nieuwsbrief
Asset 14

Give Compromise a Chance

We kregen post. Een opinieartikel van de hand van de Israëlische schrijver Etgar Keret (1967) over de escalerende situatie in Israël en Palestina. Omwille van de snelheid en het minimaliseren van betekenisverlies publiceerden we het bij hoge uitzondering in het Engels. Maar de Volkskrant was zo vriendelijk ons ook een Nederlandse vertaling toe te spelen.

Mail

The truth is that I sat down to write this piece for the first time a few weeks ago. Three Israeli teenagers now buried in the ground were still smiling and laughing then, and a 16-year-old Palestinian boy whose scorched corpse has since been buried in the ground too was doubtlessly hanging out with his friends at the time.
Haaretz newspaper commissioned the article for the Israel Peace Conference it had organized. In honor of that important event, Abu Mazen wrote an awesome piece and even the US President Barak Obama sent an emotional text, so of course I quickly agreed to write something as well. After all, like everyone else, I have yearned for peace for a long time now, and during those bleak weeks when it seemed farther away than ever, the only thing left to do was write about it. But when I tried to write something I found that, unlike the good days when I could turn out those longing-for-peace texts at the rate of one every two months for every daily paper that wanted to instill in its readers a bit of hope about the future of the region, when I sat down in front of the computer this time, nothing came to me.

On the surface, the security situation was stable, but with the peace talks canceled and the general sense of despair that had infected even naïve America, which had apparently also given up on the idea of a diplomatic solution in the region, it was clearly only a matter of time before a murderous act would take place, to be countered by another equally murderous act. And during those depressing, humid days, I found it hard to write an article on peace without feeling like an idiot, or at the very least, like someone completely cut off from reality.

Meanwhile, summer vacation and the Soccer World Cup games had begun, and a few days later, the familiar regional madness began, managing to be shocking, and at the same time, totally predictable. As the cannons roared and members of the Israeli government made fiery speeches, the Israel Peace Conference opened and I had the pleasure of listening to the speeches and reading the writings of many eloquent, resolute people who continued to talk about the same longed-for peace without blinking an eye, even though, or maybe because now, the earth is shaking beneath our feet.

What is it about that elusive peace so many people love to talk about, though no one has managed to bring us even a single millimeter closer to it?

A few months ago, my 8-year-old son took part in a ceremony in which all the pupils in his class were given a bible to mark the beginning of their bible studies. When the ceremony was over, all the pupils climbed onto the stage and sang a popular song about – what else – the yearning for peace. And at the end of the song, “God Gave you a Gift” (lyrics: David Halfon), the children asked God to give them only one small gift: peace on earth.
On the way home I thought a bit about that song. Unlike the other songs my son sings on Independence Day and Hanukkah commemorating battles he had fought fearlessly and the darkness he had driven away with a flaming torch, peace wasn’t something he wanted to achieve through sweat and blood; he wanted it to be given to him. As a gift, no less. And that, it seems, is the peace we long for: something we’d be very, very happy to receive as a gift free of charge. But contrary to the proven idea that we alone are responsible for our survival, peace depends on Divine Providence.

I think that my son is the second generation, if not the third, to be indoctrinated with the view that the Israeli-Palestinian conflict has been imposed on us from above. A bit like terrible weather, which we can talk about, cry about, even write songs about, but which we can’t do anything to change.

Some two years ago, as part of a special project on writers initiated by Haaretz, I interviewed the Israeli Prime Minister Benyamin Netanyahu. During the interview, I asked him what he was doing to resolve the Middle East conflict. Netanyahu answered at length, discussing the Iranian threat and the instability of other governments in the region. But when I insisted, almost childishly, in getting an answer to my original question, he admitted that he wasn’t doing anything to resolve the conflict because the conflict was unresolvable.

It turned out that Netanyahu, a courageous former officer in an elite combat unit who had faced impossible odds in battle, thinks like my son and his classmates do when it comes to peace. I don’t want to spoil the mood of my Prime Minister or a class of second grade kids, but I have a strong gut feeling that God won’t be giving us peace any time soon; we’re going to have to make an effort to achieve it on our own. And if we succeed, neither we nor the Palestinians will receive it free of charge. Peace, by definition, is compromise between sides, and in that kind of compromise, each side has to pay a genuine, heavy price, not just in territories or money, but also in a true change of worldview.

That’s why the first in a series of confidence-building steps between us and that old unrealized fantasy might be to stop using the debilitating word “peace,” which has long since taken on transcendental and messianic meanings in both the political left- and right-wings, and replace it immediately with the word “compromise.” It might be a less rousing word, but at least it reminds us every time we use it that the solution we are so eager for can’t be found in our prayers to God, but in our insistence on a grueling, not always perfect dialogue with the other side.

True, it’s more difficult to write songs about compromise, especially the kind my son and other kids can sing in their angelic voices. And it doesn’t have the same cool look on T-shirts. But in contrast to the lovely word that rolls off the tongue and demands nothing of the person saying it, the word “compromise” insists on the same pre-conditions from all those who use it: they must first of all agree to concessions, maybe even more – they must be willing to accept the assumption that beyond the just and absolute truth they believe in, another truth may exist. And in the racist and violent world we live in, even that’s nothing to scoff at.

-

Vertaling: Sondra Silverston.

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer