nieuwsbrief
menu Asset 14

Dansen op het graf van ons racistische verleden

Actueel Yoren Lausberg
Mail

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. In New York City wordt een 90 jaar oude, racistische wet eindelijk geschrapt. Reden voor een vreugdedansje? Yoren Lausberg denkt er het zijne van.

Elders schreef ik al eens over de sociale en politieke roots en aspecten van elektronische dansmuziek. Ik heb het dan natuurlijk over House, Techno en Disco, en hoe zij een belangrijk onderdeel zijn van de politieke en emancipatiegeschiedenis van LGBT-mensen en mensen van kleur. Als we het over de politieke kant van dansmuziek hebben dan hebben we het al snel over de verleden tijd. Ik doe dat zelf vaak ook. De geschiedenis van elektronische dansmuziek is namelijk nogal zwart, van lage klasse, en al helemaal erg queer – ook al zou je dat nu niet meer zeggen.

Maar geschiedenis heeft een probleem: het klinkt alsof het achter ons ligt, alsof het al voorbij is. Dat hoeft niet noodzakelijk zo te zijn. Er is altijd te wijzen op subtiele manier waarop ‘geschiedenis’ nog steeds relevant is voor het heden en de toekomst. Deze week werd er in New York de dancescene ontdaan van een pijnlijk stukje geschiedenis. Afgelopen dinsdag (20 juni) besloot de city council van New York om de in 1926 aangenomen Cabaret Law te schrappen. Dit na langdurige lobby-acties en publieke protesten.

Deze wet werd in de ‘roaring twenties’ aangenomen. Dansen werd sindsdien enkel toegestaan in plekken met officiële toestemming: de cabaret bars. Destijds was al bekend dat de wet bestond om jazzfeestjes te verhinderen, waar witte en niet-witte mensen gezamenlijk dansten. Later werd dezelfde wet gebruikt om de gaybars en nachtclubs waarbij de vroege house en techno werden gedraaid te sluiten. In heel New York bezitten tegenwoordig maar 100 locaties een vergunning om hun gasten te laten dansen, met name clubs met Afro-Amerikaanse en latino klandizie hadden moeite met het verkrijgen van een vergunning en werden vaker gecontroleerd. Daarbij moet je bedenken dat als er maar 100 plaatsen zijn waar legaal gedanst mag worden in New York, dat het grootste deel van de stad illegaal danste.

Maar hé, hiep hoi zou je zeggen, deze wet wordt nu eindelijk geschrapt. Maar waarom duurde het zo lang voor het zo ver kwam? Het was namelijk niet dat hier eerder nooit aandacht voor is gevraagd. Geluidsoverlast en mensen die ’s nachts op straat zouden hangen worden gezien als gevaar waarvoor deze wet nog nodig bleef. Zo bleef een racistische wet uit het verleden in effect, nu echter met ‘overlast’ als reden. De racistische eindjes mag je zelf aan elkaar knopen.

Nu de wet opgeschort is wordt er gesteld dat dansmuziek een essentieel onderdeel is van de cultuur en economie van New York, die door het schrappen van deze wet tot bloei kan komen. Uiteindelijk werd het onder het nom van de cultuur laten bloeien en de stad aantrekkelijk maken weer toegestaan voor New Yorkers om te dansen, lekker raciaal gemixt dit keer. Het is natuurlijk goed dat deze van origine racistische wet is opgeschort, jammer alleen dat daar een dergelijke nutsanalyse voor nodig was, en dat dansmuziek niet gezien wordt als de bevrijdende en emanciperende beweging die het ooit was en weer zou kunnen worden.

Beeld: residentadvisor.net

Lees verder

Lees verder Lees verder


Yoren Lausberg (1992) is researchmasterstudent Sociologie aan de UvA.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons