in de rij aansluiten hoor,’’ zegt het meisje. ‘‘Dan maak ik het af, dat is geen enkel probleem.’’
Met een halve leeuw sluit ik mij aan bij de rij voor de wc.
‘‘Je houdt het op hoor,’’ zeg ik tegen haar. ‘‘Leeuwen plassen niet in hun broek. En ik heb geen schone kleren bij me.’’

‘‘Laten we naar huis gaan,’’ opper ik moedeloos wanneer we de wc’s verlaten. Annika lijkt bij dit vooruitzicht volledig op te leven. We lopen naar de uitgang van het festival. Nog net op tijd bedenk ik dat onze muntjes nog niet op zijn. Gelukkig zie ik een standje met waterijs en de rij is niet eens al te lang. Een kwartiertje wachten kan er nu nog wel bij. Met vier raketjes à 2,50 per stuk stappen we op de fiets.
‘‘Gaan we morgen weer gewoon naar de speeltuin?’’ vraagt Annika hoopvol.
Ik beloof haar plechtig om nooit meer origineel te doen.

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer