nieuwsbrief
menu Asset 14

Erken de crisis zonder crisis

Literair Elise Luypaert
Mail

Ik had een plan voor een gelukkig leven. Concreet werd dat een bureau in een art-deco-gebouw tussen goedaardige collega’s. Ik woonde in een appartement met houten vloeren, hoge ramen, twee balkons, het geruis van bomen in een straat waar iedereen elkaar kent, in een stad waarvan ik hou. Samenwonen met mijn lief, opwindende seks, tegelijk mijn beste vriend, al zes jaar de man van mijn leven. Vrienden. Feestjes. Katers. Passies. Vakanties.

Langzaamaan werd de binnenkant van dat alles uitgehold.

Op het werk begon ik meer uit het raam dan naar mijn computerscherm te kijken. De klok checken werd een tic nerveux, mijn loonfiche een holle troost. Na een werkdag voelde ik me kil. Ik probeerde een boek te schrijven, twee jaar lang, vierhonderd bladzijden, drie keer herschrijven. Op een avond moest ik toegeven dat het nergens heen ging en dat die langgerekte vingeroefening thuishoorde bij het oud papier.

De depressie van mijn vriend werd een karkas waar vliegen op afkomen. Vliegen die je uit je slaap halen, die je wegjaagt, maar die altijd terugkomen, die je negeert terwijl je hun poten op je huid voelt. Vliegen die eitjes leggen, in een steeds grotere zwerm binnenkomen, donkere lijven, aanhoudend gezoem tot er niets overblijft dan onrust, een zwarte, krioelende massa die jullie verjaagt uit je huis, al lang geen thuis meer.

Een crisis is een situatie waarin de gekende manier waarop je problemen oplost, niet voorhanden of niet meer toereikend is. Vrienden en kennissen hadden crisissen. Ze hadden depressies, burn-outs, deden zelfmoordpogingen. Anderen hadden plots een baby, een succesvolle carrière, een huis dat ze kochten. Nog anderen een combinatie van die dingen. Enkelen hadden geen van dat alles. Ik behoorde tot de laatste categorie.

Ik was altijd al goed in dromen en volhouden. Mijn vader had me geleerd dat opgeven voor losers is. Mijn moeder leerde me dat flexibel zijn sterk maakt.

Ik was het probleem niet, mijn eigen leven was dat wel geworden.
Zonder duidelijke crisis was het moeilijk erkennen dat ik de radicale ommezwaai van een crisis wel nodig had, anders zou ik mezelf niet meer herkennen. Opgeven is niet mislukken, ingeven wel. Soms is redelijkheid begrenst.

Uiteindelijk, in de vergaderzaal, nam ik mijn bazin apart en diende mijn ontslag in. Het duurde hooguit vijf minuten. In een roes van overwinning, vrijheid en zelfbeschikking – beter dan coke, sporten of orgasmes – fietste ik weg. Een paar weken later stapte ik uit mijn relatie. Dagenlang huilen op de bank. Wakker liggen ‘s nachts. Wanhopige berichten heen en weer sturen. Twijfel en angst voelden een stuk minder heroïsch.

Ten slotte zegde ik ons appartement op en laadde de wand vol boeken – mijn eigenlijke thuis –, designstoeltjes, handgemaakte kussens en geërfde meubels in. Bijna dertig en alles wat je hebt opgebouwd, weggestreept. Ik had alleen een vliegtuigticket op zak en wat geld op mijn rekening. Tot de laatste avond twijfelde ik of ik zou vertrekken. Een bestemming aan de andere kant van de aardbol die tot voor kort in semi-antieke uitvoering netjes op onze schouw stond.

Ik had geen plan. Ik sprak de taal niet. Ik had nog nooit een voet op het continent gezet.
Ik wist dat ik evengoed na een paar dagen weer zou willen vertrekken.
Ik ademde moed bij elkaar, diep in en uit.
Met rode ogen en een warrig ingepakte rugzak vertrok ik.

Ik kwam met een jetlag aan in een nieuwe stad. De invloed van de zwaartekracht op het vliegtuig deed iets met me. De hoofdstad, groot in alle richtingen, maakte iets in me los. Tussen een stroom voetgangers aan het stoplicht, als vee tijdens spitsuur in de metro en op een plein met om me heen lichamen en stemmen moest ik huilen. Ik heb nog nooit zo gehuild – zonder geluid, schokken of snot – uit dankbaarheid.

Als het nodig is, gooi dan verdomme de handdoek in de ring. Een echte crisis heb je daar niet voor nodig. Een goed plan of een succesrijk vervolgverhaal ook niet. Alleen een beetje moed.

Lees verder Lees verder

Elise Luypaert heeft het hoofd in de wolken, had tot voor kort een kantoorjob en is op dit moment haar leven opnieuw aan het inrichten.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons