nieuwsbrief
menu Asset 14

Bronskleurig Eiffeltorentje

Geen categorie Trudy Kunz
Beeld Reinout Dijkstra
Mail

Trudy Kunz schreef jarenlang voor onder andere Libelle en Marie-Claire, maar is nu met pensioen. Om de week verschijnt haar pensioencolumn, afgewisseld door de column van mede-pensionado Loes de Fauwe.

Ik zou wel twintig columns aan mijn grootvader willen wijden, maar dat ga ik niet doen. Nou vooruit, nog eentje dan.

Op een dag in de sixties zocht ik hem op in het bejaardenhuis – een fonkelnieuw gebouw waar hij kort voor zijn zeventigste verjaardag was ingetrokken omdat dat voor iedereen beter was. Behalve voor hemzelf, maar dat lag aan zijn eigen dwarsigheid, zeiden zijn kinderen. Ver van zijn geliefde stadscentrum zou hij er nog twee decennia uitzitten, grotendeels aan tafel, een boze blik gericht op zijn kranten.
Als pas ontgroend studentje Frans, net terug van mijn allereerste reis naar Parijs, bracht ik een bronskleurig Eiffeltorentje voor hem mee. Hij wierp er een achteloze blik op en vroeg: ‘heb je ook nog iets moois gezien?’

Iets moois? Alléén maar, grootvader! Het hele leven was in een klap mooi geworden, in Parijs. Op een van de beroemde boulevards – Boul’ Mich? Boul’ St. Germain? - was het ineens tot me doorgedrongen: zie mij lopen! Mijn toekomst begint hier. Nu. Dit hier zijn de eerste stappen op mijn eigen, zelfgekozen weg. Ik zwol bijna van levenslust, daar op die boulevard.

‘Nou?’
Grootvader was weer zijn oude, ongeduldige zelf.
‘Komt er nog iets?’
‘Ja, rustig maar,’ praatte ik als mijn moeder.
Maar ik hield van hem, dus liet ik ze stuk voor stuk uit mijn mond rollen: al die prachtige namen – Sacré Coeur, Place Vendome, Tuilleries, Sainte Chapelle – die ik in de bus terug tot een parelsnoer had geregen.
En bij iedere naam die ik noemde, proefde ik weer de zoete smaak van verlangen die ik daar, snuivend aan het onbekende, had leren kennen.

Proefde hij het ook? Besmette ik hem al pratend met het virus dat ik sinds Parijs bij me droeg? Hij kende de wereld alleen van plaatjes. Vaalgrijze plaatjes in muffige boeken. Een ander land dan het zijne had hij, op een enkel tochtje naar het Sauerland na, nooit gezien. Terwijl hij zo nieuwsgierig was en hunkerde naar wijde vergezichten, een breder perspectief.
Maar hij had zijn tijd gehad. Nu was ik aan de beurt. Sinds Parijs draaide de wereld alleen om mij.

Onze thee was koud geworden. Het begon te schemeren. Ik moest maar eens naar huis.
Ik liep het halletje in en pakte mijn jas.
Toen ik terugkwam zat hij in zijn vertrouwde houding, het hoofd in de handen, roerloos. Maar op de plek van de krant stond nu de Eiffeltoren.

‘Ik ga’, zei ik.
Hij keek niet op.
‘Is er iets?’ vroeg ik.
‘Nee,’
Maar toen ik aandrong: ‘Het is zó… zó…’
Langzaam hief hij het hoofd op en keek me aan. Zijn donkere ogen glansden. ‘Je vraagt je je hele leven af,’ mopperde hij, ‘waar draait het nou eigenlijk om? Waar is het goed voor? En als je er eindelijk iets van begint te snappen, heb je er niets meer aan. Dan ga je dood.’
En ik, die de wereld in mijn zak had, gniffelde en dacht: waar heeft hij het over?

Een paar weken later stonden we aan zijn graf.

Het spijt me nog steeds dat ik toen niet heb doorgevraagd.

Lees verder Lees verder Lees verder

Beeld: Thomas Bjørkan


Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.
Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons