nieuwsbrief
menu Asset 14

Wat wil je doen dan?

Het is al laat wanneer ik vanaf mijn werk naar huis fiets. De hele dag is het zomers warm geweest, ik fiets met open jas en ondanks dat het laat is lopen er nog veel mensen op straat. Dat heeft iets geruststellends; al is het maar omdat ik me als vrouw ’s nachts altijd een tikkeltje kwetsbaar voel. Vlakbij een plein passeer ik een man die zijn hand opsteekt en ‘high five’ roept. In het voorbijgaan geef ik hem een high five, waardoor hij wankelt en bijna op het fietspad valt. Tweehonderd meter verderop loopt een groep jongens. Ze praten luid, lachen en duwen elkaar een beetje heen en weer over de stoep. Eentje van hen ziet mij aankomen en ik zie hoe hij van stoeprand naar fietspad beweegt. Op het moment dat ik langs fiets springt hij naar voren. Een milliseconde is zijn hoofd vlakbij het mijne, hard roept hij:  ‘Raaaah!’ Ik maak een schrikbeweging en de groep giert van het lachen terwijl ik met versnelde hartslag doorfiets.

Mail

Maandelijks, soms zelfs wekelijks, zijn er mensen - eigenlijk altijd man en eigenlijk altijd in een groep - die het grappig lijkt om mij te laten schrikken wanneer ik langs ze fiets. Meestal zie ik het aankomen, maar toch schrik ik iedere keer weer van de beweging of het geluid. De schrikreactie is keer op keer een vernederende ervaring. Het voelt als een teken van zwakte, het maakt mij ervan bewust dat ik deze straat als onveilig zie, dat ik stiekem altijd bang ben dat een groep die ik passeer me iets aan kan doen. Elke keer dat ik mijn schouders optrek of bijna een gilletje slaak voelt het alsof ik heb verloren bij een spel waaraan ik niet mee wilde doen.

'Ik zal niet verliefd worden op een onbekende die mij laat schrikken.'

Wanneer ik hier de volgende dag met vrienden over praat zeggen ze dat zij dit bijna nooit tot nooit meemaken. Eén vriendin zegt dat het haar ook wel eens overkomt, maar niet zo vaak. Van mijn andere vrienden krijg ik verschillende tips: terug schreeuwen, omfietsen, schelden of afstappen of beter nog: iemand voor de bek slaan. Ik knik alsof ik het allemaal even reële opties vind. Iemand suggereert dat dit vooral bij meisjes gebeurt en een ander voegt er ‘Ja, maar niet bij alle meisjes’, aan toe. Ik begin aan mezelf te twijfelen.

Is het lichaamshouding, die al van verre schreeuwt dat ik een schrikachtig mens ben?
Iets in mijn blik dat aangeeft dat ik geboren ben als prooi?
Zou er zoiets bestaan als een aura en zou de mijne dan een kleur hebben die zegt: jaag mij angst aan?

Waarom voelt iemand de noodzaak om een onbekende überhaupt te laten schrikken? Het lijkt me nogal nutteloos. Ik weet niet of iemand stoerder zal worden gevonden door het laten schrikken van een willekeurig meisje op de fiets. Ik zal niet verliefd worden op een onbekende die mij laat schrikken. Ik ben er ook niet per se van onder de indruk. De enige reden die ik kan bedenken is macht.
Wanneer ik een schrikbeweging maak kan een ander, hoe kort dan ook, het idee hebben macht over mij te hebben. Macht over mijn reactie. Macht over de publieke ruimte. Heel even zal de ander iemand zijn die mij kan raken en heel even zal de ander daar voldoening uit halen.

Het is heel makkelijk om te roepen: laat zo iemand geen macht over je hebben!

Het is heel makkelijk om te roepen: Take back the power!

Het is heel makkelijk om hier boos over te worden.

We leven in een tijd waarin er een ‘fearless girl’ tegenover een stier op Wall Street is gezet. Met haar armen in haar zij, een wapperende jurk en haar blik recht vooruit. Laatst ging de foto waarop Saffiyah Khan lachend tegenover de extreem rechtse Ian Crossland stond viraal. Handen in haar zakken en een glimlach alsof ze hem elke dag bij de supermarkt zag. Wanneer ik dat zie denk ik: ja, jullie zijn krachtig. Ik denk niet dat het mij, of wie dan ook, zal helpen om af te stappen, te schelden of te slaan. Noch denk ik dat omfietsen een optie is.

Misschien schuilt de redding in een blik die zegt ‘Wat wil je doen dan’, een wapperende jurk en een stervenskalme glimlach.

Lees verder Lees verder Lees verder
Yentl van Stokkum (1991) was ooit, op een blauwe maandag, kunstdocent in het middelbaar onderwijs. Nu schrijft ze theaterteksten, hoorspelen, poëzie en essay’s. In 2017 studeert ze af aan de HKU-opleiding Writing for Performance.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5