nieuwsbrief
menu Asset 14

Vlechten

Cadavre Eline van Wieren
Beeld Mieke Stuiver
Mail

In het Cadavre staren schrijvers nooit naar een leeg vel papier. Ze gebruiken de laatste zin van hun voorganger als begin voor iets nieuws. Zo spelen ze een woordspelletje dat al jaren geliefd is bij verveelde kinderen en Parijse surrealisten.
Vandaag schrijft Eline van Wieren verder met de famous last words van Mick Lindo.

Wat een geluk dat ik daar zit, op dat moment, op die plek, en niet iemand anders. Schuin, met mijn benen links van het toilet. De delen van mijn billen die niet bedekt zijn met onderbroek plakken tegen het plastic deksel. Het reservoir loopt zachtjes vol met water en achter me staat Martha, met in haar hand een houten borstel.
Ze begint bij de onderste tien centimeter. Steeds omklemt ze een nieuwe pluk met haar vrije hand en maakt korte, snel op elkaar volgende halen. Mijn handen liggen met de palmen naar boven in mijn schoot en elke keer als Martha met haar nagel langs mijn achterhoofd gaat om een nieuwe pluk haar te pakken, ben ik een puppy. Pluk een, mijn tong hangt uit mijn bek. Pluk twee, mijn staart kwispelt zachtjes. Pluk drie, een rilling trekt door mijn wervels en ik schud me voorzichtig uit.
‘Heb je het koud?’
Ik schud mijn hoofd. Ik draag een groot wit t-shirt met op de borst een slapend kind geborduurd en woel met mijn tenen door het hoogpolige tapijt dat om de wc-pot ligt.
Deze badkamer lijkt op de badkamer van het huis waarin ik opgroeide, lichtgroene stenen en vuile voegen, maar de geur is anders. In mijn herinnering ruikt het naar bleek en eucalyptus, hier ruikt het naar de vier lavendel geurzakjes die door de kleine ruimte verspreid zijn.
Martha borstelt van het begin van het haar op mijn voorhoofd tot het einde tussen mijn schouderbladen. Het enige wat je nog hoort zijn de tanden van de borstel langs mijn haren en onze ademhaling.
We ademen uit van haarzakje tot gespleten uiteinde, ademen in als de borstel zich door de lucht weer naar het begin begeeft. We zouden een heel leven door kunnen gaan als iemand ons af en toe wat water en een Happy Meal komt brengen.
‘Zal ik het voor je invlechten? Dan raakt het vannacht niet weer in de knoop.’
Ik knik. De vingertoppen van Martha zijn zo zacht dat ik ze stuk voor stuk zou willen kussen.
Bij de wasbak maakt Martha haar handen nat zodat ze meer grip heeft tijdens het vlechten. Van mijn moeder heb ik geleerd dat je een onrustige baby met een vinger over de brug van zijn neus moet aaien. De ogen zullen met iedere beweging een beetje verder sluiten tot de baby slaapt. Mijn ogen sluiten per pluk die Martha aan de vlecht toevoegt. Als ze klaar is legt ze haar handen op mijn schouders en ik laat mijn hoofd naar links buigen tot mijn wang op de rug van haar hand ligt. ’s Avonds slapen we in hetzelfde bed zonder elkaar aan te raken.

Over twee weken borduurt Fenna Riethof verder op Eline's laatste zin.
Lees verder

Lees verder

Eline van Wieren
Mieke Stuiver

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons