nieuwsbrief
menu Asset 14

L'Avenir

In L’Avenir schittert Isabelle Huppert in haar signature rol: die van koele, stoïcijnse vrouw bij wie onder de oppervlakte van alles sluimert. Maar is dat genoeg om de film te dragen? En wat moet je met Franse cinema zonder seks? De redactie is (lichtelijk) verdeeld.

Mail

Matthijs: Dit is een extreem kabbelende film waarin niets of niemand meer onderneemt dan een schuivend continent.

Jozien: Ik heb er wel van genoten! Het is vrij voorspelbaar, maar dat kabbelende vond ik ook juist fijn. En het raakte me wel. Dat komt misschien ook omdat wat Nathalie (het personage van Isabelle Huppert, red.) doormaakt echt mijn nachtmerrie is. Dat je hele leven zo gewoontjes is en dat je uiteindelijk een gescheiden vrouw bent met een carrièrecrisis en een lelijk kleinkind. Wat een lelijk kleinkind trouwens, man. Maar dat terzijde.

Matthijs: Echt een nietzschiaans monster inderdaad.

Daan: Het is allemaal wel erg gedistingeerd en heel Frans. Netjes aan tafel zitten, verwijzen naar filosofen. Dat komt natuurlijk ook door Huppert, die heeft dat van zichzelf.

Jozien: Ja, maar wordt dat niet uitgedaagd naar het einde toe? Ik bedoel, het is ook niet bepaald zaligmakend. Zit je lekker je leven weg te filosoferen, en voor je het weet zit je in een auto op weg naar een vervallen boerderij te schreeuwen dat je 'voor het eerst echt vrij bent'.

Matthijs: Het gegeven van het bestaan dat geleidelijk naar een dood punt glijdt, is sterk verbeeld in de film. Maar ik vond het moeilijk om daar iets om te geven, als er daarbuiten totaal niks is dat ermee contrasteert. Huppert speelt weer een teflon vrouw die alles wat haar overkomt stoïcijns ondergaat, en verder is alles en iedereen om haar heen ook vlak, of gedraagt zich zo.

Daan: Maar zo is het toch vaak? Ik dacht toen ik de bioscoop uitliep: zo gaat dat dus. Alles gaat kapot en daarna gaat alles gewoon verder. Je krijgt een lelijk kleinkind en geeft les over Rousseau. Het heeft geen zin. Filosofie niet, protesteren niet, lesgeven niet, huwelijk niet, kleinkind niet. En toch leef je door.

Het heeft geen zin. Filosofie niet, protesteren niet, lesgeven niet, huwelijk niet, kleinkind niet

Jozien: JA! Zo voelde ik me ook, Daan. Ik wist trouwens niet zo goed wat ik met die leerling van haar moest, die te mooie hippie. Behalve dat ie natuurlijk wel leuk was om naar te kijken.

Matthijs: Fabien!

Jozien: Oh ja, Fabien.

Daan: Onbereikbaar verlangen en het niet echt durven, en dus niks doen. Ze probeert het wel, als ze haar 'kat gaat zoeken' en dan 'dizzy is van de wiet'. Doorzichtige truc natuurlijk.

Jozien: Is het leven zo simpel? Kan natuurlijk, ons Nathalie heeft ook behoeftes. Maar toch. Ik vond het niet zo duidelijk.

Daan: Dat wordt steeds gesuggereerd. Heinz, haar ex-man, wist het wel zeker.

Matthijs: Ja, Heinz zag de bui al hangen, en was hem voor.

Daan: Er zat nog een ander thema in volgens mij: oude en jonge vrouwen. Nathalie heeft het gevoel dat ze er zelf niet meer toe doet, seksueel, en ze wordt voortdurend omringd door mooie jonge vrouwen. Of is dat mijn interpretatie?

Jozien: Het gaat, zoals we al opmerkten, over ordinair verval, dus daar past dat ook in.

Matthijs: Alles vernieuwt terwijl Nathalie stilstaat. De cocon waarin ze leeft is de droom van haar moeder, die ze heeft waargemaakt en waarin ze sindsdien vastzit. Ze wil zich niet bemoeien met politiek, haar radicale fase was 'vroeger'. Totaal onveranderlijk is ze, totdat ze opeens aan alle kanten wordt ingehaald door dingen die dus wel zijn veranderd. Zelfs haar man, die zich al jaren totaal niet heeft ontwikkeld, blijkt opeens een nieuwe vrouw te hebben.

Jozien: Maar vind je dat niet op een bepaalde manier ook erg geslaagd? Ik vind dat de film dat gevoel wel goed over weet te brengen.

In Frankrijk is de vergelijking leven = seks wel geaccepteerd

Matthijs: Ja, haar gedeelte wel. Maar ik miste wel de scherpere randjes in alles om haar heen.

Daan: Die zijn er inderdaad niet.

Jozien: En die moeder dan? Die is de overtreffende trap van haar ouderdom.

Daan: Nog meer verval. En de nachtmerrie om dat te worden: oud en depressief.

Matthijs: Ja, maar haar moeder heeft wel echt geleefd, vergeleken met Nathalie’s stilstaande bestaan.

Jozien: Haha, dat is afhankelijk van wat je 'leven' noemt.

Daan: In dit geval: geneukt. En dat wil Nathalie ook.

Matthijs: Met leven bedoelde ik: stappen buiten die überrationele cocon. Dat de moeder wist dat Chirac met z’n laarzen aan neukte, was volgens mij een verwijzing naar haar aardse wijsheid versus de filosofische benadering van haar dochter. De moeder die nog op aftakelende leeftijd mooie kleren jatte en middenin de ellende kickt op een snoezige brandweerman.

Daan: In Frankrijk is, denk ik, de vergelijking leven = seks wel geaccepteerd. Vraag maar aan Chirac.

Jozien: Haha! En DSK.

Daan: En Sarkozy, en Hollande, en JP Sartre, et cetera.

Matthijs: Zat er om een punt te maken daarom in deze film compleet geen seks? Dat vond ik, als laatste punt, wel heel verwarrend: Franse cinema zonder bloot.

Lees verder Lees verder Lees verder
Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5