nieuwsbrief
menu Asset 14

Hóe noem jij mij?

Mail

Afgelopen week gebeurde er iets wat nog nooit eerder gebeurde: in mijn directe kennissenkring werd een Iduna geboren. Ik zag de aankondiging op Facebook, met foto’s van de wonderlijke frummel die een pasgeboren kind is. In het bericht stond: ‘Wat zijn we blij en dankbaar met de geboorte van Iduna.’ Hee, dacht ik, al zwevend in het middelpunt van mijn eigen universum, wacht. Daar staat Iduna. Maar dat ben ik niet.

Er zijn allerlei besturen die Iduna een geschikte naam vinden voor hun organisaties: een grote verzekeringsmaatschappij in Duitsland (inclusief stadion in Dortmund), een Tilburgs dispuut, een poppodium in Drachten. En ooit is er een veulen naar me vernoemd, omdat fokkers geacht worden hun paarden in alfabetische lijn namen te geven en de I aan de beurt was. De fokker dacht aan ‘Inge’, maar toen mijn vader hem vertelde dat Iduna ‘godin van de eeuwige jeugd’ betekent was Inge al snel van de baan. In Den Haag is Iduna een juwelierszaak, in mijn geboortedorp staat een huis met Iduna in gietijzeren letters op de gevel, maar nooit eerder leerde ik een mens kennen dat Iduna heet. Tot nu. En mijn eerste reactie was opmerkelijk: ik schrok.

Het is sneu en kinderachtig en arrogant, maar ik dacht: nu ben ik dus niet meer de enige. Nu heb ik concurrentie. Ze is dan nog wel een zuigeling, maar over twintig jaar doet ze alles wat ik had willen doen, dat zal je zien. Maakt ze onuitwisbare boeken, speelt ze vlammende vioolconcerten, schrijft ze wervelende poëzie. Vecht ze voor het klimaat, voor mensenrechten, tegen dierenleed. Is ze zo’n oersterke actrice geworden of de frontvrouw van een veel te tof folkbandje-met-klezmerinvloed. Verbouwt ze biodynamische groenten en trekt ze ondertussen met haar tiny house door Europa.
Is zij de godin van de eeuwige jeugd, ben ik een lelijk stadion in Dortmund – wil ik maar zeggen.

Wat is het met dat woord, dat zo van jezelf is dat het in je dna lijkt te zitten, je identiteit lijkt te stutten? En als je naam je identiteit niet stut, betekent het dan dat een andere naam beter past, of een andere identiteit? Of is het juist goed, dat je naam niet direct laat zien wie je bent? Als je geen moeite doet om de namen van de bloemen en de dieren te leren kennen, schreef Maarten ’t Hart, kun je geen relatie met de natuur opbouwen. Shakespeare meende juist dat het niets uitmaakt dat een roos ‘roos’ heet; als hij een andere naam zou hebben, schrijft hij, zou de roos net zo zoet ruiken.
Bij de geboorte van Iduna moest ik direct denken aan de leerlingen die ik lesgeef. Hun naam is het allereerste wat ik van ze leer kennen, en ik merk het direct, bij de kennismaking met een nieuwe klas: hoe belangrijk ze het vinden dat ik hun namen onthoud. Is de naam een soort toestemming, een bekrachtiging om er te mogen zijn?

Door de komst van Iduna besefte ik hoeveel waarde ik hecht aan het hebben van een naam, aan het hebben van míjn naam, onze naam. Maar zoals alles van waarde weerloos is, is ook een naam broos. Hij kan worden vergeten, verbasterd, minderwaardig worden verklaard, aan inflatie lijden. Ik ken een man die graag begraafplaatsen bezoekt om de namen op de stenen te lezen. De wetenschap dat er zo iemand bestaat is een hele troost.

Mijn moeder vond het prachtig dat er nog een Iduna geboren was. ‘Feliciteer ze!!!’ appte ze met dertien emoticons van verschillende bloemen en een hartje. ‘Je zult wel trots zijn!’ Trots, dacht ik, ja, natuurlijk, dat kan ook. Ik stuurde de moeder van Iduna een berichtje dat ik graag ergens in de zomer op kraamvisite wil komen. Om Iduna te bekijken en te aaien en haar alvast wat tips te geven voor wanneer ze later Iduuuuna of Ilona of Iloena wordt genoemd. En toen voelde ik plotseling inderdaad een raar en kinderlijk soort trots. We worden een goed team, dacht ik, Iduna en ik.

Lees verder Lees verder Lees verder
Iduna Paalman (1991) is Hard//hoofdcolumnist. Haar poëzie en korte verhalen verschenen o.a. in De Gids, Het Liegend Konijn en NRC Handelsblad. Ook schrijft ze voor het toneel en werkt ze als docent. // iduna@hardhoofd.com
Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5