nieuwsbrief
menu Asset 14

Drie rozijnen en een handje chips

Literair Iduna Paalman
Beeld Tsjisse Talsma
Mail

‘Je maakt te korte zinnen’, zei de studiegenoot. ‘Ze zijn mooi, maar echt kort. Het komt allemaal een beetje simpel over.’ We zaten tegenover elkaar, een zak chips tussen ons in, bij hem thuis, op de grond. We kenden elkaar net een paar maanden, we hadden twee keer bij elkaar gegeten, of dat dates waren weet ik nog steeds niet. Maar op een gegeven moment voelt het te laat om elkaar nog te kussen.

Ik schrok van zijn eerlijkheid. Mijn redenatie gaat meestal als volgt: ik ken deze persoon nog niet zo goed, dus laat ik maar voorzichtig zijn. De zijne was: ik ken deze persoon nog niet zo goed, dus ik kan alles zeggen wat ik wil. Ik vond het een inspirerende eigenschap. Hij had die kant van zichzelf in werkcolleges al eens eerder laten zien. Zonder haperen kon hij een groepsgenoot zeggen dat diens bijdrage Wurst was, en hij was zelfs een docente eens zo ruw in de rede gevallen dat ze hem had gevraagd even een ommetje te maken.

Dat hij me bij hem thuis uitnodigde om onze zelfgeschreven teksten te bespreken (ik had een kort verhaal meegenomen over een slager in een klein dorp die besloot ook vegetarische burgers te verkopen, en daarover ruzie kreeg met een trouwe klant, ik was er zelf best tevreden over, en de studiegenoot had een gedicht ingebracht) had mede omdat ik mijn verhalen nooit zomaar aan iemand liet lezen, iets weg van een beproeving.

‘Je zet te snel een punt, terwijl een bijzin zoveel kan toevoegen’, zei hij terwijl hij het verhaal nog eens scande. ‘Je bent een hinkende merel op de grond. Ga eens vliegen man.’ Hij nam een grote hand chips, liet de helft op de grond vallen, keek me boos aan.
Nee, dat kussen zat er inmiddels echt niet meer in.
‘Waarom maak je ze zo kort? Het is alsof je jezelf met zo’n punt telkens in de rede valt!’
‘Ik weet het niet’, zei ik, ‘misschien is dat mijn stijl?’
‘Ach wat stijl’, zei hij en gaf me nog een tip: ik moest meer bijvoeglijke naamwoorden gebruiken. ‘Je pikt nu in een kale grond.’

Toen was zijn gedicht aan de beurt. Het heette Nacht van vleugels en was geïnspireerd op Flügelnacht van Paul Celan, een dichter die hij erg bewonderde, vertelde hij. De chips was op. Terwijl ik las ging hij naar de keuken om te kijken of er nog iets eetbaars was. Ik vond het gedicht protserig, pretentieus en overdreven. Daarbij hadden “[…] de stenen, die afgrondelijkerwijs rollen” wel veel weg van Celans “Kiesel, abgrundhin rollend.”
‘Sorry dat ik je niet meer kan aanbieden’, zei hij toen hij terugkwam met een zakje rozijnen en weer tegenover me ging zitten. Hij lachte en maakte zijn ogen groot. ‘Wat vind je van het gedicht? Eerlijk zijn hoor!’

In sommige tuinen staat zo’n grote zwarte ton. Je gooit er allerlei soorten afval in: schillen, bladeren, volle natte koffiefilters, prutjes, restjes, dode kevers. Dit afval composteert in die benauwde donkere ton tot supervruchtbare mest. Zou eerlijkheid zo werken? Eerst stinkend, muf en in de weg staand als afval maar uiteindelijk de beste voedingsbodem voor alles? Of is eerlijkheid een niet-recyclebaar bijproduct geworden dat net zo makkelijk kan worden vernietigd? ‘Ik ben een heel intelligent persoon’, zei Donald Trump eens over zichzelf, ‘ik zou een antwoord kunnen geven dat perfect is en niemand zou erom geven, niemand zou erover schrijven.’

Op het moment dat ik de studiegenoot precies vertelde wat ik van zijn gedicht vond begon het buiten te regenen. Hij keek me een moment ontsteld aan. Toen kusten we.

Lees verder Lees verder Lees verder

Iduna Paalman (1991) is Hard//hoofdcolumnist. Haar poëzie en korte verhalen verschenen o.a. in De Gids, Het Liegend Konijn en NRC Handelsblad. Ook schrijft ze voor het toneel en werkt ze als docent. // iduna@hardhoofd.com
Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons