nieuwsbrief
menu Asset 14

Sento

Literair Anouk Evertse
Mail

Zeker mama, je hebt gelijk: ik ben heel blij dat ik in Nederland geboren ben. Maar er zijn ook momenten dat ik iets mis in ons land. Vooral als ik net op reis ben geweest.

Sinds ik terug ben uit Japan is dit gemis sterker dan normaal. Ik verlang naar de rijstontbijtjes en de tot op de seconde op tijd rijdende treinen, maar het meest van alles mis ik de Japanse badhuizen.

De eerste keer dat ik over de zogeheten ‘sento’ hoorde, was van een Fins meisje. Zij bezocht het plaatselijke badhuis iedere avond. Als ik wilde, kon ik met haar mee. Het was wel naakt ja, maar dat vond zij als Finse niet vreemd – in de sauna ben je immers ook naakt. Ik liet me niet kennen, ik kwam tenslotte uit het progressieve Holland waar constant blote tieten op tv te zien zijn, maar besloot  wel om de eerste keer alleen te gaan.

Vrouwen en mannen wassen zich in de sento apart. Ik ontdekte dit bij toeval door een willekeurige deur te openen, die gelukkig naar de omkleedruimte voor vrouwen bleek te leiden. Ik schrok van alle naakte lijven en al dat haar, maar schaamde me meteen voor die gedachte. Wat is er immers zo eng aan blote lichamen?

Als blond meisje viel ik behoorlijk op tussen de Japanse vrouwen, maar niemand keek naar me om. Ze waren veel te druk bezig zich te wassen – al bleek hun onverschillige houding slechts schijn toen ik besloot snel een warm bad in te stappen. Een jonge vrouw gebaarde wild dat ik me eerst moest douchen en duwde me in de juiste richting. Daarna werd ik op een krukje voor een spiegel gezet, waar ik me voor de tweede keer schoon moest maken.

Nu pas mocht ik in het bad. De vrouw probeerde me uit te leggen dat we in een melkbad zaten. Lastig, omdat zij geen Engels sprak en ik geen Japans. Dus deed ze maar alsof ze uit haar borst dronk, waarna ze met een grote grijns naar het witte water wees.

Veilig onder water durfde ik eindelijk rustig om me heen te kijken. Er waren vooral oudere vrouwen, maar ook meisjes van mijn leeftijd, samen met hun vriendinnen. Ze zaten naast elkaar op krukjes voor de spiegel, kletsten wat en schoren intussen hun benen. Het tafereel was zo vanzelfsprekend dat hun blote lijven me na een tijdje niet meer opvielen. De meisjes leken zo comfortabel in hun naaktheid dat ik er zelfs een beetje jaloers van werd. Waarom ga ik me nooit wassen met mijn vriendinnen? Hoe vaak zagen wij elkaar eigenlijk naakt?

Toen ik later een vrouw – ik denk dat ze net zo oud was als mijn moeder – de rug van de oudere vrouw voor haar zag wassen, bedacht ik me: mama, je moet toch met me eens zijn dat we dit missen in Nederland. Hoe fijn zou het zijn als wij samen met onze moeders of zelfs oma’s naar een badhuis konden gaan, zodat we leren hoe normaal een naakt lijf eigenlijk is. Zodat we ons compleet comfortabel kunnen voelen in ons blote lichaam, zelfs (of juist) als we met vriendinnen of familie zijn.

Na mijn eerste bezoek aan de sento besloot ik iedere avond te gaan. En zolang ik maar netjes eerst een douche nam, hield niemand zich bezig met mijn naakte lijf, dat immers gelijk was aan alle andere blote lichamen in het badhuis.

Lees verder Lees verder Lees verder

Anouk Evertse (1991) studeerde journalistiek in Antwerpen en is nu dus journalist.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons