nieuwsbrief
menu Asset 14

Zonder dat het irritant wordt

Actueel Redactie
Mail

Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.

GLOW: De vrijheid van verschoppelingen
✩✩✩✩✩
Simone Peek

'In één week keek ik een seizoen van Stranger Things, Orange is the New Black en GLOW: Gorgeous Ladies of Wrestling. Ze hebben iets gemeen: Stranger Things en GLOW spelen in de jaren tachtig. Orange en GLOW hebben een bijna volledig vrouwelijke cast, met enkele rollen voor mannen (de gevangenisdirecteur, de regisseur). De laatste twee zijn van dezelfde makers.

De nieuwe GLOW heeft een redelijk onsmakelijk seksistische vrouwenworstelshow uit 1985 feministisch weten te portretteren. De spotlight staat op de vrouwen achter de schermen. Net als Orange maakt GLOW gebruik van de dramatische kracht van onvolmaaktheid. Maar het biedt vooral een lekkere beleving van de vrijheid van verschoppelingen. Saamhorigheid in een donkere trainingsloods onder de Californische zon. Een theatrale reductie van wereldproblemen tot worstelwedstrijdjes (de zwarte Welfare-Queen versus de blonde Liberty-belle versus Soviet ‘Zoya the Destroya’). En synthesizer-pop en -rock uit de eighties. Die regisseur wordt gespeeld door Marc Maron: ‘I don’t like you. Take that in. Hold on to it. Try not giving a fuck. There is a lot of power in that.’ Ik kijk uit naar seizoen twee.'

De Toren: Intellectuelen achter het IJzeren Gordijn
✩✩✩✩✩
Daan Steinebach

'Het fijne aan literatuur is dat je af en toe in een andere wereld kunt zijn, al is het maar voor even. Eén van de fijnste, maar ook meest complexe werelden die ik daarin ben tegengekomen is die uit De Toren van Uwe Tellkamp. Het gaat over de bewoners van de gelijknamige wijk in Dresden, in het laatste decennium van de DDR. De bewoners zijn, zonder veel omhaal, intellectuelen – artsen, literair redacteuren. Maar hoewel ze leven in het Land der Dichter und Denker en zich daar uiterst bewust van zijn, leven ze ook in het land van het real existierender Sozialismus, waar denken een moeilijke bezigheid was.

Tellkamp neemt de tijd. Ik lees er al jaren af en toe in, moet moeite doen om de over achthonderdzoveel pagina’s verspreidde meanderende zinsconstructies – of beter nog: constructen, van ingenieuze structuur en, soms, indrukwekkende lengte – te verteren. Maar het leert je hoe diep een totalitaire staat kan doordringen in het denken, ook van de denkenden. Of is al dat intellectualisme, het gedweep met Schumann en Goethe, een romantische vlucht van de werkelijkheid van dat echt bestaande socialisme?'

Happy Valley: Jeukende handen
✩✩✩✩✩
Dorien Vrieling

Een klein, grauw stadje in Noord-Engeland, waar de mensen arm zijn en de meeste jongeren verslaafd. Knap om in zo’n deprimerende setting een serie neer te zetten die niet alleen realistisch aanvoelt, maar ook bloedstollend en geestig is.

Dat dat de makers van Happy Valley gelukt is komt doordat het verhaal origineel is en goed in elkaar zit, maar het is vooral de kracht van de hoofdrolspeler. Sarah Lancashire kreeg volkomen terecht een BAFTA voor haar rol als politiechef Catherine Cawood. Politievrouwen in series zijn vaak wat stuurs en bonkig - Sarah Lund, Saga Loren -, maar Catherine is sterk en kwetsbaar. Ze mept om zich heen als het moet, maar snottert ook heel wat af. Zonder dat het irritant wordt. De ellende en het geweld zijn niet van de lucht in Happy Valley. En toch gloort er steeds ook weer hoop. Hoeveel klappen haar ook toegebracht worden, en hoe vindingrijk haar nemesis Tommy Lee Royce ook is – ook een erg goede rol, van James Norton, je handen gaan ervan jeuken - Catherine krabbelt steeds weer op.'

Lees verder Lees verder Lees verder

Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons