nieuwsbrief
Asset 14

Onder water zijn

Ze woont alleen, werkt hard en heeft naast haar werk steeds minder energie voor een sociaal leven. Ze voelt dat er iets mis is, een druk op haar borst maakt haar ongerust. Een kort verhaal van Anne Wijn in het licht van de Hard//hoofd Apocalypsweek.

Mail

Ze bedacht zich dat ze nu dood zou zijn geweest, als ze niet naar de uitslagen van de bloedtests had gevraagd.

...

Ze was 26 en promoveerde op iets ingewikkelds in een hoogstaand chemisch lab. Ze was er goed in, maar vaak vond ze het moeilijk zich te herinneren waarom ze er ooit aan was begonnen. Ze werkte hard, bijna elke avond hing ze tot een uur of zeven boven de kweekschaaltjes. Soms liepen besprekingen uit en was ze niet voor tienen thuis. Ze vond het fijn om met een sigaret nog wat door de stad te fietsen na haar werk, een ommetje te maken en het tl-licht van het lab uit haar ogen te krijgen. Vaak dronk ze iets te veel droge witte wijn als ze vervolgens thuiskwam, om dan met een serie aan in slaap te vallen. Ze had twee katten in haar eenpersoonsappartement, het liefst zat ze met hen op schoot op het balkon in de zon. Maar daar was eigenlijk nooit tijd voor.

Aan het begin van het nieuwe jaar werd ze steeds vaker moe. Ze nam af en toe de metro omdat fietsen haar te veel begon te worden. Ze probeerde vroeger naar bed te gaan, maar werd steeds minder makkelijk wakker. Soms vergat ze ’s avonds als ze thuiskwam de katten eten te geven. Dan vond ze hen de volgende ochtend krabbend aan de leuningen van de bank, verwijtend miauwend als ze eerst een sigaret ging roken.

Ze voelde dat er iets mis was, een druk op haar borst maakte haar ongerust. Ze werkte gewoon te hard, iedereen zei het haar. Ze was naar de huisarts geweest, die had haar aan alle kanten onderzocht. Stress was inderdaad de conclusie. At ze voldoende, sliep ze genoeg? Zou ze niet eens stoppen met roken? Vroeger naar bed, meer groente en minder wijn. Haar hart kon het niet zijn, zo had de huisarts haar verklaard. Ze was te jong om iets aan haar hart te hebben.

Ze ging door, wat moest ze anders? Ze woonde alleen, naast haar werk had ze eigenlijk weinig zin en energie over voor mensen, laat staan liefde. Haar vrienden werkten ook allemaal hard, het hoorde erbij als je jong en ambitieus was. Ook haar verslavingen hoorden erbij. Die hielpen haar tijdelijk te ontsnappen aan een verdrietig gevoel dat ze al tijden met zich meedroeg. Wanneer dat gevoel gekomen was, wist ze niet meer. Wel dat het roken en de wijn onmisbaar waren geworden.

Op een avond voelde haar lichaam beroerder dan ooit. Ze lag op bed. Ze had zin in een sigaret maar haar pakje lag op het balkon en het idee er naartoe te moeten lopen joeg haar de stuipen op het lijf. Ze ging de volgende ochtend vroeg nog eens naar de huisarts. Niet zeuren, gewoon op de fiets. De assistent zou, na wat aandringen, toch even bloedprikken en een hartfilmpje maken, dat kon geen kwaad. Eenmaal bezig met de meting, raakte de assistent gefrustreerd. De waardes konden helemaal niet gemeten worden bij zo’n gezonde jonge vrouw. Ze moest er niet te veel van verwachten, zei hij; de uitslagen zouden niet erg betrouwbaar zijn.

De huisarts kon inderdaad niet veel met het hartfilmpje. Ze moest maar een afspraak maken met de cardioloog, zo zei hij. Daar voelde ze niks voor. Het idee zich voor zo’n afspraak weer een middag ziek te moeten melden maakte haar gestrest. ‘Kunt u dan misschien nog naar de uitslagen van de bloedtests kijken?’ Ze vroeg het maar, blijkbaar dacht hij er zelf niet aan. ‘O ja, helemaal vergeten. Momentje, ik zal ze er even bij pakken.’

...
hardhoofdannewijn
Het stokken van de adem van de huisarts was een van de weinige dingen die ze zich later nog kon herinneren. Hij trok wit weg en keek haar aan. ‘Ik ga nu een taxi voor je bellen.’ Alles daarna leek als een roes voorbij te zijn gegaan. De gehaaste rit naar het ziekenhuis, ineens bleek fietsen levensgevaarlijk. De muffe geur van zweet in de leren bekleding van de auto, ze nam nooit de taxi. In het ziekenhuis moest ze meteen al haar kleren uittrekken. Hoe vaak er geprikt en gescand was, wist ze niet meer. Wel herinnerde ze zich de bezorgde blikken terwijl haar voortdurend gezegd werd zich vooral niet druk te maken. Hoe ze bedacht dat ze ooit had gehoord dat het voor verpleegkundigen het moeilijkst was om een jong iemand te zien sterven.

De wirwar aan buizen en snoeren die uit haar lichaam staken, hoe ze aan alle kanten aan haar trokken als ze zich uit bed boog om bij haar telefoon te kunnen. Dat ze zo stil mogelijk moest blijven liggen. Hoe niet onder stoelen of banken gestoken werd dat haar hart het weleens zou kunnen gaan begeven. Haar huilende ouders aan het bed. Hoe ze alleen maar kon denken dat iemand de katten eten moest geven.

Dat de artsen haar alles die avond nog eens uitlegden. Ze moest proberen te slapen, ze moest energie hebben voor de volgende ochtend, ze moest deze nacht zien door te komen. En als ze wilde plassen kon ze om een po vragen. Hoe ze die nacht niet kon slapen. Denkend aan de grote naald die de volgende ochtend zonder verdoving dwars door haar lijf in haar hartzakje geprikt zou worden. Een liter vocht moest die naald eruit zien te krijgen. Haar hart had al weken in een liter vocht gezwommen, proberend haar in leven te houden. Een ontstoken hartzakje, ze had er dagen mee gewerkt, gefietst, gerookt, gedronken.

Dat het ineens stil was geworden in haar hoofd. Alleen in de kamer, in het kleine bed, met het piepen en het blazen van al die apparaten als het ritme waarop haar gedachten haar tegemoet kwamen kabbelen. Wat als ze de nacht helemaal niet doorkwam? Als het te laat bleek te zijn? Wat als dit het nu was: haar dood?

Hoe haar hoofd steeds verder vol liep. Haar gedachtes niet meer kabbelend maar klotsend tegen de wanden van haar geweten. Hoe zou het zijn om er niet meer te zijn? Oplossen in het niets, zomaar, in dit kleine bed, in de donkere kamer? Zou ze haar best hebben gedaan zichzelf te redden? Zou ze zichzelf uit haar verdoving getrokken hebben, uit haar wijn, haar sigaretten, haar lange dagen? Voor haar onderzoek, haar collega’s, haar vrienden? Haar ouders, haar katten?

...

Ze kon zich nog herinneren dat ze het niet zeker wist.

 

Anne Wijn is Hard//hoofd-redactielid. Ze kon niet kiezen tussen journalistiek en verpleegkunde en probeert die twee nu maar te combineren.

Wies van der Velde is illustrator, wonend en werkend in Den Bosch. Ze werkt vooral met kleurpotlood en Lino, die samen een mooie balans vormen.

Lees verder Lees verder

We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe.

Word kunstverzamelaar
het laatste
Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

'Ik heb afleveringen van The Real Housewives waar Shakespeares beste stukken niet aan kunnen tippen.' Lees meer

 Kamikazeplastics

Kamikazeplastics

Immuuncellen die de minuscule deeltjes onschadelijk proberen te maken, bekopen dat vervolgens met hun eigen leven. Lees meer

Alles vijf sterren: DEZE SERIE IS GEWOON ZO GOED

Het voert te ver om het hele verhaal uit te leggen

Deze week worden we blij van stekjes, een queer Lees meer

Over wulken en burgemeesters 2

Over wulken en burgemeesters

'Een huis is een constructie, maar een huis is ook een gevoel dat gedeeld wordt. Er blijven sporen achter wanneer bewoners sterven. Een huis verandert terwijl het blijft staan.' Lees meer

We laten ons niet sussen 1

We laten ons niet sussen

Twee weken geleden onthaalden politici en de media 2500 protesterende boeren met open armen op het Malieveld. De 35.000 klimaatstakers en de bezorgde burgers van Extinction Rebellion konden rekenen op een stuk minder steun. Wat is er nodig om de urgentie van de klimaatcrisis echt te laten voelen?, vraagt Jarmo Berkhout zich af. De legers... Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

 Staakt-het-boeren

Staakt-het-boeren

Duizenden boeren toogden naar het Malieveld met hooivork en tractor. Lees meer

Column: September Blues

September Blues

De maand september is weer voorbij en dat betekent voor Trudy afscheid nemen en opnieuw beginnen. Van haar zomerhuisje op het platteland keert ze terug naar het leven in de stad. Lees meer

Filmtrialoog: Manta Ray

Manta Ray

Redacteuren Eva van den Boogaard, Mat Hoogenboom en Oscar Spaans bezochten de bioscoop om het speelfilmdebuut van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng te zien. Het werd een magische ervaring: Manta Ray bleek een even eenvoudige als betoverende vertelling over een voor dood achtergelaten man die door een visser uit de mangrove wordt gered. Mat: Wat... Lees meer

Hard//talk: Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

Bij gelijke geschiktheid tellen kwaliteit en capaciteit net zo goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In tegenstelling tot Ella Kuijpers ziet Gatool Katawazi er wél het belang van in om voorkeur te geven aan de sollicitant die de diversiteit binnen een organisatie versterkt. Afgelopen zomer schreef Ella Kuijpers een Hard//talk waarin zij pleit tegen positieve discriminatie in sollicitatieprocedures. Juist... Lees meer

Inclusiviteit

Echte inclusiviteit is nog ver weg

Het debat over diversiteit en inclusiviteit in de culturele sector gaat niet ver genoeg. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Alles vijf sterren: 14

Geen douche, geen geloof, geen adem

Deze week worden we blij van een zeiltripje naar het Markermeer, een serie over verkeerd geplaatste bewijslast, en een dansvoorstelling van Arnhemse meisjes. Lees meer

Hard//talk: Greta Thunbergs requiem voor een droom

Greta Thunbergs requiem voor een droom

Thunberg deinst er niet voor terug een onderdeel te worden van haar eigen verhaal. Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Het verlies van succes 2

Het verlies van succes

In een tijd waarin het steeds noodzakelijker lijkt te worden om prestaties te etaleren, denkt Mare Groen na over het systeem achter onze opvattingen aangaande succes dan wel mislukking. Ik lig nog steeds op bed en ben de hele dag niet buiten geweest. Het is 20.00 uur. Ik heb afgesproken om naar de film te... Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

 De blinddoek komt af

De blinddoek komt af

Vrouwe Justitia heeft haar blinddoek afgenomen. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Alles vijf sterren: Lava, zonlicht en Dracula

Lava, zonlicht en Dracula

Deze week sterren voor twee klassieke films en een zonnige wekker. Lees meer