nieuwsbrief
menu Asset 14

Mijn goeie ouwe ik

Columns & Commentaar Trudy Kunz
Beeld Anna van Dooren
Mail

Daar had je het weer. Op de datingsite die ik laatst bezocht beloofde een heer (77, betrouwbaar, jong van geest) dat hij mij zou helpen ‘een betere versie’ van mijzelf te worden. Daar kan ik (70, opgewekt, jeugdig voorkomen) toch zo pissig van worden. Ten eerste: wat denkt die man wel? Ten tweede: laat-ie eerst eens met zichzelf beginnen en ten derde: waarom praat iedereen elkaar klakkeloos na, met dat ‘betere versie’?

Ik sla een huis-aan-huisblad open en lees: ‘Start het nieuwe jaar met een 90-dagen-afslank-transformatie en creëer de beste versie van jezelf’. Ik loop een boekwinkel binnen en stuit op titels als ‘De beste versie van jezelf’, ‘IK2, de beste versie van jezelf’ en ‘Your Better Self – a simple guide for living on Purpose in Peace and Prosperity’. In mijn kwaliteitskrant verdrink ik, onder het kopje ‘Opleidingen en cursussen’, in de mogelijkheden een acceptabeler variant van mijzelf te maken. Als ik zou willen, begon ik vandaag nog aan ‘een persoonlijke reis op weg naar’ - daar is-ie weer - ‘de betere versie’ van mijzelf.

Maar ik wíl geen persoonlijke reis, en ik wil al helemáál niet worden aangesproken alsof ik een soort vlooienmars ben die met een beetje goeie wil een Für Elise kan worden. Dat hele idee van maakbaarheid is zó jaren ’60. Natuurlijk: ik kan oefenen tot ik geen valse noten meer produceer en ik kan proberen mijn tempo wat op te schroeven. Maar als ik geen enkel muzikaal gevoel bezit, of een piano uit het jaar nul, zal alles wat ik speel als een verkapte vlooienmars blijven klinken. Hoe fijn is het dan om je beperkingen te kennen. Niks geen gedoe meer met betere versies, maar lekker doen waar je goed in bent (en al doende steeds beter in wordt).

Vroeger, toen we God nog hadden en een euro nog een gulden was, geloofde mijn generatie dat je alles wat je niet zinde naar je hand kon zetten. Te beginnen bij de wereld. Die was slecht, dus daar gingen wij een Paradijs van Liefde en Vrede van maken. We staken bloemen in ons haar en beminden elkaar tot we groen zagen. Het hielp voor geen meter. Sterker nog: hoe harder we het paradijs najoegen, hoe verder het van ons leek weg te drijven. Totdat iemand op een helder moment riep: ‘en als we ons er nu eens bij neerlegden? Als we de dingen, inclusief onszelf, probeerden te aanvaarden zoals ze zijn?’ Lachen, man. Ineens verschenen er boeken met titels als ‘Je bent goed zoals je bent’ en ‘Ik ben oké, jij bent oké’. Zelfacceptatie per strekkende meter. Mijn boekenkast viel er bijna van om.

Sindsdien komt er bij mij geen zelfhulpboek meer in. Ik kan inmiddels (min of meer) door één deur met mijn goeie ouwe ik, vol beperkingen, en dat is al heel wat. Dan maar niet volmaakt, niet handig en niet 24/7 gelukkig. Er moet tenslotte ook nog geleefd worden.

Lees verder Lees verder Lees verder

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.
Anna van Dooren komt uit Eindhoven en maakt illustraties met een rauw, kritisch en humoristisch randje.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons