nieuwsbrief
menu Asset 14

Leuk ja, moederschap

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Mail


Ik bel met mijn moeder. ‘Mam,’ vraag ik, ‘waar denk jij aan als ik zeg: moeder de vrouw?’
‘Eh, moeder de vrouw? Waar ik aan denk?’
‘Ja, of aan wie?’
‘Dan denk ik toch aan oma,’ zegt mama. ‘Wacht even hoor, ik sta in de tuin met allemaal aarde aan mijn handen, ik loop even naar het kraantje.’
Ik hoor gerommel, stromend water, dan mijn moeder weer. ‘Norah, nee. Norah kom, nee, niet daar. Hai Idoen. Ben je er nog? Ja, Norah stond met haar voorpoten in de rozen. Ze wordt echt helemaal blind. Moet jij niet werken? Wat zei je over oma?’
‘Ik zei niets over oma, ik vroeg waar je aan dacht bij de woorden moeder de vrouw.’
‘Ah ja, ja, aan oma dus.’
‘Niet aan Nijhoff? Of aan de CPNB?’
‘Wie zijn dat?’
‘Niets, niemand. Waarom denk je aan oma?’
‘Ah Norah, toe nou, verdorie. Wacht ik doe haar even naar binnen, Idoen. Norah, kom maar, hupsakee. Zo. Wat leuk dat je belt.’
‘Oma. Moeder de vrouw.’
‘Oh ja. Ja.’
We zwijgen allebei even.
‘Ja, oma is voor mij toch wel de moeder de vrouw. Omdat ze mijn moeder is. En omdat ze nog steeds een beetje voor ons zorgt. En omdat opa ook altijd “moeder” tegen haar zei.’
‘Opa noemde haar “moeder”?’
‘Ja, liefkozend hoor.’
‘En jij noemt haar ook nog “mama” hè?’
‘Ja, mama blijft mama. Oma blijft mama, bedoel ik dus.’
Ik hoor dat mama op een stoel gaat zitten. Ik zie de vaag geworden geruite kussens voor me, die al een jaar of twintig in onze tuinstoelen liggen.
‘Soms voelt het als een druk dat jullie allebei van die moederachtige moeders zijn,’ zeg ik.
Mama lacht. ‘Van die moederachtige moeders?’
‘Ja,’ zeg ik. ‘Jullie zijn zo in hart en nieren moeder. Jullie hebben je hele leven ernaar geplooid, ik ben alles voor jou, wij zijn alles voor jou. En jij en Jan en Roedie zijn alles voor oma.’
‘Ja, dat klopt. Maar dat gaat vanzelf, hoor.’
‘Dat weet ik dus niet.’
‘Je zou een prachtige moeder zijn.’
‘Ja, dat zegt iedereen.’
‘Lievie, dat gaat echt vanzelf.’
‘Nu lijkt het natuurlijk weer alsof ik bang ben voor het moederschap, zo meteen ga je zeggen dat het het mooiste is dat er bestaat, en dan bagatelliseer je de bevalling en zeg je dat je je een leven zonder ons niet voor kunt stellen.’
‘Zoiets was ik inderdaad van plan,’ zegt mama. ‘Maar als je het niet wil lievie, kinderen, dat kan ook hè?’
‘Dat weet ik. Het is alleen, het voelt als iets wat gewoon gaat gebeuren. Alsof er al een embryo in mijn baarmoeder ligt te wachten, die alleen nog even wakker getikt moet worden. Alsof ik al moeder ben voordat ik het ben, zeg maar. Omdat jullie het zijn, en ik op jullie lijk, op jullie wil lijken.’
‘Wat zeg je dat mooi, Idoen. We zijn allemaal moeders.’
Ik blijf even stil. Mijn moeder begint ineens heel hard te lachen. ‘Oh lieverd, je zou dit moeten zien. Norah staat voor het raam, ze heeft haar kop zo schuin, weet je wel. Ze kijkt héél droevig, ze probeert me aan te kijken, maar ze kijkt net naast me, want ze ziet dus helemaal niets meer.’ Ze lacht weer en daarna zegt ze: ‘Het is zo’n troost geweest, op de moeilijke momenten.’
Ik weet niet of ze de hond of het moederschap bedoelt.
‘Het heeft mij het meest bepaald, jullie hebben mij het meest bepaald. En dat is zo’n troost.’
‘Er is commotie nu over,’ zeg ik. ‘Er zijn twee mannen uitgenodigd om over het thema ‘de moeder de vrouw’ te schrijven, voor de Boekenweek, voor het geschenk en het essay. Veel mensen vinden het belachelijk dat ze er geen vrouw over aan het woord laten. Ik ook.’ Mama staat op en gaat naar binnen, ik hoor de klink van de achterdeur. ‘En in de afgelopen twintig jaar hebben ook maar vier vrouwen het Boekenweekgeschenk geschreven,’ zeg ik.
‘Dat is inderdaad belachelijk,’ zegt mama. ‘Heb je me daarom opgebeld? Omdat je wilde weten wat ik daarvan vind?’
‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik wilde even met mijn moeder over het moederschap praten.’
‘Leuk, lievie.’
‘Ja, leuk ja.’

 

Lees verder Lees verder Lees verder

Beeld: Panos Kostouros

 


Iduna Paalman (1991) is Hard//hoofdcolumnist. Haar poëzie en korte verhalen verschenen o.a. in De Gids, Het Liegend Konijn en NRC Handelsblad. Ook schrijft ze voor het toneel en werkt ze als docent. // iduna@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons