nieuwsbrief
menu Asset 14

Olympisch gezien

Column: Skaten is overleven
Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Mail

Mijn broertje belt op, dolblij. ‘Idoen Idoen Idoen,’ zegt hij. ‘Ik moet je iets geweldigs vertellen.’ Ik sta op het punt in bed te stappen, zijn timing was al nooit fantastisch en eigenlijk heb ik geen zin om met hem te praten. Ik ben nog steeds een beetje boos. Maar voor ik iets kan zeggen, davert hij door. ‘Dit is het beste nieuws ooit. Wait for it…’ In de korte stilte neemt zijn stem een aanloop voor een sprong. ‘In 2021 wordt skateboarden een olympische sport!!’

Ik sta op van mijn bed, trek dikke sokken aan en loop naar de woonkamer. Het is al even geleden dat ik met mijn broertje belde, onze stevige broer-zus-relatie heeft de afgelopen tijd wat onderkoeld in een tochtige schuur gestaan. Dat komt omdat hij aan het einde van de zomer niet verscheen op de begrafenis van een ver familielid. De vrouw was op 97-jarige leeftijd vredig in haar slaap overleden, reden voor hem om ervan uit te gaan dat zijn komst niet vereist was. Hij ging die dag met vrienden skaten. ‘Dat heb ik even nodig,’ zei hij. ‘En ze is toch al dood.’
‘Je komt ook niet voor jezelf naar een begrafenis hè? Of voor de overledene,’ zei ik. ‘Je komt voor de nabestaanden. Om mee te leven. Maar ik snap dat dat gegeven jou onbekend in de oren klinkt.’
Na die opmerking had hij niets meer van zich laten horen.

Mijn moeder stond aan zijn kant. ‘Iduna,’ zei ze, ‘laat hem dat nou zelf bepalen.’ Daarvan werd ik nog razender. Deze jongen had geen idee van begrafenisetiquette, en zijn moeder liet het zomaar gebeuren. Ik zei dat ik de opvoedrol dan wel weer op me zou nemen, zij zei: ‘Het opvoeden is gedaan, Idoen. Hij is vijfentwintig. En daarbij: opvoeden was al nooit jouw taak. Jouw normen hoeven niet de normen van iedereen te zijn.’ Nou, toen kon zij ook wel inpakken.

Het werd herfst, langzaam besefte ik dat ik misschien wel wat juffig was geweest. Maar ik belde mijn broertje niet, ik vond dat hij de eerste stap moest zetten. Na een paar weken appte ik hem toch: ‘Hoe bevalt je nieuwe baan?’
‘Supergoed!’ kreeg ik terug. ‘Hoe issie met jou?’
Blijkbaar was de orde hersteld, maar de schuur tochtte nog steeds.

Ik ben in de woonkamer op de bank gaan zitten. ‘Inderdaad prachtig nieuws lievie,’ zeg ik. ‘Ik vind het te gek dat je ambities hebt voor 2021. Als je wordt uitgenodigd zal ik erbij zijn met een spandoek.’
‘Je snapt het niet,’ zegt mijn broertje. ‘Het gaat er niet om dat ik olympisch skater wil worden. Dat gaat niet meer gebeuren. Het gaat om het grotere plaatje, de evolutie.’
‘De evolutie?’
‘Révolutie,’ zegt hij. ‘Erkenning, eindelijk erkenning!’

Laatst zag ik op het IDFA de indrukwekkende documentaire Minding the gap. De film volgt vier tienerjongens in een van armoede, werkeloosheid en huiselijk geweld doortrokken stad in de Amerikaanse staat Illinois. De vrienden hebben rotbaantjes, schulden, alcoholproblemen, krijgen te vroeg kinderen, dreigen de losse handjes van hun vaders te erven. Eén ding houdt ze samen en overeind: skateboarden. ‘Skaten is geen straathobby, zoals veel mensen denken,’ heeft mijn broertje eens gezegd. ‘Skaten is een overlevingstactiek.’

‘Revolutie,’ zeg ik, ‘ik denk dat ik het snap. Het is inderdaad bijzonder. Ga het maar goed vieren. Maar nu wil ik eigenlijk gaan slapen, oké?’
‘Ja,’ zegt mijn broertje. Hij is even stil, ik wandel terug naar bed.
‘Idoen?’ zegt hij.
‘Hm?’
‘Ik had moeten komen. Naar die begrafenis. Dat weet ik heus wel, hoor.’
‘Oh?’
‘Ja.’
‘Echt?’
‘Ja. Ik dacht toen een beetje aan mezelf.’
‘Ik dacht geloof ik ook een beetje aan mezelf,’ zeg ik.
‘Oh?’ zegt mijn broertje.
‘Ja,’ zeg ik.
‘Echt?’
‘Ja.’
We zwijgen.
‘Maar Idoen,’ zegt hij dan, aarzelend. ‘Nog één ding. Denk je dat ik misschien toch ooit mee zou kunnen doen? Ik bedoel, olympisch gezien?’

Lees verder Lees verder Lees verder

Iduna Paalman (1991) is Hard//hoofdcolumnist. Haar poëzie en korte verhalen verschenen o.a. in De Gids, Het Liegend Konijn en NRC Handelsblad. Ook schrijft ze voor het toneel en werkt ze als docent. // iduna@hardhoofd.com
Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons