nieuwsbrief
menu Asset 14

Van gaatjes schoenen en plofbuiken

Artikel Trudy Kunz
Beeld Jesse Strikwerda
Mail

Zodra ik me van mezelf bewust werd, was er schaamte. Schaamte wanneer mijn vader me van school haalde met zijn traction avant - een bespottelijk model auto. Schaamte over het gedrag van mijn moeder, die – uit schaamte voor haar vermeende piekhaar! - niet opkeek van haar afwasteiltje toen ik mijn nieuwe schoolvriendinnetje aan haar voorstelde. Schaamte voor de jongen met wie ik naar een ‘fuif’ ging omdat hij de verkeerde schoenen droeg: met gáátjes!

Toch was dit allemaal nog niets vergeleken bij de verlammende schaamte die me rond mijn dertiende bij de strot greep.

Een dag in november, eind jaren vijftig.
Het is doodstil in de klas.
Dertig hoofden zitten in opperste concentratie over een vel papier gebogen. Is het een opstel? Een proefwerk geschiedenis?
In het bankje naast mij zit Eduard, de beste leerling van de klas, in hoog tempo te pennen.
Voorin de klas, achter zijn lessenaar, bladert de docent in een boekje.

En dan, plotseling: een kleine ontploffing, pal onder mijn navel. Ik vóel het niet alleen, ik kan het ook horen: plaf, plof, ploef. Ik voel me rood worden en grijp naar mijn buik. Het geplof wordt er niet minder om. Mijn pen, die daarvoor nog vol zelfvertrouwen over het papier gleed, is inmiddels tot stilstand gekomen. Ik heb alleen nog maar aandacht voor mijn ingewanden. Die blijken een eigen leven te kunnen leiden, want hoe ik mijn buikspieren ook aanspan om ze de mond te snoeren, ze floepen er vrolijk op los.

Eduard naast mij heeft al een keer in mijn richting gekeken. Verbeeld ik het me, of lees ik ergernis in zijn blik? Hij zal toch niet denken dat ik – o mijn god, hij denkt dat ik winden zit te …! Maar dan denkt Chiel het ook, in de bank achter mij; vlotte Chiel, op wie ik heimelijk verliefd ben. Het zweet breekt me uit. Iedereen hoort het en iedereen denkt hetzelfde. Ik ben de risee van de klas en zal dat voor altijd blijven.

Achteraf begrijp ik dat het vooral de benauwde geest van de jaren vijftig was, die me deze schaamte aanjoeg. Van het prikkelbare darmsyndroom had nog nooit iemand gehoord en ook al hádden ze dat wel: het was gewoon not done op enigerlei wijze geluid te maken waar absolute stilte vereist was. Maar ook zonder stilte: aandacht trekken deed je maar in je eigen tijd, niet als er ‘andere mensen’ bij waren.

Ja, jongens en meisjes, daar kijken jullie van op, met jullie openbare telefoongesprekken, versterkte autoradio’s, schelle lach en keiharde boeren. Laat die ouwe lullen maar verstoord naar jullie kijken. Het is gewoon de kift.

Lees verder Lees verder Lees verder

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.
Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons