De uitzondering op de regel: een Volendammer die goede muziek maakt!" /> De uitzondering op de regel: een Volendammer die goede muziek maakt!" />
nieuwsbrief
Asset 14

Case Mayfield

Elke maand kiest Anne namens het Amsterdams Songwriters Guild een bijzonder singer-songwriter. Deze keer een portret van Case Mayfield: eigenwijs, leergierig talent uit Volendam. "Sommige vragen horen niet beantwoord te worden."

Mail

Ik had kunnen weten dat een interview met Case Mayfield (Volendam 1987) niet zonder slag of stoot zou gaan. Niet omdat hij weinig te vertellen heeft, maar omdat hij simpelweg stronteigenwijs is. Daarbij is hij er de man niet naar om drie uur stil te zitten en over zichzelf te praten. Dat kan lastig zijn, maar tegelijkertijd weet je met Case altijd meteen waar je staat. Hij praat kordaat, met veel overtuiging en zonder een woord teveel. Toen ik hem zo’n twee jaar geleden leerde kennen, viel met name zijn leergierigheid op; hij noemde zichzelf een spons en dat leek ook te kloppen. Hij draaide mee bij het Amsterdam Songwriters Guild en observeerde met een grote honger iedereen en alles om zich heen. Maar niet zonder te blijven schakelen. In die twee jaar hij zette een sterke persoonlijkheid neer, zowel als artiest als daarbuiten. Zijn carrière nam een vlucht met een finaleplaats in de Mooie Noten wedstrijd van 2009, vele optredens binnen en buiten Amsterdam en deze zomer de release van zijn eerste EP, geproduceerd door Ro halfhide (voorman van ASG). Afgelopen week stond Case in de kwartfinale van de Grote Prijs van Nederland 2010, met een beetje geluk mogen we hem binnenkort in de halve finale bewonderen.

Case Mayfield is een pseudoniem. Maar als het aan Case zelf ligt niet lang meer. ‘Ik wil zo snel mogelijk naar het gemeentekantoor om mijn naam te veranderen, daar heb ik echt behoefte aan. Mijn geboortenaam voelt niet goed, ik heb er niets mee. Mijn artiestennaam voelt natuurlijker en ik gebruik hem nu ook buiten de muziek. Misschien zijn er mensen die denken dat ik me aanstel of interessant wil doen, maar dat is het helemaal niet. Met alleen een artiestennaam blijft je oude naam rondhangen en dat wil ik niet, ik wil dat de naam Case Mayfield gaat samenvallen met wie ik ben, punt.’

Oorspronkelijk komt Case uit Volendam. Een dorp dat in Nederland onlosmakelijk verbonden lijkt te zijn geraakt aan bepaalde bekende volkszangers. ‘Als ik uit Putten zou komen, was er helemaal niets aan de hand. Nu is het opeens speciaal dat dit mijn achtergrond is. Alsof dat iets zou zeggen over wie ik ben. Een week in Amsterdam doet mij meer dan jaren in Volendam. En drie jaar Amsterdam Songwriters Guild heeft mij meer muzikale opvoeding gegeven dan vijftien jaar in een zogenaamd muzikaal dorp. De Volendamse muziektraditie, ik probeer daar zo weinig mogelijk aan te denken, het irriteert me wel maar het interesseert me niet.’

De eerste stappen van Case als muzikant vallen wel samen met die andere gebeurtenis is Volendam die in ieders geheugen gegrift staat, de brand in café De Hemel in de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001. Al eerder nam Case voor het eerst een instrument in handen. ‘Toen ik veertien was wilde ik saxofoon leren spelen, maar dat was te duur voor het arbeidersgezin waar ik uit kwam dus toen hebben ze me maar een gitaar gegeven. De allereerste keer dat ik zong was na de brand.’ Tijdens een herdenking voor alle getroffenen door de brand zong Case for a dancer van Jackson Brown. Toen hij daar stond voelde hij dat het goed was. ‘Het was de eerste keer dat ik überhaupt zong. Het was heel fijn om te zien hoe de muziek voor mij en tegelijkertijd voor het publiek iets samen kon voegen, de gevoelens, het delen van onze aura’s. Dat heb ik sindsdien elke keer als ik op het podium sta.’ Verder benadrukt Case overigens dat de brand hem muzikaal niet erg heeft gevormd.

In de jaren daarna werkte Case in zijn eentje aan zijn liedjes en zijn muzikale kwaliteiten. In de Sappho in Amsterdam, tijdens de open mic van het ASG, speelde hij ze voor het eerst in het openbaar. ‘Zo’n twee en een half jaar geleden googelde ik op ‘open mic Amsterdam’ en de Sappho rolde er uit. Ik kwam er heen, ging staan en liet het allemaal op me afkomen. Dat was heel fijn, een goed leerproces. Ik was niet nerveus, de sfeer was heel vriendelijk en vredig, ik voelde me op mijn plek.’ Het ASG is voor Case een groep muzikanten die herkenning bij elkaar vinden. ‘Je maakt een proces door, Ik heb heel veel van anderen geleerd, van vriendschappen, openhartig zijn, iets voor anderen kunnen betekenen.’ Is dat essentieel voor de muziek? ‘Ja, omdat het voor anderen makkelijker is om van je te genieten als je open bent. Ik moet open staan voor de muziek.’ Heel soms heb ik het idee dat Case zich hier juist voor afsluit. Alsof hij voor het optreden mentaal ‘uitcheckt’. Case ervaart dit zelf ook. ‘Ik wil mezelf elke keer dat ik speel kunnen leeggooien, alles eruit hebben, als dat ergens niet kan bij een podium of evenement, omdat het alleen is gemaakt om de entertainen en niet voor de muziek, dan ga ik gewoon uit. Dan ga ik daar mijn gevoel niet aan verspillen. Dan speel ik technisch en zet mijn blik op oneindig.’ Waarom doet hij deze optredens dan wel? ‘Omdat je kilometers moet maken en alles is kilometers maken.'

Deze zelfbenoemde spanning tussen ‘entertainment’ en de ‘muziek’ is voor Case een heel belangrijk thema: 'Als muzikant moet je hiertussen kiezen. Kunst is wat wij doen, het creëren, wij groeien in onze muziek, wij vertonen echtheid. Onze muziek, onze melodieën, die gaan ergens over. Maar wat in Nederland bekend is, Anouk, van Velzen, Kane, dat is leeg. Dat zie je, dat is entertainment, dat is geen kunst.’ Het feit dat muziek die vooral naar entertainment neigt de Nederlandse media overheerst maakt Case kwaad. ‘De hardwerkende mens, die komt ’s avonds moe thuis en doet de televisie aan. Wat ze daar dan te zien krijgen is geen echte muziek meer. Je moet in Nederland zelf op zoek gaan naar echte muziek en dat gaan zij niet doen. Het moet ze dus eigenlijk gewoon in het gezicht gegooid worden.’ Wat dat betreft vindt Case de dagelijkse muzikant in het programma de De Wereld Draait Door een goed begin. ‘Maar dat is dan weer maar één minuut, er moet meer, er moet lef getoond worden, van beide kanten. De media moeten lef tonen maar muzikanten moeten er ook wat van zeggen. Iedereen is zo mak als een lammetje en gaat voor zijn eigen faam.’

Hoe zit het bij Case Mayfield zelf met die verdeling tussen de entertainmentwaarde en de muzikale waarde van zijn act? ‘Natuurlijk moet ik de mensen die komen luisteren ook entertainen. Maar kunst is wat we doen, als ik iemand zie spelen, wil ik dat hij me aan mijn haren over straat sleept. Waar komt hij vandaan? Wat heeft hij meegemaakt? Bij de toppers heb je die vraag niet. En er zijn mensen die technisch heel muzikaal zijn, maar het contact met de kunst verliezen, omdat ze zo gefocust zijn op het entertainment.’

Waar komt die kunst bij Case dan vandaan? ‘Als ik schrijf of speel dan gooi ik ‘het luik’ open. Dat luik is een metafoor voor iets waarvan je niet weet wat het is. Gelukkig niet, want sommige vragen horen niet beantwoord te worden. Bij sommige teksten weet ik na een jaar wat het betekent, soms weet ik het al op de minuut dat het af is. Wie die creativiteit regelt weet ik niet, het is onafhankelijk van alle mensen die creëren, of je nu een auto ontwerpt of een huiskamer aan het inrichten bent. Mensen zeggen soms "wauw, hij heeft een gave." Ik denk dat iedereen het heeft maar dat je jezelf ervoor moet openstellen.’

Als je naar zijn teksten luistert, kun je geraakt worden door een intense donkerheid, een grimmigheid die toch een bepaalde schoonheid behoudt. Soms lijken zijn teksten wel steeds donkerder te worden. Is Case werkelijk een pessimist? ‘Ik weet niet of ik pessimistisch ben. Zwartgallig is voor mijn gevoel meer realistisch, ik zie in ieder geval meteen de kritiekpunten.’ En toch vindt hij het de moeite waard om de dingen aan te gaan. ‘Ja, ik moet wel, ik ben ervoor gemaakt om dit te doen. Maar de wereld om mij heen is anders. De tegenwoordige wereld is moeilijk voor muzikanten die werkelijk voor de kunst kiezen.’ Waar komt dat sterke rechtvaardigheidsgevoel vandaan? ‘Dat is ook weer zo’n vraag die je niet kunt beantwoorden, anders kon ik er vanaf. Het zou fijn zijn als ik ook oogkleppen op had. Ik heb nu de kans om mijn frustratie in de muziek kwijt te kunnen, dat is wel fijn.’

De uiteindelijke ambitie van Case Mayfield is muziek te mogen blijven maken en ervan te kunnen leven. Wedstrijden kunnen daarbij helpen, al vind hij die erg lastig. ‘Je hebt altijd mensen die zelf geen muziek maken die moeten oordelen over anderen. Dat kan eigenlijk niet. Sowieso is objectief over muziek oordelen niet mogelijk, kunst is niet objectief. Iets kan technisch natuurlijk wel goed of slecht zijn. Maar, zoals ik al zei, je moet als muzikant kilometers maken. Aangezien we tegenwoordig van dit soort dingen afhankelijk zijn, zijn dit de moeilijkste kilometers die je moet maken. Maar je moet toch doorgaan op zoek naar de oase en af en toe kom je een fata morgana tegen. Daar moet je dan doorheen bijten.

Waar haalt hij dan de kracht vandaan om dit te blijven doen? Er zijn twee keuzes, je gaat door of je zoekt een mooie boom met sterke takken. En een touw. Muziek maken is iets wat ik moet doen, dit voelt goed, ik heb hier plezier in. En ik leer hiervan. Als ik de rest van mijn leven voor tien mensen in een café mag spelen heb ik daar vrede mee. Iedereen is gemaakt om iets te doen, als ik iets ga doen waar ik niet voor bestemd ben word ik ongelukkig.

Die vraag die niet beantwoord moet worden, de inspiratie tot schoonheid, weerhoudt Case van het zoeken naar die boom met sterke takken. ‘Natuurlijk, dat is een soort drijfkracht, een onuitputtelijke put. Elke keer als de emmer loslaat blijft er maar een emmer met bloemen, paddestoelen en andere magische dingen terugkomen. Alles om die put heen is vreselijk, de lucht is grijs, de grond is modder, bomen vallen om, de huizen worden omvergeblazen. Maar die put blijft staan en ik heb geen idee wat er in zit.’

Anne Roos Rosa de Carvalho

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer