nieuwsbrief
menu Asset 14

Het petje van Mano

Geen categorie Anna van Leeuwen
Beeld Wies van der Velde
Mail

Zwembaden zijn gevaarlijk. Zeker als Massamoordenaar Mano er is, die jongen met dat petje, die bij zijn vorige school is weggestuurd. Maar gevaar kan ook aantrekkelijk zijn.

Niet rennen langs het zwembad, die tegels zijn nat. Niet onder de duikplank zwemmen, straks springt iemand op je. Smeer je in. Smeer je nog een keer in. Niet met een volle maag gaan zwemmen. Niet met een lege maag gaan zwemmen. Hou je spullen goed in de gaten. En zorg dat je niet verdrinkt.

Zwembaden zijn gevaarlijk. Zijn ze daarom zo aantrekkelijk?

We waren tien, elf hooguit, toen Massamoordenaar Mano in onze klas kwam. Hij leek veel ouder, iemand die in een film is gecast om een leerling te spelen, maar amper geloofwaardig overkomt. Gecast als outcast, in zijn geval. En ik herinner me dat hij op een scooter naar school kwam, maar dat kan natuurlijk niet.

Ik voelde dat gevaar hevig tintelen onderin mijn buik.

Iemand zei dat Mano zo plotseling op onze school was gekomen omdat hij van zijn oude school af moest. Daar had hij iemand vermoord. We besloten het te geloven. We noemden hem Massamoordenaar. Het leek een heel valide reden om van school te veranderen. En hij zag er ook best gevaarlijk uit. Met dat petje. Wisten wij veel. Maar onder dat petje, die dromerige slome mooie ogen. Ik werd nerveus van Mano. Hij kon indringend kijken met die ogen, intimiderend. Een volwassen vieze mannenblik.

Mijn blauwe badpak had ik aan, die woensdagmiddag in zwembad De Krommerijn. De geur van zonnebrandcrème, chloor en patat in onze neuzen. Ik verbeeld me nu dat we zelfs softijs konden ruiken. De zon op onze smalle schouders. En toen siste mijn vriendinnetje: ‘Massamoordenaar Mano is er!’ Zij dacht alleen aan gevaar. Ik voelde dat gevaar hevig tintelen onderin mijn buik.

Ik durfde niet op te kijken. Mijn hoofd legde ik op mijn handdoek, mijn ogen dicht. Zo lag ik te denken aan de onzichtbare verbintenis tussen Mano en mij. We waren samen in het zwembad, al waren we niet samen. We hadden nu samen iets meegemaakt. Het was geen belangwekkend avontuur, dat wist ik, maar toch. 
Ik maakte me nog geen zorgen over hoe mijn haar zat, hoe mijn kleren zaten of hoe mijn lijf zat. Make-up droeg ik nog niet. Ik maakte me zorgen over hoe ik deed. Bij twijfel deed ik niets. Ik lag op mijn handdoek en deed niks. Een verleidingstactiek van niks. Mijn vriendinnetje vond er niks aan. Ik kon haar niet vertellen waarom ik niet meer bewoog. Als ik had bewogen, had ik kunnen zien of hij met zijn petje op zwom. Ik denk van wel. Als ik had bewogen, had ik me in kunnen smeren. Dat leek ineens kinderachtig en raar.

Thuis bekeek ik mijn rode schouders en rug in de spiegel. Ik smeerde aftersun. Toch kon ik niet slapen van de branderige pijn. Het voelde alsof hij dat had gedaan, mijn Massamoordenaar Mano, alsof hij mijn schouders had verkleurd, mijn rug had aangeraakt. Ik droomde dat hij me van de glijbaan duwde. Ik droomde dat ik zijn petje op mocht en zijn pistool mocht zien.

Lees verder Lees verder Lees verder

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.
Wies van der Velde is illustrator, wonend en werkend in Den Bosch. Ze werkt vooral met kleurpotlood en Lino, die samen een mooie balans vormen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons