nieuwsbrief
menu Asset 14

Muggen in het strafkamertje

Literair Jozien Wijkhuijs
Mail

Ik slaap iedere nacht in de nok van de bovenste verdieping van een oud klooster, in het voormalige strafkamertje. Dat laatste weet ik van een van de mensen die het in de jaren tachtig hebben gekraakt. Zij maakten van mijn ruimte een donkere kamer voor hun foto’s, omdat het geen ramen had, alleen een eenzaam toilet. Het is een griezelige gedachte: nonnen met onzedelijke gedachten en manieren werden opgesloten op de zesendertig vierkante meter waar ik nu te weinig stofzuig.

In de tussenliggende jaren werd het pand gelegaliseerd, de ruimte van ramen voorzien en het toilet eruit gesloopt. Daarna woonden er steeds andere leden van mijn woongroep in. Een van hen bouwde een hoge houten hoogslaper, vlak onder het punt waar drie schuine wanden bij elkaar komen. Daar slaap ik nu. Een vriendin van mij noemt mijn bed liefkozend ‘het vogelnestje’. Iemand die onlangs onverwacht in het bed terechtkwam zei: ‘het doet me denken aan een piratenschip’. Ik begreep niet geheel wat hij daarmee bedoelde.

Mijn vogelnest heeft eigenlijk maar een groot nadeel: omdat het zo hoog is, wordt het er in de zomer bloedheet. Om nog wat verkoeling te vinden, zet ik mijn twee klapramen wijdopen (de opgesloten nonnen zouden jaloers zijn geweest), maar dat trekt muggen aan. Veel muggen.

'De muggen keken van buiten het dunne net lijdzaam toe.'

De oplossing voor dit probleem bleek in een stellingkast in ons washok te liggen. Ik bezit al een klamboe sinds ik nog bij mijn ouders woonde en ik er een had gezien in een Karwei-folder, op dat moment mijn enige bron van wooninspiratie. Nadat ik hem had gekocht bleek dat ik, als ik hem ophing, mijn televisie niet meer kon zien. Mijn prioriteiten op mijn achttiende lagen anders, en de klamboe eindigde in mijn uitzet, om daar pas tien jaar later weer uit te komen.

Heel erg gerust was ik er niet op, eigenlijk. Ik vind mezelf namelijk niet echt het klamboe-type en had het gevoel dat de rest van mijn kamer dan opgesierd zou moeten worden met ‘Live Love Laugh’-posters en Boeddhabeeldjes. Maar toen het ding eenmaal hing vond ik eigenlijk wel gezellig. De muggen keken van buiten het dunne net lijdzaam toe hoe ik mijn boek las en af en toe grijnzend hun kant op keek.

Het echte geluk kwam echter pas de dag na de Nijmeegse vierdaagse. Na een week traditiegetrouw bier tappen voor strontbezopen Nijmegenaren en toeristen, wilde ik niks. Alles deed pijn en mijn bed diende als plek om mijn wonden te likken. Het deel van mijn huisgenoten dat het iets rustiger aan gedaan had, was alleen rond tien uur ’s ochtends alweer in de weer met stofzuigers, heggescharen en kopjes koffie en dat vond ik allemaal redelijk confronterend. Ik deed mijn deur op slot, trok de klamboe dicht, kroop onder de dekens en liet het buiten allemaal maar razen. Het was een extra afscheiding tussen mij en de altijd maar doorzoemende buitenwereld, mijn tent in het oerwoud van zelfredzame woongroepbewoners. Misschien laat ik hem deze winter wel hangen.

Lees verder Lees verder

Jozien Wijkhuijs ('89) is in willekeurige volgorde: geen liefhebber van kaas, freelance journalist, Zeeuws, inwoner van Nijmegen, schrijver en permanent in de war.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons