nieuwsbrief
menu Asset 14

Podiumvrees

Columns & Commentaar Trudy Kunz
Mail

Als tienjarige pianoleerling bracht ik ooit, tijdens de jaarlijkse voorspeelmiddag, de ‘Traümerei’ uit Schumanns ‘Kinderszenen’ voor het voetlicht. Het festijn vond plaats in een zogenaamd ‘rusthuis’, waar het gehoor grotendeels bestond uit dove, al dan niet in slaap gesukkelde hoogbejaarden. Toch voelde het alsof ik examen deed. Waarom anders begonnen mijn kindervingers al bij de tweede notenbalk onbeheersbaar te trillen? Machteloos onderging ik hoe het muziekstuk steeds minder een ‘Traümerei’ werd en allengs - in ieder geval voor mij – in een nachtmerrie ontaardde.

Sindsdien vermijd ik podia als de pest.
Dat lukte heel aardig, totdat ik zo nodig een roman moest schrijven.

De roman was geschreven, een uitgever gevonden, het boek gedrukt. Nu was het zaak mijn ei aan de man te brengen. Ooit heeft iemand daar het fenomeen ‘boekpresentatie’ voor uitgevonden en ook ik moest eraan geloven. Een plaatselijke boekhandel bood mij een ruimte met honderd stoelen, waar belangstellenden naar mij konden komen kijken en luisteren. Het enige wat ik hoefde te doen was een praatje houden. Als dat wervend genoeg was, kocht iedereen die avond mijn boek. Mond-tot-mond-reclame deed de rest.

Een van mijn zorgen was natuurlijk: hoe vul ik die honderd stoelen? Mijn familie omvat - exen meegeteld – nog geen tien personen. Toch lag ik vooral wakker van het vooruitzicht te moeten entertainen. Moederziel alleen zou ik het podium beklimmen, de microfoon pakken en… verder durfde ik niet te denken. Het idee alleen al bezorgde mij bijna acute incontinentie.

Drie weken voor het gevreesde optreden uitte ik mijn zorgen tegenover een man van de wereld, die zelf graag in de schijnwerpers staat. Wat ik nodig had, wist hij, was een mediatraining. Hij gaf me een telefoonnummer. Een week later zat ik bij mijn coach, een vlot gekuifde zestiger die lang geleden ergens op het Hilversumse Mediapark zijn hoogtepunt had beleefd.

De belangrijkste tip die hij me die middag meegaf was: leun aan een tafel altijd naar voren, nooit naar achteren. Naar voren leunen betekende involved zijn, terwijl het omgekeerde – enzovoort. Eenmaal thuis besefte ik dat ik niet zou zitten, maar staan. Ook zijn andere tip – ‘ademhalen door de buik, nooit door de borst’ – deed niet ter zake omdat ik daar op yoga, zangles en een cursus mindfulness al uitentreuren op was gewezen. Kortom: wat de training mij vooral opleverde, was de gelegenheid in één middag tijd mijn halve AOW in de sloot te gooien.

Hoe het afliep?
Heel goed, dank u.

De zaal vulde zich dankzij storm en regen vanzelf met winkelpubliek dat een droog heenkomen zocht.
Een bevriende collega-schrijfster had op het laatste moment aangeboden mij tijdens de presentatie te interviewen. Zo hoefde ik de kar niet in mijn eentje te trekken. Zij deed het gevat, welbespraakt en bekwaam. Mede daardoor kochten sommigen mijn roman.

Nee, een bestseller is het niet geworden. Gelukkig niet. Dan had ik nog maanden door het land moeten toeren. En ik wil niet in de spotlights. Ik haat podia. Ik wil schaduw en stilte.

Ik wil schrijven.

Beeld: Paul Brennan via Pixabay

Lees verder Lees verder Lees verder


Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons