nieuwsbrief
menu Asset 14

Voel je nietig

Literair Eva van den Boogaard
Mail

Ik sta aan de balie van het gemeentehuis. Vanaf mijn pasfoto kijk ik mezelf chagrijnig aan, maar mijn oren zijn zichtbaar en ik lach niet, dus de foto wordt goedgekeurd. Tien jaar lang leg ik mezelf op deze manier vast in mijn nieuwe paspoort.

De jonge vrouw achter de balie controleert mijn gegevens. Woon ik nog steeds op hetzelfde adres? Mijn vingerafdruk moet opnieuw geregistreerd worden en ze vraagt of ik ook echt 1.65 meter lang ben zoals op mijn oude paspoort vermeld staat. Ik heb mezelf laatst tegen de muur gezet met een meetlint ernaast en ik ben 1.63,5.

‘Nee, ik ben 1 meter en 63,5 centimeter lang om precies te zijn,’ antwoord ik.

Ze kijkt me aan. ‘1.64 dan?’

In dat geval zou ik een halve centimeter te groot zijn op mijn paspoort. ‘Jullie werken zeker alleen in hele centimeters hè?’

‘Ja, het is 1.64 of 1.63, mevrouw.’

 

Ik denk terug aan het verjaardagsfeestje waar ik vorig weekend bier stond te drinken. Niet vaak kom ik mensen tegen die kleiner zijn dan ik, maar op de jarige in kwestie kon ik letterlijk neerkijken. Dat is een vreemde gewaarwording als je altijd gewend bent om omhoog te moeten kijken naar je medemens. Hoewel ik weet dat ik klein van stuk ben, kan ik me soms reusachtig voelen als ik naast iemand sta die maar een paar centimeter kleiner is dan ik. Ik voel me lomp, groot en veel te aanwezig.

Later die avond sta ik buiten te roken met S. en V. We behoren tot de kleine groep gasten die nog een sigaret opsteekt op feestjes en hebben daarin een soort stilzwijgend verbond. Wij kunnen altijd samen ontsnappen uit de sociale ongemakken van een avond en ons afzonderen in de tuin, op het balkon of het terras. Zoals Connie Palmen schreef: de verslaving ontleent haar heroïek aan de eenzaamheid. Zo voelen wij ons: eenzame helden, maar dan met zijn drieën. Het is donker in de tuin en de nacht is helder. S., V. en ik gooien onze hoofden in onze nek en zien de tientallen glinsterende stipjes in het zwarte niets. Het is even stil. Dan vertelt S. dat je de volgende dag op de universiteit door de sterrenkijker kan kijken. ‘Ik durf alleen niet,’ biecht ze op.

V. en ik snappen meteen waar ze het over heeft. Als we naar de sterren kijken, voelen we ons ineens zo vreselijk klein. We zijn als krioelende beestjes op een stuk aarde, niets doet er nog toe, we zweven maar met zijn allen op een bol in een oneindige ruimte. Van dat idee worden S., V. en ik nog stiller. We steken gauw een nieuwe sigaret op. ‘Dus we lijden aan heelalangst,’ zeg ik. Ik proef mijn nieuw bedachte woord. Heelalangst: de angst om je bewust te worden van het heelal, van hoe klein en nietig we zijn, hoe betekenisloos en relatief ons bestaan is. Liever kijken we naar de grond onder onze voeten, of nog liever: staren we naar onze eigen navels om maar niet te hoeven beseffen hoe weinig we er eigenlijk toe doen, om ons maar groot en belangrijk te kunnen voelen.

 

‘Wat maken we ervan, 63 of 64?’ De stem van de jonge vrouw achter de balie schudt me wakker.

Met de jarige op het feestje en mijn heelalangst in mijn achterhoofd antwoord ik vastbesloten: ‘Doe maar 63.’ 163 centimeter lang zijn. Dat is eigenlijk meer dan genoeg.

 

Beeld: Mike Durkin via Flickr

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je stukje op naar tommy@hardhoofd.com!


Eva van den Boogaard (1990) is literatuurwetenschapper, docent Nederlands en eindredacteur bij Hard//hoofd. Ze rent graag door het Sonsbeekpark, zingt met karaoke het liefst George Michael en vergeet altijd vroegtijdig de klitten uit de vacht van haar witte Maine Coon te kammen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons