nieuwsbrief
menu Asset 14

Agressieve eerlijkheid in 'Horace and Pete'

Actueel Redactie
Mail

De nieuwe serie Horace and Pete van comedian Louis C.K. speelt zich vrijwel geheel af in een verlopen bar in Brooklyn, gerund door Horace (Louis C.K.) en zijn neef Pete (Steve Buscemi). Is het comedy, drama, of improvisatietoneel? Is er hoop in deze zwarte microkosmos of kun je het beste nog maar een met water aangelengde whisky nemen? Twee bijna lyrische fans en een seriehater bespreken de eerste drie afleveringen.

horace-and-pete

Simone: We hebben er nu zo'n… laten we zeggen, drie uur Horace and Pete op zitten. En ik ben verdomd benieuwd, Luuk, wat jij er als seriehater van vindt.

Luuk: Er zit in ieder geval geen lachbandje onder, dat scheelt al een hoop. Dat was wat in mijn verwachtingspatroon van het plakkaat 'comedy' zat. Ze gebruiken heel weinig middelen, eigenlijk alleen maar het kale acteren. Het enige comedy-element vind ik die norse oude man, Uncle Pete, de oude eigenaar. Het mag dan geen traditionele comedy zijn, ik heb wel dubbel gelegen om bijna alles wat hij uitflapt. Bijvoorbeeld na de derde aflevering, waarin die ex-vrouw heel ernstig een verhaal vertelt. Op het laatst komt die oude man nog even om de hoek kijken en werpt haar met een opmerking nog eens extra de diepte in.

Simone: Ik moet eerlijk zeggen, ik was niet direct verkocht. En heb het eerst stiekem gestreamd. Maar na aflevering drie ben ik bereid om C.K. al mijn geld te geven. [Officieel kun je de serie alleen via de site van Louis C.K. zien, en moet je per aflevering, of per hele serie, betalen, red.]

Luuk: Deze serie heeft dat ook wel nodig denk ik; eerst een, twee proefafleveringen voor de kijker, daarna pas beslissen of ie ’t koopt. De serie neemt de tijd om op gang te komen, maar wel met recht.

Tommy: Maar dan is er aflevering drie, ik kan me goed voorstellen dat heel wat kijkers daar afhaken.

Simone: Ja? Aflevering drie, die veertig minuten dialoog, vind ik juist zo ongelofelijk sterk. Sterker nog: eerst iets van twintig minuten monoloog door die vrouw, die je nog niet eerder in de serie hebt gezien, en dan pas wat duiding. En dat je in eerste instantie niet weet wie er luistert. Ontzettend goed geschreven is het.

Tommy: Hoeveel denken jullie dat er van die scene geïmproviseerd was? Ik heb wat research gedaan, maar kon geen duidelijk antwoord vinden. Ik weet dat een belangrijke inspiratiebron voor de serie in z’n geheel het improvisatietheater uit de 70’s is. En de serie in z'n geheel heeft sowieso een heel losse, geïmproviseerde feel. Soms werkt dat echt als een tiet, als twee goede acteurs samen een scène doen, zoals C.K. en Steve Buscemi. Alle spanning ontstaat in een dialoog tussen twee acteurs.

Luuk: Toch hebben ze wel verrassend veel drama nog nodig; vreemdgaan, kanker, Gilles de la Tourette…

Simone: De duistere kantjes van het leven zoekt C.K. wel graag op. In zijn vorige serie Louie ook.

Tommy: Het ligt inderdaad erg in het verlengde van alles wat hij doet. Agressief normale echtheid. Zijn stand-up gaat ook vaak over ouder worden, verval… Volgens mij is Horace and Pete een bijna letterlijke verbeelding van wat er continu in zijn hoofd omgaat. Bijna ieder aspect van zijn stand-up wordt verbeeld door een karakter in de serie. Oude man die kankert, sociaal progressieve stem, antistem, empathische stem, enzovoorts.

Luuk: Hij heeft een café in z’n hoofd, blijkbaar.

Simone: Dat het zo dicht bij toneel ligt is ook wel een deel van de kritiek, las ik. Wat voegt een filmopname toe? Zeker als het gebaseerd zou zijn op improvisatietheater? Behalve dat wij eerder geen weet hadden van het bestaan.

Tommy: Ik ben wel heel blij dat dit bestaat.

Simone: Ja, ik ook. Lyrisch, bijna. Ik deel de kritiek dan ook niet... Eigenlijk is trouwens niemand een goeierik in deze serie. Goeierikken bestaan niet in Louis’ wereld.

Tommy: Is Steve Buscemi's karakter niet een beetje het geweten van de kroeg?

Simone: Ja, misschien Pete, de gemankeerde Pete. Maar daar wint hij dus niets mee. Ik moet ook meteen denken aan Rachel, de vriendin waarmee Horace samenwoonde en die hij wegstuurt. Zij is te optimistisch voor de wereld waarin de serie zich afspeelt. Ze zit alleen in de eerste aflevering, het gaat eigenlijk prima. Maar in de wereld van Horace en Pete die wij gaan zien, is geen ruimte voor dat soort mensen.

Tommy: Ja, aan het begin staat Horace nog met één been in de 'echte' wereld, en dan slokt de bar hem in z'n geheel op. Omdat hij zo sukkelig probeert een gebaar te maken voor z’n dochter om iets in één klap goed te maken wat niet zomaar op te lossen valt. Misschien is dat wel het voornaamste thema: 'familie'. Hoe je nooit echt helemaal aan je familie kan ontsnappen. En hoe ze allemaal gebonden zijn aan de bar, of ze nou willen of niet.

Simone: Ja, familie, en de wrijving tussen 'oud' en 'nieuw' of traditie en moderniteit. Familie is ook een traditie, die vroeger sterker was dan nu.

Tommy: Alle vrouwen willen breken met traditie in deze serie.

Simone: Ja, omdat de vrouwen er in de oude realiteit bekaaid vanaf kwamen...

Tommy: So many wives were beaten in Horace and Pete's, of zoiets.

Simone: Ja, daarom is het aan hen om vooruit te kijken.

Tommy: Nog een ding: zouden jullie stamgast zijn? Bij Horace and Pete’s?

Simone: Oei... Nee, toch niet. Als vrouw al helemaal niet. Iedereen is er samen maar ook iedereen is er eenzaam.

Luuk: Ik ook niet, ik zou helemaal weggeblazen worden in de discussies. En jij, Tommy?

Tommy: De geromantiseerde versie van mezelf zou er iedere dag zitten. Maar de werkelijke zou waarschijnlijk de douchebag-tax moeten betalen, dus het na één keertje wel gezien hebben. Hoop ik.

Simone: Je bent er inderdaad alleen welkom als je verder niets hebt.

Tommy: En dan nog krijg je verwaterde whisky. Maar dat is dan misschien maar goed ook?

Luuk: Dan leven ze twee keer zo lang.

Tommy: Laten we hopen van niet, for their sake.

Luuk: Nee. Vanavond ook verwaterde whisky?

Simone: Ik ga het proberen. Proost, vrienden.

Tommy: Prut!

Luuk: Proost. Op een mooie avond in een café.

P.S. Geniet jij met enige regelmaat van onze artikelen? Overweeg dan om ons te steunen. Hard//hoofd heeft het hard nodig.


Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons