nieuwsbrief
menu Asset 14

Troostpols

Literair Yentl van Stokkum
Mail

De zomer is uit de lucht aan het verdwijnen. De vakantie is voorbij en we keren terug naar alle plekken waar we de afgelopen maanden niet zijn geweest. Mijn vrienden, collega’s en klasgenoten roepen verbijsterd hoe bruin iedereen is geworden in de tijd dat we elkaar niet zagen. Er is altijd iemand die niet zo bruin is geworden. Een vriendin verzucht dat ze de hele zomer binnen heeft gezeten, ik steek geruststellend mijn pols uit.

Het is een gewoonte die ik al heb vanaf de basisschool, waar het na elke zomer raak was. In de eerste pauze van de eerste lesdag, gingen mijn klasgenoten en ik in een kringetje staan op het schoolplein. Samenzweerderig staken we één voor één onze polsen naar voren en hielden ze naast elkaar. Sommige polsen waren vele tinten bruiner dan de rest. Op dat soort polsen waren de sporen van armbandjes en horloges op de huid achtergebleven. Bewonderend keken we naar dat kleurverschil. Het waren de trofeeën van de zomer, beter nog dan de vakantieverhalen zelf. Er waren ook de kinderen die per ongeluk op een regenachtige camping in Frankrijk terecht waren gekomen. Die geen kleurverschil hadden om te tonen. Die kinderen gingen naast mij staan.

Ik word niet bruin. Daar valt weinig aan te doen, al zijn er tijden geweest dat ik er oprecht mijn best voor heb gedaan. Dan vroeg ik vrienden om tips, las ik de zomeredities van tijdschriften en zocht ik bruiningsstrategieën op het internet. Soms gaven vreemden mij advies zonder dat ik daarom vroeg. Gewoon, omdat ze mijn blote benen op een terrasje zagen. Dan werd me aangeraden eens stevig te verbranden opdat mijn huid eraan zou wennen. Om sowieso geen zonnebrand te gebruiken. Om naar de zonnebank te gaan. Om zelfbruiner te gebruiken. Niets daarvan heeft geholpen en eerlijk gezegd was het allemaal ook behoorlijk veel gedoe.

Ik heb me vaak geschaamd. Dan wenste ik dat ik geen T-shirt met korte mouwen had aangedaan, dat ik überhaupt gewoon wel bruin kon worden, zoals ieder ander fatsoenlijk vakantieganger. Ik voelde me gebruikt door de klasgenoten die naast mij gingen staan, alleen maar om beter bij mij af te steken. De jaren daarna leerde ik langzaam maar zeker de dans kennen. Ik kon al bij het binnenlopen van een klaslokaal zien naast wie ik later in de kring zou komen te staan. Ik begon dan maar alvast geruststellend te glimlachen. Opdat ze alvast wisten dat ze niet de enige waren, dat er iemand bleker zou zijn dan zij. Elke keer als ik mijn pols uitstak voelde mijn bleke huid minder als een falen van pigmentcellen en meer als een kracht. Wie niet bruin wordt moet een andere functie hebben en ik ben dan ook de troostpols. Mijn bleekheid stelt gerust. Mijn uitgestoken pols is een het-kan-altijd-ergergebaar, een stukje maak-je-geen-zorgenhuid. Ook dat mag wat waard zijn.

Vandaag de dag denk ik er niet meer over na over of ik wel of niet mijn pols uit moet steken. Te pas en te onpas troost ik mensen na de zomer, ook als ze er niet per se om vragen. Wanneer iemand onzeker kijkt, te lange mouwen draagt, te vaak begint over over melkflessen: dan is dit een teken voor ons, troostpolsen. We zijn nodig. Dit is het moment om je mouw op te stropen.

Lees verder   Lees verder   Lees verder

Foto: Onetwo1


Yentl van Stokkum (1991) was ooit, op een blauwe maandag, kunstdocent in het middelbaar onderwijs. Nu schrijft ze theaterteksten, hoorspelen, poëzie en essay’s. In 2017 studeert ze af aan de HKU-opleiding Writing for Performance.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons