nieuwsbrief
menu Asset 14

Leven als een Totti in Rome

Literair Vincent Siderius
Mail

De 40-jarige man maakte afgelopen jaar elke week voor zijn plezier nog een drafje op een voetbalveld. Hij rook een beetje aan het gras, keek of de wind goed stond en plaatste zijn voet dan tegen een stuk leer. Waar de gemiddelde houdbaarheidsdatum voor een spits na begin dertig wel is verlopen, hing Francesco Totti pas vorige week zijn schoenen aan de wilgen, maar niet voordat hij afgelopen seizoen in zijn geheel als persoonlijke afscheidstournee had behandeld.

Totti heeft zijn volledige, 24-jaar durende carrière, voor AS Roma gespeeld — de grootste club van Rome. Hij had voldoende mogelijkheden om het hogerop te zoeken, want hij was goed genoeg. Meer dan goed genoeg. Totti had een gevreesde spits kunnen zijn voor de beste teams van de wereld, maar koos er, tot mijn onbegrip, altijd voor om in Rome te blijven. Clubliefde is blijkbaar nog niet uitgestorven.

'Zijn ietwat gezette lichaam wekte niet het vermoeden dat hij nog achter een bal aan zou gaan'

Afgelopen maand was ik in Rome en heb daar een wedstrijd van AS Roma bijgewoond. Er werd regulier met 2-0 gewonnen van een nietszeggende laagvlieger. Het spel was niet om aan te gluren, maar af en toe gebeurde er iets in het stadion. Rumoer. Na een tijdje had ik door dat veertigduizend man met één oog naar de wedstrijd keek en met het andere naar Francesco Totti. Het lichaam van Totti is niet meer in staat om een hele wedstrijd te spelen en daarom zit hij elke week op de bank, behalve de laatste tien, vijftien of soms twintig minuten. Op het moment dat hij opstaat in de dug-out — ook al is het maar om aan zijn kont te krabben — gaat het hele stadion uit zijn dak. ‘Il capitano, il capitano!’ schalt het uit de keel van elke aanwezige Romein. De Italianen hebben door dat het tijdperk Totti bijna is afgelopen, en dat voel je.

Met nog 25 minuten te spelen begon het stadion te trillen, letterlijk. Elke supporter ging stampen. Totti klom uit zijn trainingspak en het klassiek bordeauxrode tricot toonde zich. Een warming-up was niet nodig, sprinten is niet meer voor hem weggelegd. Hij kwam het veld in, maar rennen zou je het niet kunnen noemen. De 800 gespeelde wedstrijden beginnen zijn tol te eisen. Zijn ietwat gezette lichaam wekte niet het vermoeden dat hij nog achter een bal aan zou gaan. Persoonlijk denk ik dat elk teamgenoot die het ook maar in zijn hoofd zou halen om hem in de diepte weg te sturen, achteraf in de kleedkamer een paar klappen krijgt. Dit betekent niet dat hij niet meer kan voetballen. Elke keer als hij de bal kreeg, was het alsof hij een oude vriend begroette. De bal en Totti hebben geen geheimen voor elkaar.

Als Totti zich kandidaat zou stellen voor het burgemeesterschap van Rome heeft hij aan minder dan één A4’tje als partijprogramma genoeg om te winnen. Totti wordt verafgood in Rome. AS Roma-shirtjes met zijn naam erop zijn het behang van de stad en bij het noemen van die naam vult een verliefde blik de ogen van elke Romein. Loyaliteit is de valuta van respect. Hij hoeft zich helemaal niet kandidaat te stellen om de baas te worden van Rome, hij is namelijk al de baas. Ik snap hem nu. Hij leeft als een Totti in Rome.

Beeld: Anthony Majanlahti

Lees verder Lees verder Lees verder

Vincent Siderius is prestatiepsycholoog en helpt sporters door te kijken wat ze nodig hebben om op het juiste moment al hun vaardigheden ten volste te benutten.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons