nieuwsbrief
menu Asset 14

Schuim

Cadavre Mick Lindo
Beeld Lune van der Meulen
Mail

In het Cadavre staren schrijvers nooit naar een leeg vel papier. Ze gebruiken de laatste zin van hun voorganger als begin voor iets nieuws. Zo spelen ze een woordspelletje dat al jaren geliefd is bij verveelde kinderen en Parijse surrealisten.
Vandaag schrijft Mick Lindo verder met de famous last words van Tim Nikken.

Voortaan ga ik gewoon even wachten tot het lampje van het koffiezetapparaat aangeeft dat de kookplaat op temperatuur is. In de koffietent ben ik namelijk behoorlijk in de war geraakt. Toen ik thuiskwam kreeg ik geen hap door mijn keel. Gelukkig ben ik het type niet dat daar stampij om gaat maken. Ze hadden geluk dat ik daar zat.

Het begon met de vaas. Knalroze seringen. Op zich een uitstekende keuze, maar toen ik naar beneden keek, zakte de moed me onmiddelijk in de schoenen. Er stond een laag schuim op het water. En geen zeepsopschuim. Geen bellen. Niet het soort schuim dat je aan frisheid doet denken. Dunnig, grijzig schuim. Schuim dat er duidelijk al een tijdje ligt. Het soort schuim dat op een net niet doodgeslagen glas bier ligt. En ik hou niet eens van bier.

Op zo’n moment weet ik me nog met relatief gemak bij elkaar te rapen. Ik sluit dan mijn ogen en concentreer me op de grond onder mijn voeten. Ik laat dat soort dingen over me heenkomen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik heb daarna de vrouw met de zwartgeverfde oogleden om een koffie verkeerd gevraagd. Met een bescheiden glimlach verzekerde ze me ervan dat dat geregeld kon worden. Ik voelde de gletsjer, die zich na het schuimvoorval in mijn buik gevormd had, langzaam ontdooien. Dit kon nog goedkomen.

Er verstreken vijftien minuten. Ik zag de vrouw praten met een paar jongemannen met gebreide truien, een tafeltje links van me. Elke pauze die ze lieten vallen vulde ze met dankbaar gegiechel. Even was ik blij voor haar dat ze zo’n plezier had. Één van de jongemannen onderbrak het gesprek met een minutieus vingergebaar naar het stukje muur vlak boven mijn hoofd. De vrouw draaide zich met een ruk naar mij om. Ze sloeg een hand voor haar mond. “Ik was je vergeten.” Ze leek naar woorden te zoeken. “Je bent ook zo… Onopvallend.”

Gooi ik het beschuimde bloemenwater over haar hoofd? Grijp ik haar bij de keel, en vraag ik wie ze nou zo onopvallend vond? Of ze diegene even wil aanwijzen? Loop ik naar buiten om haar banden lek te steken? Zet ik een bivakmuts op en volg ik haar naar huis? Gooi ik ‘s nachts een baksteen door haar ruit?

Ik denk soms dat de wereld mensen zoals ik hard nodig heeft. Ik had er ook voor kunnen kiezen om het anders te laten lopen, maar dat heb ik niet gedaan. Dat zit niet in mijn aard.

Ik weet dat het soms niet gepast is is om met keiharde daadkracht je plek op te eisen. Ik accepteer wat op mij afkomt. Ik bescherm de mensen voor zichzelf, zou je kunnen zeggen. Voor hun eigen onvoorzichtigheid.

Wat een geluk dat ik daar zat, op dat moment, op die plek, en niet iemand anders.

Over drie weken borduurt Eline van Wieren verder op Mick's laatste zin.
Lees verder

Lees verder

Mick Lindo
Lune van der Meulen is illustrator, schilder en schrijver. In haar werk staat de mens en zijn onvermogen vaak centraal. Ze weet eigenlijk nog niet precies wat ze wil, dus doet ze maar zoveel mogelijk van alles.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons