nieuwsbrief
menu Asset 14

Lone wolf of terrorist?

Actueel Gastbijdrage
Mail

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Het onderscheid tussen een 'terrorist' of een 'lone wolf' is allesbehalve onschuldig. We moeten zorgvuldiger met de termen omgaan, stelt Anouk Kootstra.

Na de aanslag in Las Vegas beschreef de NOS de dader als een 'witte man van vierenzestig' en kon vervolgens rekenen op een stroom van kritiek. Volgens de usual suspects aan de rechterzijde van het politieke spectrum zou het noemen van de huidskleur van de man racistisch zijn. Jan Roos van VNL noemde de NOS een 'journalistieke schandvlek' en Jan Dijkgraaf van GeenPeil twitterde zelfs dat hij aangifte had gedaan bij de politie.

Het tegengeluid is niet minder krachtig. De frustratie zit hier niet in het wél benoemen van de huidskleur van de dader, maar juist in het níet erkennen van het mogelijke terroristische karakter van de daad. Uren na de aanslag werd er al gesproken over een 'lone wolf': een speciale aanduiding die gereserveerd blijft voor witte geweldplegers. Was de dader een islamitische man geweest, zo claimen de critici, dan was het geweld ongetwijfeld bestempeld als terrorisme.

Ik ben het hier ten dele mee eens. Het onderscheid tussen een 'lone wolf' en een 'terrorist' op zich is niet eens zo problematisch, maar de sociale en politieke consequenties ervan des te meer. Om van terrorisme te kunnen spreken moet het ernstige geweld gericht zijn op het behalen van een politiek doel. Een lone wolf opereert alleen, en wordt doorgaans gedreven door een psychische stoornis. Dat maakt de moordenaar van Pim Fortuyn alsmede die van Theo van Gogh tot terrorist, ondanks het feit dat de mannen niet dezelfde huidskleur deelden. Ook Anders Breivik en Dylann Roof zijn volgens deze definitie terroristen, maar Andreas Lubitz, de suïcidale piloot die zijn passagiersvliegtuig liet neerstorten, dan weer niet.

Zoals we ook in Las Vegas zagen, worden typeringen als 'lone wolf' en 'terrorist' echter al gebezigd lang voordat het doel van de daad bekend is. Daarnaast wordt de mentale gezondheid van witte daders vaak ter discussie gesteld, terwijl dat bij islamitisch geweld niet het geval is. Zowel Breivik als Roof zijn – zelfs tegen hun wil – als geestesziek gekenschetst, terwijl de neiging tot het zoeken naar een verklaring in de mentale gesteldheid van de geweldplegers van de aanslagen in Parijs, Nice of Brussel veel minder sterk was.

Vooral de politieke consequenties van het onderscheid zijn kwalijk. Waar Trump doorgaans staat te trappelen om de 'islamitisch terrorisme'-kaart te spelen, zoals na de aanslag in een gayclub in Orlando, blijft hij na het geweld in Las Vegas verrassend koel en neutraal: hij raadt ons aan meer te bidden, maar politieke actie blijft verder uit.

Hier zit precies de crux. Geweld door een 'lone wolf' geeft een gevoel van onvermijdelijkheid: het is onmogelijk te voorspellen en te voorkomen. Dit maakt het implementeren van beleidsmaatregelen overbodig en werkt de politieke status quo in de hand. Terrorisme daarentegen vraagt om actie en daadkrachtig optreden: twee dagen na de aanslagen in Parijs bombardeerde Frankrijk Syrië en na de schietpartij in Orlando pleitte Trump herhaaldelijk voor zijn Muslim-ban.

Het onderscheid tussen een terrorist of een lone wolf lijkt zo onschuldig, maar de sociale en politieke consequenties ervan zijn dat allesbehalve.

Lees verder Lees verder Lees verder

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons