nieuwsbrief
menu Asset 14

Bezoek uit de hemel

Columns & Commentaar Trudy Kunz
Beeld Rosanne van Leusden
Mail

Wat had ik ze er graag bij gehad, mijn ouders, dit jaar op mijn verjaardag. Ze zouden hebben gezien dat het in alle opzichten goed met me gaat. Dat vinden ouders fijn, als het goed gaat met hun kind. Ook al is dat kind inmiddels zeventig.

Ze zouden in mijn tuin onder de notenboom hebben gezeten, lekker in de schaduw, en mijn moeder zou gezegd hebben: ‘Kijk, dit weer bedoel ik nou. Zó heet en droog was het toen jij geboren werd.’ Jarenlang was het een terugkerende anekdote: dat de mussen van het dak vielen toen zij mij in dat kleine slaapkamertje ter wereld bracht. Als kind zag ik dan geen zwoegende moeder voor me, maar arme vogeltjes die met zachte plofjes neervielen in de tuin.

Ja, waren ze er nog maar één keer bij geweest. We hadden herinneringen opgehaald, mooie en lelijke, het maakte geen verschil. Hun dood had ons verlost van de angst elkaar te kwetsen. We konden nu alles tegen elkaar zeggen, zonder oordeel, zonder voorbehoud.

Ik zou mijn moeder, die er werkelijk prachtig uitzag in haar hemelsblauwe jurk, vertellen dat mijn eerste liefde, die haar ooit zoveel zorgen baarde, onlangs gestorven was. En omdat haar hart vrij was van alle mitsen en maren die bij het leven horen, zou ze er oprecht verdrietig om zijn.
Mijn vader zou zijn lege glaasje heffen en als vanouds zingen van ‘geef me nog een drupske’.
Waarna ik over zijn laatste dagen zou beginnen, toen hij op zijn sterfbed vele denkbeeldige glaasjes had geheven, recht in het gezicht van Magere Hein die geduldig aan het voeteneind stond te wachten.

‘Weet je nog’, zou ik hem vragen, ‘dat je op het eind nog een tijdje bij mij hebt gelogeerd?’ Hij zou naar me knipogen. Natuurlijk wist hij het nog: hoe we met blote benen – hij met zijn hoofd tegen mijn schouder - naast elkaar op de rand van het logeerbed gezeten hadden. Zwijgend, met uitzicht op de po-stoel die straks geleegd moest worden, maar die best nog een tijdje kon wachten.

‘En ik?’ zou mijn moeder zeggen. ‘Hoe was ik, toen ik op mijn eindje lag?’ We zouden elkaar aankijken en beginnen te lachen. Wist zij het echt niet meer? Hoe zij haar schoonzoon het advies had gegeven veel tomaten te eten, omdat dat goed was voor zijn prostaat? ‘Dat is waar ook!’ zou ze grinniken, ‘dat stond in de krant en ik dacht: dat geef ik hem nog even mee.’

En dan, omdat het moment er nu rijp voor leek, zou ik erover beginnen. Over hoe ik terugkeek op haar laatste uren en de spijt die ik voelde. Omdat het zo snel was gegaan. Omdat ons afscheid geen recht deed aan haar liefde voor mij, maar vooral niet aan mijn liefde voor haar. ‘Mam,’ zou ik zeggen, ‘het zit me nog altijd dwars dat… Toen jij doodging, had ik alleen maar oog voor mezelf. Mijn eigen leventje was net in puin gevallen. Jouw dood leek daar maar een voetnoot bij.’

Waarna zij, nog voordat ik was gaan huilen, haar hand op de mijne had gelegd en sussend gezegd had: ‘Maar dat wist ik toch, kind. Maak je toch niet altijd zo druk.’

Lees verder Lees verder Lees verder

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.
Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons