nieuwsbrief
menu Asset 14

Vrijdagavond

Geen categorie Marjolijn van de Gender
Beeld Martine Beetz
Mail

In het Cadavre staren schrijvers nooit naar een leeg vel papier. Ze gebruiken de laatste zin van hun voorganger als begin voor iets nieuws. Zo spelen ze een woordspelletje dat al jaren geliefd is bij verveelde kinderen en Parijse surrealisten.
Vandaag schrijft Marjolijn van de Gender verder met de famous last words van Anne van Winkelhof.

‘Ik hoop toch dat er iemand anders komt en mij onder zijn hoede neemt,’ zegt Janna terwijl ze de sigaretten uit mijn jaszak haalt. In het donker lijkt ze op haar Tinderfoto’s. ‘Heb je een aansteker?’
Het mag niet te makkelijk zijn, dus ik zeg niets. De aansteker zit in mijn achterzak, een plek waar haar vingers niet durven te komen. Of durfden te komen, want haar nagels prikken door mijn broek heen terwijl ze de aansteker pakt.
Mijn nek prikt en ik kijk naar links, naar rechts. Ons enige gezelschap in het park is een man die rondsloft met een chihuahua in zijn armen. Zijn kin ligt bijna op zijn borst, zijn lippen bewegen en hij wiegt de chihuahua voorzichtig. Hij ziet ons niet. Met één vlammetje steekt Janna twee sigaretten aan. Ze laat mij kiezen welke ik neem.

‘Op school moet ik hoofdsteden leren,’ zegt ze. ‘Volgens mij heten ze daarom zo, omdat iedereen ze ooit uit het hoofd heeft geleerd.’
Op school. Ik zet twee stappen achteruit. Mijn schoenzolen zinken weg in de modder, mijn knieën trillen.
‘Thijs?’ zegt ze.
Toen ik hoofdsteden moest leren, waren Servië en Montenegro één land en moest ik het identiteitsbewijs van mijn broer stelen om naar de kroeg te kunnen. Na drie biertjes glipte ik met mijn vrienden naar buiten om over te geven. Als één van ons pepermunt bij zich had, maakten we ons zo breed mogelijk en marcheerden we terug naar binnen. Inmiddels steelt mijn broer mijn foto’s om op Tinder te gebruiken, want bij mij groeien de grijze haren enkel op de achterkant van de schedel.
Janna zuigt aan haar sigaret en ik kijk naar de mijne. Het gloeiende puntje glijdt naar mijn vingers toe, vastbesloten om ze te verbranden.
‘Ik geloof niet dat dit een goed idee is,’ zeg ik.

‘Je bent jonger dan ik dacht,’ zegt Janna.
‘Jonger?’
‘Meestal zijn ze ouder dan ze mij vertellen.’ Ze neemt een teug van haar sigaret. ‘Hij was ook ouder. Maar dat vond ik niet erg. Ik vond het alleen erg dat er meer dan één leugen was.’
Met moeite wrik ik mijn schoenen los. Het vocht is door het leer gekropen, mijn sokken zijn koud. ‘Hoorde je niet wat ik net zei?’
‘Je vindt dit geen goed idee,’ zegt ze, ‘maar we staan hier nog.’
Ze is lang en haar lippen glanzen. Als ik watten in mijn oren zou stoppen, zou ik kunnen vergeten wat ze zei over hoofdsteden.
Ik haal de aansteker uit mijn zak en neem het doosje met sigaretten van haar over. Zonder haar aan te kijken houd ik twee sigaretten tegen de vlam. ‘Jij mag kiezen,’ zeg ik.

Na een korte zomerstop borduurt Laura Haman verder op Marjolijns laatste zin.
Lees verder

Lees verder Lees verder

Marjolijn van de Gender (1994) studeert Taalwetenschap en Nederlands. Ze stond drie keer in de finale van schrijfwedstrijd Write Now! en ging mee met het zomerkamp van Das Magazin en de schrijfresidentie van deBuren. Recent verschenen negen korte verhalen van haar in de bundel Historische Verhalen – korte verhalen uit de Oudheid.
Martine Beetz is ontwerper en illustrator. Een passie voor storytelling, poëzie en metaforiek. Trouw met potlood en of krijt. En altijd met een kopje koffie erbij.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons