nieuwsbrief
menu Asset 14

Duitse meisjes

Geen categorie Elske van Lonkhuyzen
Beeld Bram Dirven
Mail

Elske van Lonkhuyzen is getrouwd in een korte broek, wil begraven worden in een korte broek en vermoedt dat ze is geboren in een korte broek (al zegt haar moeder van niet). In deze zomerrubriek trekt ze elke week een korte broek uit haar kast en vertelt er een verhaal bij.

Ik kan me de eerste keer herinneren dat ik teleurgesteld was in taal. Ik studeerde psychologie en woonde in een huis met drie zachtaardige Duitse jongens en een Nederlandse conservatoriumstudente die in het trapgat stukjes Matthäus Passion zong. De Duitse jongens namen Duitse meisjes mee waar ik van leerde dat See meer betekent en Mehr zee, dat een cavia een Mehrschweinchen is – een zeevarkentje – een Schmetterling een vlinder en een Ohrwurm niet alleen een oorwurm maar ook een liedje dat in je hoofd blijft zitten. We luisterden in rokerige souterrains naar Zweiraumwohnung, Einsturzende Neubauten, T-Raumschmiere en Grauzone. Op de fiets dacht ik altijd wel aan zo’n meisje en zong ik: ‘Ich und Elaine, mit ihr ist alles angenähm’ of ‘Wenn ich nicht hier bin, bin ich auf’m Sonnendeck, bin ich, bin ich, bin ich…’

De teleurstelling kwam toen een van de huisgenoten me een Duits gedicht gaf. Ik weet niet meer wie het geschreven had, het was naar het Nederlands vertaald. Ik las het gedicht een paar keer en besefte plotseling dat de vertaler niet alleen de betekenis maar ook het metrum en de klank had moeten overbrengen, en dat het niet anders kon of er was iets verloren gegaan. Je kreeg er misschien iets bij, maar je raakte ook altijd iets kwijt, alsof zo’n vertaling een net te klein dekentje was: als je hoofd eindelijk warm was, werden je knieën koud en als je voeten warm waren, je schouders. Hoe je ook schoof, er lag altijd iets bloot. Nors besloot ik op dat moment dat poëzie vertalen gewoon geen zin had, het werd zelfs een soort levenswijsheid die ik te pas en te onpas inzette. ‘Dit is net zo zinloos als het vertalen van poëzie’, zei ik als een van de huisgenoten, degene die een kleine wietplantage had op het dak, zijn planten water gaf terwijl het elk moment kon gaan regenen.

Eén keer viel ik echt tegen hem uit, dat was toen een van de Duitse meisjes me al een paar weken niet terugbelde. Het was precies het meisje dat me had verteld dat ‘ik mis je’ in het Duits ‘du fehlst mir’ is, wat ze daarna losjes vertaalde als: jij ontbreekt aan mij. ‘Die hele toestand met haar was zo zinloos,’ gromde ik tegen de huisgenoot, ‘als het vertalen van poëzie.’ Hij schroefde bedaard de dop op zijn thermoskan met kruidenthee, keek me aan en zei: ‘En toch is het altijd nog beter dan niets.’ We zwegen.

Ik dacht aan hoe het meisje me had geleerd dat een dijenkletser een Schenkelklopfer is, een rietje een Rörchen (al zeggen de meeste mensen Strohalm) en me liet oefenen op Schlesische Straße, Schlesische Straße, terwijl we Club Mate met wodka dronken in plakkerige cafés en elkaar achter bekladde deuren heimelijk kusten. Hoe meer ik dronk, hoe makkelijker het ging, zowel het kussen als het praten, alsof leren minder een kwestie was van doen dan van laten.

Lees verder Lees verder Lees verder

Elske van Lonkhuyzen (1984) schrijft geestige, ontroerende verhalen die het absurde met het alledaagse combineren. Haar werk verscheen onder andere in de volkskrant en ze heeft een zwak voor oude mensen. www.wodkanademosterd.com
Bram Dirven

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons