nieuwsbrief
Asset 14

De Grote Meester mr. Abu

In mijn brievenbus woedde al tijden een strijd tussen Dr. Touba, professor Ahamed en de Grote Meester Mr. Abu. De eerste zou volledige bescherming bieden tegen slechteriken, de tweede kon mijn verdwenen man laten terugkomen (100% resultaat) en de Grote Meester Mr. Abu beloofde mij geluk in alles, binnen drie dagen. Daar ging mijn sterke voorkeur naar uit.

Mail

“Hmm?”
Ik heb in een opwelling gebeld en weet niet zo goed wat ik zeggen moet. Het is half tien ’s ochtends en hij klinkt boos. Misschien slaapt de Grote Meester graag uit. Eigenlijk heb ik niet eens bedacht wat ik van hem wil, dus ik noem zijn advertentie.
“U weet wel, dat al mijn problemen verdwijnen.”
“Mmmmmm hmmmmm.” Iets minder boos.
“Nou, dat wil ik eigenlijk wel.”
“Mmmmmm hmmmmm.”
“....”
“....”
“Zal ik een keer langskomen?”
Do you speak English?

Het haperende telefoongesprek resulteert in een routebeschrijving per sms nadat ik hem vergeefs twaalf keer zijn adres heb laten uitspreken, de Tweede Oosterparkstraat. Ik kon er niets anders van maken dan twee-tachtig. TWEE-TACHTIG! Tweeeeeeee-TÁCHtig. Wanneer ik een week later echter op de afgesproken tijd aanbel wordt er niet opengedaan. Ik doe een paar stappen achteruit voor een blik op drie hoog en bel nog een aantal keer, lang.
You’re not home, unfortunately”, bericht ik geïrriteerd en fiets weer terug naar de stad. Met de uitgespaarde vijfentwintig euro kan ik allicht een anti-wallencreme kopen of zoiets, een veel tastbaarder oplossing voor mijn slaapprobleem.

Beeld: Lieke Romeijn.

Op de cosmetica-afdeling van de Bijenkorf word ik direct naar een kruk gedirigeerd voor een huidtypetest.
“Wat zijn je klachten?” vraagt een volgeplamuurde juffrouw en voor ik antwoord kan geven begint ze alvast te vinken op haar lijstje.
“Droge huid, glimmend voorhoofd, roodheid.”
“Nou, als dat mijn klachten waren...”
Wanneer ze vervolgens twee contactpapiertjes tegen mijn jukbeenderen drukt, gaat mijn telefoon. Het is de Grote Meester. Direct nadat ik hem heb weggedrukt belt hij nog een keer, en nog eens en laat twee identieke, onverstaanbare voicemails achter, gevolgd door een tekstbericht met weer zijn adres.
“Ik ben er over twintig minuten,” tekst ik terug, laat me een veel te dure creme aansmeren en scheur weer richting Tweede Oosterparkstraat, naar de Grote Redder. Verdomme wat heb ik die nodig! Want anders dan gepland — ik had de oorspronkelijke afspraak slechts gemaakt uit een ironisch soort nieuwsgierigheid — heb ik sinds een dag serieuze problemen. Mijn relatie ligt plots aan gruzelementen, ik sta op straat. Ditmaal gaat de deur wel open.

De Grote Meester Mr. Abu is een klein mannetje in een gigantische rode jurk en stinkt uit zijn bek als een jonge god. De hal staat blauw van de wierook en is tot het plafond volgestapeld met sportschoenen. Het piepkleine kamertje boven staat nóg blauwer. Er liggen losse vloerkleden over houtrotplanken, tegen de muur staat een eenpersoonsbed met een paardendeken. De deur gaat op slot en ik word in kleermakerszit tegenover hem geplant, knie aan knie. Vriendelijk zwijgend kijkt hij mij aan.
Yessssssssss. Laura. Tell me.
Ik besluit dat mijn actuele sores iets te veel shit zal zijn voor de grote Abu, dus ik gooi het op wat minder prangends voor nu.
I can’t sleep.” Geen leugen overigens, al jaren niet.
I just don’t.
Yesssssss. Where do you live?
“West.”
Write down your name.
Ik schrijf mijn naam op.
Phone number.
Ik schrijf, overhandig hem zijn notitieblok weer.
Birthday. Your mothers name. And now you pay me $25.
Dat hadden we over de telefoon afgesproken, eerlijk is eerlijk, dus ik geef hem de cash. Hij vouwt de briefjes dubbel en kust ze. Prevelt in opperste concentratie een lang verhaal met het geld tegen zijn lippen en geeft mij vervolgens een hand schelpen.
You tell them.
Tell them what?
Anything.
Dus fluister ik in mijn gebalde vuist vol schelpen dat ik verdomme weleens rust wil.
Goooooooooooood.
De schelpen worden in een rieten mand vol andere schelpen en muntstukken driftig door elkaar geschoven.
You’ve got too much problems.” Zorgelijk bekijkt hij de schelpjes en de muntjes.
I know man.
Something at home is not clean.
Ik denk aan de kalkaanslag op de badkamertegels. De handgreep van de vaatwasser?
Do you live alone?
Nee, schud ik.
Maybe there’s trouble with your friend.
You can bet your ass, Abu.
Weer wordt alles driftig door elkaar geschud.
I will prepare a special medical cream and you will sleep all night.
Nee man, nee! denk ik, ik heb net voor een fortuin aan créme aangeschaft, ik ben nu juist toe aan iets minder tastbaars.
I will help you”, zegt hij dan, zijn hand op mijn schouder.
En wat een heerlijke woorden zijn dat wanneer je aan de grond zit, zelfs uit de mond van een kwakzalver. Soms is het resultaat van geen belang meer, slechts de belofte.

Buiten bel ik een vriend waarvan ik weet dat hij nooit thuis is.
“Mag ik een tijdje bij jou logeren?” vraag ik. “Ik zit in de shit.”
“Tuurlijk poepie.”
We spreken af, drinken koffie in de zon en ik krijg de sleutel. Diezelfde avond mag ik er al slapen, grappig genoeg slechts één straat verwijderd van de Grote Redder. Ik schrik een paar keer wakker in de vreemde ruimte. In het onbekende bed zonder het warme, lieve lijf waar ik al vijf jaar naast slaap. Ik ben gruwelijk verdrietig, maar ergens klopt het, allemaal.

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer