nieuwsbrief
menu Asset 14

Gender disappoint-ment

Actueel Ruby Sanders
Mail

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In verschillende media kwamen de afgelopen tijd vrouwen naar voren die gevoelens van 'overmatige teleurstelling over het geslacht van hun (ongeboren) kind' opbiechtten. Ruby Sanders vraagt zicht af of deze publieke biecht werkelijk nodig en verstandig is.

‘Teleurstelling over het geslacht van het (ongeboren) kind’, prijkt in grote letters op de website gender disappointment. Dit nieuwe fenomeen in de wereld van moeders in spe dook de afgelopen tijd veel op in de media. Echt nieuw is een voorkeur voor het geslacht niet; zo is er in veel samenlevingen waar ouders sterk leunen op de toekomstige financiële steun van hun kind, en waar vooral zonen dat bieden, een duidelijke voorkeur voor het krijgen van een zoon. En ook vroeger zullen vrouwen na vijf jongens gehoopt hebben op een meisje, of vice versa. Maar dit verschijnsel, aangeduid met de term gender disappointment, is anders.

In de Volkskrant schreef journalist Anne Kleisen over haar eigen ervaring. Bij de echo bleek haar tweede kind tegen alle wens en verwachting in een jongen. Dat ‘voelde als een afgang, een domper op ons oh zo gelukkige gezinnetje’. Kleisen zou moeten werken aan haar ‘aversie tegen opgroeiende jongens’. Ze ontdekte dat meer vrouwen hiermee kampen. Zo ook Bianca Rozendaal, oprichter van genderdisappointment.nl – naar eigen zeggen om het fenomeen uit de taboesfeer te halen. Hard nodig volgens haar, want het taboe zou groot zijn en tot schuldgevoel en schaamte bij de moeders leiden.

In de vele artikelen is de boodschap gelijk: de meeste vrouwen zouden een voorkeur hebben (zo te lezen vooral voor meisjes), velen van hen zijn teleurgesteld als die voorkeur geen werkelijkheid wordt, en allemaal worden ze verketterd wanneer ze dit met hun omgeving delen: ‘woede en harde veroordeling zullen je deel zijn’, ‘wee het gebeente van de vrouw die daar eerlijk voor uitkomt’. Om het taboe te doorbreken, biechten de (aanstaande) moeders hun teleurstelling massaal op in de media. Maar woede en harde veroordeling kom ik niet tegen. Zelfs onder een oproepje op Facebook van RTL Nieuws over ervaringen met gender disappointment, blijven de reacties mild. Waarom dan toch die onbedwingbare drang om het taboe te doorbreken?

Ik heb zelf nog geen kinderen, en besef dat het gevoelig ligt iets te vinden van zwangere vrouwen. Natuurlijk kan ik niet beoordelen of wat in hun hoofd omgaat legitiem is. Hen veroordelen of belachelijk maken is verkeerd en verwarrende gevoelens bespreekbaar maken altijd goed. Toch vraag ik me af hoe verdedigbaar de publieke biecht van deze vrouwen is. Is dit onderwerp maatschappelijk dermate relevant dat de discussie aangezwengeld moet worden, zoals bij andere publieke biechten?

Het is geen psychische stoornis waarvoor taboes doorbroken moeten worden. Sterker nog: ik denk dat deze biecht mogelijk schade kan veroorzaken. Want wat zal het kind denken, mocht hij (of zij) dit als opgroeiende tiener ooit lezen? Veel vrouwen treden immers met naam en toenaam naar buiten. Is de biecht dit risico echt waard? Er is bovendien geen praktische oplossing voor. Tenminste, tot het moment dat deze vrouwen tijdens de inseminatie gewoon kunnen aanklikken welk geslacht ze willen. En welke haarkleur, ogen, talenten, en ideeën. Is hier al een Black Mirror-aflevering over?

Lees verder Lees verder Lees verder

Ruby Sanders is chef Tekst bij Hard//hoofd, freelance eindredacteur (tijdens kantoortijden) en omnivoor film, televisie, literatuur en eten (in de avonduren).

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons