nieuwsbrief
menu Asset 14

Doe dat lekker thuis

Actueel Lisanne van Aert
Mail

Ik ken een hoop interessante mensen. Mijn peettante en peetoom bijvoorbeeld. Ze hebben een zolder vol legpuzzels, zijn al meer dan vijftig jaar getrouwd, hun oude liefdesbrieven hebben ze bij het vuil gedaan. Op zondag doen ze de was. Op doordeweekse dagen passen ze op de familie-teckel. Ze noemen elkaar Does. Als ze pannenkoeken eten, bakt mijn peettante, mijn peetoom belegt en vouwt.

Als ik zou zeggen: ‘peetoom, peettante, ik heb een boekcontract/cameraploeg/vaste column in de lokale krant geregeld, jullie leven moet de wereld in.’, dan zouden ze het een dom idee vinden. Voor niemand interessant, doodsaai. Aan ons lijf geen polonaise, bovendien. Nog een koekje?

En dan zou er gebeuren wat er op verjaardagsfeestjes ook altijd gebeurt: we praten een uur lang over mijn zogenaamd interessante leven en dat van mijn interessante vrienden. Maar dat we jong en fris zijn, betekent niet dat wat wij meemaken relevant is. Het betekent dat we weten hoe we onszelf moeten opdoffen, meer niet. We zijn onze eigen mediacoaches, ook op feestjes.

Aan deze feestjes moest ik denken toen ik Privacy zag, de nieuwe voorstelling van De Warme Winkel en Wunderbaum. Ditmaal was ik peettante, en waren Wine Dierickx en Ward Weemhoff (de acteurs) mijn peetkinderen, naar wie ik gebiologeerd luisterde. Ik wilde ze liever een aai over de bol geven, dan ze de navelstaarderige, narcistische mondjes snoeren.

Ik snap niet zo goed waarom ik zo liefdevol luisterde. Ik hoorde over voedselallergieën en eerste zoenen en vond dat geen verspilling van mijn tijd, terwijl ik zelf ook voedselallergieën heb en op regelmatige basis zoen. Als ik anderhalf uur op Facebook of Youtube had gezeten had ik hetzelfde kunnen zien, om vervolgens vol zelfhaat mijn laptop dicht te klappen.

Wine en Ward stellen zichzelf in een traditie van kunstenaars die hun schone en vuile was naar buiten wierpen: de slapende geliefde van Andy Warhol (1964), de bed-in van Yoko Ono en John Lennon (1969), de film die Ed van der Elsken over zijn gezin maakte (1963). Vroeger was dit exotisch, sensueel, shockerend. Nu heeft het bijna iets banaals om iets intiems te delen. Iedereen deelt.

Toch voelen de dagelijkse rituelen van mijn peetoom, peettante en Andy Warhol niet banaal. Of in ieder geval: minder banaal dan die van mijn oude basisschoolvrienden, die ik uit nostalgie nog op Facebook heb, en die mijn tijdlijn vervuilen met foto’s van barbecues en kinderen.

Er is iets met geliefdes en kunstenaars. Ze vragen een bepaalde kijkhouding: een lieve, een intieme. Beiden zet ik op een sokkeltje. Een mooi, marmeren sokkeltje op het zonnigste plekje in mijn hoofd. Ik wil er alles aan doen om te voorkomen dat ze ervan af donderen. Bij de kunstenaars grijp ik me vast aan de vorm (ze kunnen alles zo bijzonder zeggen, het maakt niet uit wat ze doen), bij geliefdes aan de inhoud (alles wat ze doen is bijzonder, het maakt niet uit hoe ze het zeggen).

Ik wil er bij beiden niet achter komen dat het net mensen zijn. Net zo normaal als die ene collega die ik niet mag, of als mijn overburen.

De grootste fascinatie met instagram-accounts van helden, en roddel en achterklap snap ik dan ook niet zo goed. Ik hoef geen volledig beeld, ik wil een mooi plaatje door de persoon zelf vormgegeven. Toen Patti Smith in haar laatste autobiografie schreef dat ze veel series kijkt moest ik eerst slikken, daarna nam de taal het over; als je zo over series kunt schrijven, ben je in mijn ogen een bijzonder iemand.

Ik weet dat iedereen, en daardoor niemand, bijzonder is op deze manier. Iedereen wordt door iemand door een rooskleurige bril bekeken. Maar dat stelt me eerder gerust, dan teleur.

In Privacy zoeken Wine en Ward het randje van het sokkeltje op. Ze vallen telkens bijna op de vloer kapot. Er zijn momenten dat ik bijna denk: ‘doe dat lekker thuis, viespeuken’, maar mijn hoofd werkt met man en macht. Ze staan er nog. Op een iets minder zonnig plekje dan mijn peetoom en peettante, maar: ze staan er nog. Dat is best bijzonder, als je weet dat iemand van lactose scheetjes laat.

Privacy speelt op 10, 11 en 12 juni op het Holland Festival.

Lees verder Lees verder Lees verder

Lisanne van Aert is schrijfster van ode, pamflet en bouqetreeksroman. lisanne@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons