nieuwsbrief
menu Asset 14

Da's pech, voorhuid weg

Actueel Mathijs Hoogenboom
Mail

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Terwijl het aantal jongensbesnijdenissen in Angelsaksische landen afneemt, neemt het in Nederland juist jaar na jaar toe. Wanneer gaan we het daar nou eens echt over hebben, vraagt Mathijs Hoogenboom zich af.

Kort na mijn geboorte hebben mijn ouders mij een jurk aangetrokken en heeft iemand een paar druppels water over me heen gespetterd. Het schijnt nogal een gebeurtenis te zijn geweest; mijn familie kwam kijken en achteraf was er cake en koffie. Ik heb er een grote kaars aan overgehouden met mijn naam en geboortedatum erop, maar meer niet. Het is niet alsof iemand – ik zeg maar wat – een stuk van mijn lichaam heeft afgesneden.

Laat dat nou precies zijn wat elk jaar zo’n tien- à vijftienduizend jongens in Nederland wel overkomt. Bij hen wordt, zonder dat hun om enige toestemming gevraagd hoeft te worden, een volkomen gezond stuk van hun geslachtsorgaan weggeknipt. Instemming van de ouders volstaat om een niet-therapeutische (medisch niet-noodzakelijke) besnijdenis te laten plaatsvinden, ook al is het een pijnlijke en onomkeerbare operatie die veel meer en veel grotere gevolgen heeft dan algemeen wordt aangenomen.

Voorstanders van jongensbesnijdenis schermen met de vermeende hygiënische en seksuele voordelen van de ingreep. Die zou de kans op peniskanker en infecties verkleinen en vroegtijdige zaadlozing tegengaan. We hebben het dan echter om een van de allerzeldzaamste vormen van kanker, en de hygiënische problematiek kan doorgaans evengoed worden bestreden met basale lichamelijke verzorging. Geen van beide argumenten rechtvaardigt het te knippen in een gezond orgaan. De seksuele voordelen worden door sommige besneden mannen bovendien omgekeerd geïnterpreteerd: door jarenlange blootstelling aan lucht en wrijving met kleding heeft een besneden penis een drogere en minder gevoelige eikel. Het is dan ook niet verrassend dat de echte beweegredenen voor jongensbesnijdenis uit religieuze en, soms, culturele hoek komen.

Heeft onze samenleving dan zo veel moeite met het idee van mannelijke lichamelijke integriteit als iets wat kan worden geschonden?

Het zou een no-brainer moeten zijn: religieuze vrijheid en de vrijheid om je kind naar eigen inzicht op te voeden mag onder geen beding de lichamelijke integriteit van dat kind overschrijden, helemaal als het een levenslange verminking betreft. Niet voor niets verklaarde artsenfederatie KNMG acht jaar geleden al tegen de ingreep te zijn en een debat noodzakelijk te achten.

Waarom roept elke vorm van besnijdenis bij meisjes – zelfs symbolische – zo veel weerstand bij ons op, terwijl we onze schouders ophalen bij de genitale verminking van hun broertjes? Heeft onze samenleving dan zo veel moeite met het idee van mannelijke lichamelijke integriteit als iets wat kan worden geschonden? Vooralsnog lijkt het een geval van ‘wat gaat het jou aan, als jij niet besneden bent?’. Maar levenslange verminking, van wie dan ook, gaat iederéén aan.

Terwijl het aantal besnijdenissen in Angelsaksische landen – van oudsher hoog – jaar na jaar afneemt dankzij het werk van zogeheten ‘intactivisten’, is er in Nederland geen sprake van een aanhoudend maatschappelijk debat, en neemt het aantal jongensbesnijdenissen juist toe. Eens in de zo veel tijd lijkt de discussie even op te laaien, maar ze dooft snel en dringt nooit tot in Den Haag door. Dat de politiek het onderwerp tot nog toe links heeft laten liggen, is helaas tekenend voor de manier waarop in Nederland over jongensbesnijdenis wordt gedacht: we durven ons er niet over uit te spreken, of het laat ons gewoonweg koud.

Er is, zij het voorzichtig, verandering op handen. Waar enkele jaren geleden nog legio zorgverzekeraars alle jongensbesnijdenissen vergoedden, is er sinds 1 januari 2018 nog maar één verzekeraar die niet-therapeutische besnijdenissen vergoedt. Maar het gaat te langzaam: zolang er geen echt maatschappelijk debat wordt gevoerd over jongensbesnijdenis, is een wettelijk verbod nog lang niet in zicht.

Lees verder Lees verder Lees verder

Mathijs Hoogenboom (1994) studeerde moderne Nederlandse letterkunde en deed een master Literatuur en cultuurkritiek. Als hij het zat is overal zijn mening over te geven, schrijft hij proza. Hij is adjunct-hoofdredacteur Actueel. // mathijs.hoogenboom@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons