nieuwsbrief
menu Asset 14

Parkverhaaltjes

Literair Wiard van der Kooij
Beeld Eline Schipperen
Mail

Van snuisterende egels en afgedankte huiskonijnen tot oesterduikers en incestueuze geliefden: het leven in het park gaat – anders dan je misschien zou verwachten – niet altijd over rozen. Wiard van der Kooij geeft drie korte impressies.

I

Zigzaggend door drassig gras speurde Albino Egel naar duizendpoten en pissebedden, als een op hol geslagen cursor, gevangen in een zwart bureaublad.
’s Nachts snuisterde hij, bij dageraad viel het egeltje doodop in slaap en droomde van een vrouwtje. Geen wacke bitch, maar een lieve vrouwtjesegel, die hem accepteerde zoals hij was. Rep in het bijzijn van een melanine-arm egeltje van white privilege en het diertje lacht je vierkant uit. Wormen, krekels en zelfs hun larven zagen de paria van het park meestal van meters ver aankomen.
Albino Egel voelde ondergrondse beweging en volgde zijn potentiële prooi zo stil als hij kon, maar zijn concentratie werd verstoord door een schrille hulpkreet uit een hoop gesnoeide takken. Een huiskonijn, afgedankt en rillend van de kou, kroop tevoorschijn. Albino Egel beet op zijn lip en keek het konijn even aan. Een traan, weldra door de parkbodem opgeslurpt, druppelde uit zijn felrode egeloogje. En Albino Egel nam de benen. Overmorgen ben je dood, konijn, wist de egel uit ervaring. Vroeger was zo’n verstoten konijn zijn enige vriend en vandaag had hij nog niets gegeten.

II

Valerie verscheen, vederlicht, fladderend als een vlinder. Haar witte jurk en haar gitzwarte haren bounceten begeerlijk. De mand die ze droeg zat tjokvol druiven, broden, kazen en een Château de Tumeur. Toen ze het gras bereikte, schopte ze haar schoeisel sierlijk weg. Ze danste langs de rivier op me toe. ‘Kus me,’ zei ze en ze keek me indringend aan. Ik verroerde geen vin. ‘Kus me dan toch, lief,’ herhaalde ze smachtend terwijl ze ijverig haar picknickkleed spreidde. Ik wendde me af, zwijgend, zuchtend. Een minuut verstreek, haar donkere ogen priemden in mijn rug. Toen reikte ze voorzichtig naar mijn gezicht. Teder omvouwde haar hand mijn kin en draaide hem richting de hare. Haar bordeauxrode lippen waren amper een kurk van mijn mond verwijderd – ik rukte me bruusk los. ‘Hé, kaolo-trut, je bent godverdomme mijn tweelingzuster!’ schreeuwde ik en ik verborg mijn gezicht in haar kleed. Valerie giechelde. ‘Jij bent echt een mongooltje, schat,’ zei ze terwijl ze inschonk. Ik durfde het niet uit te spreken, maar beloofde haar in mijzelf eeuwige trouw. Misschien is prille liefde als een jonge wijn, dacht ik. Misschien moet je eerst karafferen.

III

Zondagavond was het vredig in het park. Het was volkomen windstil, niemand had zin om te bootcampen en ook de moslimextremisten, die gewoonlijk konijnen onthoofden – en dat nog wel op de dag van de Heer – lieten hun training schieten omdat ze de dag ervoor eindelijk eens in hechtenis waren genomen. Er klonk rond elf uur alleen ‘flip flop flip flap’, want Nigel liep, gehuld in duikuitrusting, in een rechte lijn op de vijver af. Toen hij deze tot een meter genaderd was, zette hij zijn duiklamp aan en sprong hij met een plons in het water. Nigel bleef twee uur onder, hees zichzelf weer op de kant en holde, zo goed en kwaad als dat in zo’n duikpak gaat, het park uit. Even later drukte Nigel op de bel van zijn ex-vriendin Sofie. Zij schoof haar gordijn een stukje opzij en zag Nigel in zijn duikpak. Sofie herinnerde zich hoe ze haar voormalige vriend, een halfjaar geleden, in het park had gedumpt. ‘Als je een oester uit deze vijver vist, dan wil ik je wel terug!’ had ze de wenende Nigel spottend toegebeten. Sofie keek in de spiegel, trok haar wenkbrauw op, besloot dat ze de boel wel vermakelijk vond en opende haar raam.
‘Ha Nigel, wat moet jij nou?’
‘Sofie, Sofie’ antwoordde Nigel blij, ‘ik heb een oester opgedoken!’
‘Kom maar boven Nigel, dan mag je me nog eenmaal neuken,’ zuchtte Sofie.
‘Maar terug neem ik je nooit.’

Lees verder Lees verder Lees verder

Wiard van der Kooij dankt je voor het lezen. // wiard@hardhoofd.com
Eline Schipperen is in het dagelijks leven enorm gefascineerd door de mens. Waarom doen we wat we doen? En wat heeft dit voor invloed op de samenleving? Als illustrator verwerkt ze deze fascinaties in haar werk.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons