nieuwsbrief
menu Asset 14

Kopstoot en tomatensoep

Columns & Commentaar Trudy Kunz
Beeld Reinout Dijkstra
Mail

Bij ‘stoethaspel’ moet ik denken aan een schilderij van Breughel. Als ik het woord over mijn tong laat rollen, zie ik zo’n gezellige boerenbruiloft voor me vol ongeletterde dwazen. Buiten woeden ziekte, honger en armoe, maar binnen vieren de stoethaspels feest met het verstand op nul, tegen de klippen op. Zij zijn tragisch en koddig tegelijk, net als het woord zelf.

Mijn neefje Teddy en ik waren de stoethaspels van de familie. Op begrafenissen zeiden wij steevast ‘van harte gefeliciteerd’, hoe hard we van tevoren ook op ‘gecondoleerd’ hadden geoefend. Op verjaardagen zakten wij door speeltafeltjes, lieten de fles advocaat uit onze handen vallen en stootten bij een spontane omhelzing de pruik van een onbekend dameshoofd. Teddy begon dan van schrik hevig te stotteren, wat de overige neefjes en nichtjes rood deed aanlopen en bijna stikken omdat zij Teddy niet mochten uitlachen. Jaren later, op zijn eigen verlovingsdiner, bestond Teddy - inmiddels Ted - het om precies op dat moment op te staan en het glas te heffen waarop een ober hem zijlings met een voorgerecht benaderde. Wat volgde was een harde kopstoot tegen het bord tomatensoep, met alle onfortuinlijke gevolgen vandien.

Ondanks ons linkshandig gedrag bleven wij in de familiekring opvallend geliefd. Op een leeftijd waarop ik de strekking van haar woorden nauwelijks begreep, hoorde ik een tante eens met betrekking tot Teddy en mij opmerken: ‘Kinderen zijn de vleesgeworden uitdrukking van het menselijk tekort.’ Daarbij keek zij zo liefdevol in onze richting dat wij snel naar de keuken vluchtten.

Mij lukte het beter dan Teddy mijn onbeholpenheid te boven te komen. Bij hem werd het alleen maar erger, om tenslotte te ontaarden in een algehele sociale fobie die hem het leven vrijwel onmogelijk maakte. Een nicht van mij was de laatste die hem, met een fles wijn op de grond voor de HEMA gezeten, nog in levenden lijve heeft gezien.

Nee, dan mijn coole vriend Pjotr, voor wie ik ooit oppastante was. Hem zal zo’n levensloop waarschijnlijk bespaard blijven. Zijn moeder stuurde hem, toen hij wat onhandig en verlegen werd, op achtjarige leeftijd naar de workshop ‘Kik, dit ben ik’, waar hij samen met leeftijdgenootjes getraind werd in weerbaarheid en zelfvertrouwen. Volgende week wordt hij 18: een aardig mens-in-wording met een open blik en een leuk stel vrienden om zich heen.

Maar dan ik, straks, als ik hem feliciteer. Ik weet zeker dat ik dan weer verander in de stoethaspel van weleer. Zo gaat het nu al jaren tussen ons, sinds zijn vroege puberteit - de tijd waarin mijn neefje en ik nog volop blunderden en stuntelden. Is het zijn onbevangenheid, zijn onvolgroeide ‘ik’ die het nog springlevende kind in mij wakker roept? Waarom anders verlies ik, zodra hij zijn boomlange gestalte voor een kus naar mij overbuigt, al mijn aangeleerde trucjes, het complete raffinement waarmee ik mij als volwassene in de wereld heb leren handhaven? Mijn verjaarszoen zal onbedoeld in zijn hals belanden en mijn voorgenomen, bloemrijke wensen zullen verschrompelen tot een simpel ‘doe je best’. Op die momenten besef ik: mijn tante zag het indertijd verkeerd. Het menselijk tekort zijn wij zelf, niet onze kinderen.

Lees verder Lees verder Lees verder

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.
Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons